آخرین سنگرها؛ باشگاههای لیگ برتری که انگلیسی ماندند!
به گزارش فوتبال 360، بیش از یک هفته از رسمیت یافتن واگذاری باشگاه نیوکاسل به گروه مالکان جدید گذشته اما تب و تاب حواشی مربوط به این انتقال هنوز فروکش نکرده است. تقریبا همه مربیان بزرگ بدون تیم (و بعضا تیمدار) به نیمکت نیوکاسل نزدیک شده و صحبتها درباره اولین بازیکنانی که این گروه مدیریتی جدید برای باشگاه جذب میکنند، تمامی ندارد.
کنسرسیومی که سهام باشگاه نیوکاسل را از مایک اشلی خریداری کرده وابسته به صندوق سلطنتی عربستان سعودی است و اگرچه «آماندا استیولی» قرار است شخص اول تیم مدیریتی باشگاه باشد، اما نمیتواند او را مالک باشگاه نامید؛ چرا که شرکت استیولی به عنوان یکی از اعضای این کنسرسیوم، تنها حدود 10 درصد از سهام را در اختیار گرفته است. برهمین اساس هم بوده که میتوان گفت نیوکاسل اکنون مالکانی عربستانی داشته و با توجه به ثروت صندوق سلطنتی عربستان، باید اذعان کرد که نیوکاسل حالا ثروتمندترین باشگاه جهان است!
قبل از این واگذاری تاریخی، مالکیت باشگاه نیوکاسل برای 14 سال در اختیار «مایک اشلی» بود؛ بازرگانی که حالا 57 ساله شده و در این دوران، بیش از یک مدیر موفق سوهان روح هواداران کلاغها بود. نیوکاسل در همین سالها بود که دو بار از لیگ برتر سقوط کرد و هرچند با کسب دو قهرمانی در چمپیونشیپ خیلی زود به لیگ برتر بازگشت، اما به جز یک فصل، در همه فصلها با رتبههایی دو رقمی به پایان رساند. حالا میتوان درک کرد که چرا به محض انتشار خبر واگذاری، تمام نیوکاسل و اطراف ورزشگاه سنت جیمز پارک غرق در شادی شد.
با خروج «مایک اشلی» از نیوکاسل، یک باشگاه لیگ برتری دیگر هم از چنگ انگلیسیها خارج شد تا رکوردی جالب در لیگ برتر ثبت شود؛ اکنون و از میان 20 باشگاه حاضر در لیگ برتر «انگلیس» تنها 6 باشگاه مالکانی انگلیسی دارند! اما کدام باشگاهها هنوز هم مالکانی بومی دارند؟ در ادامه آن را بررسی کردهایم.
تاتنهام (دنیل لوی)
لوی که حالا باسابقهترین مدیر لیگ برتری محسوب میشود، ابتدا در سال 1998 برای خرید تاتنهام از آلن شوگر تلاش کرد اما این تلاش ناکام ماند. تلاش بعدی در جولای 2000 نیز نتیجهای در بر نداشت اما با افزایش نارضایتیها از شوگر، شرکت بینالمللی ENIC (تحت مدیریت لوی) در دسامبر همان سال 27 درصد از سهام تاتنهام را با 22 میلیون پوند از شوگر خرید و به کادر مدیران باشگاه ملحق شد. با تکمیل فرایند واگذاری سهام در فوریه 2001، لوی رسما به رئیس تاتنهام تبدیل شد و جای شوگر را گرفت. ENIC در سال 2007 با خریداری بقیه سهام شوگر (به مبلغ 25 میلیون پوند) و سایر سهامداران، میزان سهام خود را به 85.55 رساند و رسما به مالک تاتنهام تبدیل شد. لوی با درآمدی 6 میلیون پوندی در فصل 17-2016، لقب پردرآمدترین رئیس باشگاه لیگ برتری را از آن خود کرده بود.
وستهم (دیوید سالیوان، دیوید گلد)
سالیوان و گلد که تا سال 2009 به مدت 16 سال مالکیت بیرمنگهام را در اختیار داشتند، در ژانویه 2010 پس از خریداری 50 درصد از سهام وستهم کنترل عملیاتی باشگاه را در اختیار گرفتند و 4 ماه بعد با رساندن میزان سهام خود به 60 درصد، رسما به مالکان جدید باشگاه تبدیل شدند. سالیوان بعدا در جولای 2013 و به شکل انفرادی 25 درصد دیگر از سهام باشگاه را خرید تا شخصا به سهامدار عمده تبدیل شود. اکنون 51.1 درصد از سهام در اختیار سالیوان و 35.1 درصد در اختیار دیوید گلد است. 10 درصد از سهام در اختیار آلبرت اسمیت آمریکایی است (در اکتبر 2017 خریداری شده) و میزان سهام سایر سرمایهگذاران، به 4 درصد هم نمیرسد.
کریستال پالاس (گروه مالکان)
قصه مالکیتی پالاس قدری پیچیدهتر است. در ژوئن 2010 و برای جلوگیری از رقم خوردن دومین ورشکستگی، پالاس توسط گروهی 4 نفره از سرمایهگذاران خریداری شد؛ استیو پریش، مارتین لانگ، استفان بروئت و جرمی هاسکینگ. هر کدام نیز مالکیت 25 درصد از سهام را در اختیار گرفتند و پریش به عنوان رئیس باشگاه منصوب شد. در دسامبر 2015 جاش هریس و دیوید بلتیزر دو سرمایهگذار آمریکایی هر کدام 18 درصد از سهام باشگاه را خریداری کردند و با تزریق 50 میلیون پوند، در کنار پریش به مالکان جدید باشگاه بدل شدند. (سهام پریش پس از این انتقال به 18 درصد رسید) در آگوست 2021 نیز جان تکستور، دیگر سرمایهدار آمریکایی با آوردن پولی در حدود 87.5 میلیون پوند در کنار 3 نفر دیگر قرار گرفت. طبق گزارشها، 67.5 درصد از سهام پالاس به نام «پالاس هولدکو» ثبت شده، هلدینگی که در ایالت دلاور آمریکا به ثبت رسیده و طبق قوانین ایالتی، اطلاعاتی از موسسان آن در دسترس نیست. اما پریش اطمینان خاطر داده که میزان سهام سرمایهداران آمریکایی، بیشتر از او نیست.
نوریچ سیتی (دلیا اسمیت، مایکل وین جونز)
دلیا اسمیت که حالا 80 ساله شده، به عنوان یک آشپز و با آموزش غیرمتعارف آشپزی در برنامههای تلویزیونی به شهرت رسید. او به همراه همسر خود، مایکل وین جونز، در سال 1996 عمده سهام باشگاه را از جفری واتلینگ خریداری کرده و به مالکان جدید قناریها تبدیل شدند. اسمیت و وین جونز برای سالها بلیت فصلی جایگاه ویژه کارو رود را در اختیار داشتند و در مواقع بحرانی به داد باشگاه میرسیدند. بازی فوریه 2005 مقابل منچسترسیتی و زمانی که دلیا اسمیت در بین دو نیمه و در حالتی نامتعادل میکروفون را به دست گرفت تا تماشاگران را تهییج کند، احتمالا در خاطر همه فوتبالدوستان انگلیسی باقی مانده است.
برایتون (تونی بلوم)
تونی بلوم پس از خرید 75 درصد سهام و سرمایهگذاری 93 میلیون پوندی بر روی توسعه ورزشگاه جدید فالمر (آمکس) در سال 2009 به رئیس جدید برایتون تبدیل شد. برایتون در سال 2017 برای اولین بار به لیگ برتر صعود کرد تا به انتظار 34 ساله خود برای حضور در سطح اول فوتبال انگلیس پایان دهد. بلوم 51 ساله از کودکی طرفدار برایتون بود و خانواده او برای سالها پیوندی نزدیک با باشگاه داشتند؛ عموی او (ری) یکی از مدیران باشگاه و پدر بزرگ او (هری) نایبرئیس برایتون در دهه 70 میلادی بود.
برنتفورد (متیو بنهام)
فارغالتحصیل رشته فیزیک دانشگاه آکسفورد، به سرعت حوزه کاری خود را به اقتصاد تغییر داد و در عرض 12 سال، تا رسیدن به پست نایبرئیسی بانک آمریکا جلو رفت. در سال 2007، او با شیوهای عجیب به برنتفورد نزدیک شد؛ بنهام تضمین داد با تامین قرضی 700 هزار دلاری باشگاه را نجات دهد و سپس هواداران باشگاه آن را بخرند. اما او یک شرط هم داشت و آن این بود که چنانچه هواداران ظرف 5 سال نتوانند این بدهی را پرداخت کنند، آنگاه مالکیت باشگاه در اختیار او قرار گیرد! همین اتفاق هم افتاد و برنتفورد در سال 2012، رسما به بنهام واگذار شد. برنتفورد در سال 2021، پس از 74 سال دوری از سطح اول فوتبال انگلیس به لیگ برتر صعود کرد.
