به بهانه سالگرد فاجعه مونیخ؛ هرگز آن‌ها را «من یو» خطاب نکنید

به گزارش فوتبال 360، روز ششم فوریه در تاریخ منچستریونایتد، عجین شده با یک تراژدی است. اتفاقی که بازگو کردنش، تکرار مکررات است اما هرگز تکراری نمی‌شود. تا پیش از فاجعه مونیخ 1958، منچستریونایتد یک تیم معمولی بود اما پس از آن، همه فوتبال‌دوستان جهان آرزو داشتند طرفدار این تیم باشند. 64 سال پیش، یک نسل طلایی از میان آتش و خون، راهش را برای گذشتن از این دیار وحشت باز کرد اما میراث ماندگارش، هرگز نابودشدنی نبود. همچون ققنوسی که در آتش می‌سوزد، همچون مرثیه‌ای برای یک رویا. همیشه تاریک ترین زمان شب، درست پیش از سپیده دم به چشم می‌آید و مونیخ 1958، تاریک ترین نقطه در میان صفحات کتاب تاریخ شیاطین سرخ است.

عبارتی برای تحقیر

غمِ از دست دادنِ آن 8 ستاره، هرگز کهنه نمی‌شود و در این میان، طعنه‌های برخی هواداران تیم‌های رقیب، نمکی است بر زخم‌های کهنه منچستریونایتد؛ همان‌گونه که نباید سایر فجایع تاریخ فوتبال همچون هیلزبورو و هیسل به تمسخر گرفته شوند. احتمالاً شما هم تا به حال واژه «من یو» یا به عبارت دقیق‌تر "Man U" را شنیده باشید. واژه‌ای که استفاده از آن، ریشه در تمسخر فاجعه مونیخ 1958 دارد.

واژه من یو برای اولین بار، توسط هواداران وست برومویچ استفاده شد. آن‌ها فریاد می‌زدند:

"Duncan Edwards is manure, rotting in his grave. man you are manur, rotting in your grave."

«دانکن ادواردز در قبر خودش می‌پوسد؛ او حالا در زیر خاک، تبدیل به کود شده است. ادواردز! تو کود هستی و در حال پوسیدن پس از دفن شدن.

دانکن ادواردز، یکی از بچه‌های بازبی، در سالروز تولد 17 سالگی‌اش به منچستر یونایتد پیوست. او لقب جوان ترین بازیکن تاریخ تیم ملی انگلیس پس از جنگ جهانی دوم را یدک می‌کشید و سال 1957، رقابت کسب عنوان برترین بازیکن سال فوتبال اروپا را به آلفردو دی استفانو از رئال مادرید واگذار کرد. زمانی که هواپیمای شیاطین سرخ سقوط کرد، دانکن تنها 21 سال داشت و زنده از لاشه هواپیما بیرون آمده بود اما تنها 15 روز بعد، در بیمارستان «ایزار» و بر اثر شدت جراحات وارده، به جمع  رفیق سفر کرده‌اش پیوست. او تنها فرزند خانواده به شمار می‌آمد و خواهر کوچک‌ترش هم تنها 14 هفته پس از تولد، چشم از جهان فرو بسته بود. کم کم، در میان باشگاه‌های رقیب منچستر یونایتد همچون لیدزیونایتد و لیورپول، واژه Man You بیشتر و بیشتر استفاده شد و هر کدام از باشگاه‌ها، شعار اختصاصی خودشان را برای تمسخر فاجعه هوایی مونیخ داشتند:

"Man U, Man U went on a plane; Man U, Man U never came back again"

«من یو، سوار هواپیما شد؛ من یو، هرگز به خانه بازنگشت».

شعار دیگر، نبوغِ هواداران فوتبال که اکثر مواقع در مسیر نادرستی به کار گرفته می‌شود را هم در خودش جای داده بود:

"Man U Never Intended Coming Home"

«من یو، هرگز خیالِ بازگشتن به خانه را نداشت!»

کافی است حروف اول واژگان این شعار را به یکدیگر بچسبانیم تا نامِ مونیخ، یادآور شود. در دایره واژگان زبان انگلیسی در رابطه با آنچه که در زبان فارسی به «خانه» شناخته می‌شود، 2 لغت پر استفاده وجود دارد؛ یکی (Home) و دیگری (House). شاید ساختمان خانه هر کسی، در یک نقطه از این دنیای پهناور واقع شده باشد اما (Home)، آنجایی است که به آن تعلق خاطر داریم. دانکن ادواردز که واژه «من یو»، ابتدا او و سپس فاجعه مونیخ را مورد تمسخر قرار می‌دهد، به جایی به جز انگلیس و شهر منچستر تعلق خاطر نداشت. مگر می‌شود کسی نخواهد به خانه‌اش، به وطنش و به آغوش خانواده‌اش بازگردد؟! او در کنار ادوارد کولمن، جوان‌ترین قربانی فاجعه مونیخ بود؛ ستاره‌ای که سر مت بازبی در وصفش می‌گوید:

«در این سال‌ها، بسیاری از بازیکنان را تحت عنوان دانکن ادواردزِ جدید  لقب داده‌اند. بازیکنان با کیفیتی همچون برایان رابسون و دِیو مکای اما کیفیت هیچ‌کدامشان به دانکن ادواردز نزدیک هم نمی‌شود. او تنها بازیکنی بود که می‌توانم بگویم حتی از من هم بهتر به نظر می‌رسید».

بهشت شخصی

نمی‌توان از سر مت بازبی گفت و اشاره‌ای به سخن مشهورش نکرد. زمانی که درخواست سانتیاگو برنابئو برای قبول هدایت رئال مادرید، شغلی که شبیه به اداره کردن بهشت است را نپذیرفت و در پاسخ گفت: «منچستر یونایتد، بهشتِ من است.» خانه همه بچه‌های بازبی، بهشتِ منچستر یونایتد بود. آنهایی که سقوطشان، نقطه عطفی برای صعود منچستر یونایتد شد و 11 سال پس از آن که پیکر نیمه‌جان مت بازبی را از هواپیما بیرون کشیدند، منچستر یونایتد را به عنوان اولین تیم تاریخ انگلیس به قهرمانی اروپا رساند و پس از مفتخر شدن به درجه شوالیه در سال 1969 خود را بازنشسته کرد و دوران حرفه‌ای را با این جملات به پایان رساند: «امشب، باشکوه‌ترین لحظه عمر من است؛ شبی که سرانجام به رویای چندین ساله‌ام، جامه عمل پوشاندم. این، ارزشمندترین دستاورد زندگی من است. به تیمم افتخار می‌کنم، به بابی چارلتون و بیلی فولکس همچنین. از آن‌ها ممنونم که در این سفر دور و درازِ 11 ساله، همراهِ من بودند».

واژه‌های بسیاری برای مخاطب قرار دادن منچستر یونایتد وجود دارد اما لطفا برای آن‌هایی که دیگر در بین ما نیستند اما حضور همیشگی‌شان، روی چمنِ سبزِ تئاتر رویاها حس می‌شود، برای همه آن‌هایی که از دست رفته‌اند اما فراموش‌مان نخواهند شد، هرگز از عبارت «من یو» استفاده نکنید!