قهرمانان بوندسلیگا در صف طولانی سقوط/ قانون 51 درصد، سدی محکمتر از دیوار برلین!
به گزارش فوتبال 360، بوندسلیگا با وجود ابرقدرتی به نام بایرنمونیخ مانند لیگ برتر انگلیس رقابتی نیست و برای اینکه بدانیم این رقابتها گاهی تا چه اندازه یکطرفه است، آمار بهترین راه محسوب میشود؛ مجموع قهرمانیهای تمام تیمهای بوندسلیگا در تاریخ برگزاری این لیگ، کمتر از فتوحات بایرن است!
قهرمانان سقوط کرده
در این بین اما نکته دیگری هم وجود دارد؛ از ابتدای دهه 90 و از زمان فروپاشی دیوار برلین، غیر از بایرن، ولفسبورگ و دورتموند، تمام تیمها پس از قهرمانی در لیگ داخلی، حداقل یک بار به دسته پایینتر رفتهاند که آخرین نمونه وردربرمن نام دارد. تیم سبزپوش با شکست در آخرین بازی فصل پایان یافته دست در دست غول سابق دیگری به نام شالکه سقوط کرد. کایزرسلاترن، قهرمان فصول 1991-1990 و 1998-1997 در حال حاضر در دسته سوم حضور دارد. اشتوتگارت، فاتح فصول 1992-1991 و 2007-2006 در پایان فصل 2016-2015 به دسته دوم رفت و بازگشت. وردربرمن، قهرمان فصول 1993-1992 و 2004-2003 شنبه، پس از 41 سال با سطح اول فوتبال خداحافظی کرد. ولفسبورگ، قهرمان شگفتیساز فصل 2009-2008 هم که سهمیه حضور در فصل آینده لیگ قهرمانان را در جیب دارد، 2 فصل با برتری در بازی پلیآف در لیگ ماند. چه عاملی باعث میشود قهرمانان اندکی بعد از قهرمانی نه تنها سقوط کنند، بلکه در باتلاق دستههای دوم و سوم بمانند؟
قانون نصف به علاوه یک، مانع ورود سرمایه
برخلاف لیگهای معتبر اروپا، بوندسلیگا با ادامه قانون مالکیت حداقل 51 درصدی شخصیتهای حقیقی و حقوقی داخلی، راه حضور پررنگ سرمایهگذاران خارجی را بسته است. برخلاف آنچه در منچسترسیتی، پاریسنژرمن و چلسی رخ داده در بوندسلیگا، بزرگترین سرمایهداران خارجی در بهترین حالت تنها مالک 49 درصد سهام یک باشگاه هستند. عدم ورود پررنگ سرمایهداران غیربومی هر چند شاید به حفظ اصالت آلمانی تیمها کمک کند اما در درازمدت باعث عقب ماندن باشگاهها نسبت به باشگاههای خارجی در زمینه مالی میشود. پیامد این اتفاق در دنیای فوقتجاری و سرمایهسالار این روزهای فوتبال، جا ماندن از صف خریدهای بزرگ و طبیعتا ضعیفتر شدن تیمهاست. در این بین بایرن بیشترین سود را از این شکاف میبرد و به لطف ساختار حیرتآور، منظم و البته سرمایه فراوان با خرید ستارههای سایر تیمهای آلمانی، اندک امید آنها برای درخشش و موفقیتا را کمرنگ میکند. چنین اتفاقی بیش از آنکه تقصیر بایرن باشد، نتیجه منعطف نبودن قوانین حق مالکیت تیمها در بوندسلیگاست. اولین قربانیان همین قهرمانان سابق هستند که به خاطر ورشکستگی و عدم امکان رقابت مالکانشان با بقیه در زمینه مالی، روز به روز تهی از بازیکنان کلیدی میشوند و تنها از فروش بازیکن درآمد مورد نظر را به دست میآورند. در این شرایط، سقوط آنها اصلا عجیب نیست. علاوه بر قهرمانان مورد اشاره تیمهایی مانند هامبورگ و مونیخ 1860 هم در این باتلاق دست و پا میزنند و شاید بتوان دلیل ماندگاری سقوط کردههای بزرگ در دستههای پایینتر را به مسائل اقتصادی و قوانین مالکیت در فوتبال آلمان نسبت داد.
