مربیان سابق در اوج افتخار؛ پاریس همچنان اندر خمِ یک کوچه

به گزارش فوتبال 360، پاری‌سن ژرمن درحالی که حذف زودهنگام و شگفت‌انگیزی مقابل رئال مادرید را در مرحله یک‎‌هشتم‌نهایی لیگ قهرمانان اروپا تجربه کرد، حالا در اوج بحران دست و پا می‌زند. مائوریسیو پوچتینو سودای رفتن در سر دارد و ستاره‌های گران‌قیمت این تیم، در نوک پیکان شدیدترین انتقادات قرار گرفته‌اند. لیونل مسی، نیمار و دوناروما مقصر اصلی حذف این تیم شناخته شده‌اند و سرخیو راموس صرفاً از قدم زدن در خیابان شانزه‌لیزه لذت می‌برد.
متمول‌های پاریسی، یکی از سخت‌ترین دوران تاریخشان را سپری می‌کنند و گویی حریصانه  در باتلاق بحران اسیر شده‌اند. آنها هرچه بی‌شتر دست و پا می‌زنند، بیشتر فرو رفته و با هر دلار خرج بیشتر، یک قدم به مقصد نابودی‌شان نزدیک‌تر می‌شوند. پاریس در حضور کیلیان امباپه و نیمار، شکست سنگینی را مقابل موناکو تجربه کرد و شاگردان فیلیپ کلمان، 3 مرتبه تور دروازه جان‌لوئیجی دوناروما را به لرزه درآوردند. اما درحالی که موضع پاری‌سن‌ژرمن در قبال سرمربیانش پر انتقاده بوده، آنها هر سال مربیان سرشناس فوتبال جهان را روی نیمکت تیمشان نشانده‌اند و سپس عجولانه، درب‌های خروج را نشان داده‌اند؛ همان‌هایی که تنها یک سال بعد، شایستگی‌هایشان را روی نیمکت سرمربی‌گری دیگر تیم‌ها نشان دادند. توماس توخل، کارلو آنچلوتی، اونای امری و حالا شاید مائوریسیو پوچتینو.

آنچلوتی، معمار سه‌گانه کهکشانی‌ها

کارلو آنچلوتی پرافتخار که انواع و اقسام افتخارات دنیای فوتبال را چه در دوران بازیگری و چه با لباس مربیگری به دست آورده، همزمان با آغاز سال 2012 به نیمکت سرمربیگری پاری‌سن‌ژرمن تکیه زد و تنها افتخارش با این تیم، قهرمانی در لیگ فوتبال فرانسه بود؛ جامی که آغازگر سلطنت پایتخت نشینان بر لیگ یک در دوران جدید این تیم تحت مالکیت قطری‌ها بود. قطعاً ترک پاریس توسط آنچلوتی پرافتخار، عدم کسب لیگ قهرمانان اروپا نبود و در یک دهه قبل، سقف آرزوهای پاریس دوباره مدعی شدن در سطح اول لیگ داخلی فرانسه به حساب می‌آمد؛ اتفاقی که آنچلوتی آن را رقم زد و سپس به رئال مادرید نقل مکان کرد تا با کسب لیگ قهرمانان اروپا در سال 2014، این بار معمار قهرمانی‌های متوالی کهکشانی‌ها در این رقابت‌ها باشد؛ قهرمانی‌هایی که تحت هدایت زین‌الدین زیدان به اوج رسید.

اونای امری، متخصص فتح قاره بدون ستارگان

آنچلوتی پاریس را پس از یک سال ترک کرد و سکان هدایت پاری‌سن ژرمن را به لوران بلان سپرد. مردی که به مدت 3 سال هدایت این تیم را در دست داشت و به خوبی از پس بزرگ‌تر کردن رویاهای هواداران این تیم برآمد. سال 2016، لوران بلان پس از 3 قهرمانی متوالی در لیگ یک فرانسه، جای خود را به اونای امری داد و حذف فاجعه بار این تیم در لیگ قهرمانان اروپا مقابل بارسلونا، شاید پررنگ ترین صحنه در فوتبال جهان بود. پاریس پس از برتری 4 گله در خانه، مقابل آتش بازی مثلث MSN در نوکمپ تسلیمِ محض بود و اونای امری با یک قهرمانی در لیگ فرانسه، اعلام کرد در پایان فصل 2018 از این تیم جدا خواهد شد. امری که پس از ورود به پاریس، قهرمانی با سویا در لیگ اروپا را تجربه کرده بود و پس از ترک پاریس، هرگز با آرسنال به افتخاری نرسید، حالا روی نیمکت ویارئال پس از قهرمانی در لیگ اروپا، درخشش در لیگ قهرمانان را تجربه می‌کند.

توخل، مردی که پاریس لیاقتش را نداشت!

جانشین اونای امری، توماس توخل بود. آلمانیِ شگفت‌انگیزی که برنامه‌های بسیاری برای پاریس در سر داشت اما مشکلاتش با کادر مدیریتی این باشگاه، چاره‌ای جز خروج برای او باقی نگذاشته بود. توخل به نسبت سایر مربیان، پاریسِ پر ستاره‌تری را تحت هدایت داشت و به نظر می‌رسید بهتر از مربیان قبلی با چنین بازیکنان گران‌قیمتی رابطه دوستانه برقرار کرده است. او پس از اولین پیروزی در سوپرجام فرانسه برابر موناکو در آگوست 2018، جشن باشکوهی را با شاگردانش برگزار کرد و این همراهی با توجه به زمان کوتاهی که او در باشگاه سپری کرد بود، مورد توجه قرار گرفت.
بازیکنان متفاوتی در تیم پاریسی به عنوان یک تیم حضور داشتند اما انجامِ بازی منسجم با آن‌ها، آسان نبود. جدای از درگیری کلیشه‌ای با بازیکن تعویضیِ ناراحت و فشارهای منفی ناروایی که به مربیان (به خصوص مربیان پاریس) وارد می‌شود، توخل به خوبی توانست کنترل تیم را در پایتخت فرانسه در دست بگیرد و آن‌ها را در هر 2 فصل حضورش به قهرمانی لیگ برساند. او در واقع از هر مربی دیگری به فتح لیگ قهرمانان نزدیک‌تر بود اما تیمِ به تعادل رسیده‌اش در دیداری که کاملاً جناحِ برتر میدان بود، فینال را به بایرن مونیخ هانسی فلیک واگذار کرد و فرصت حضور کامل در فصل سوم به او داده نشد. توخل اما کارِ ناتمامش با پاریس را در چلسی به اتمام رساند و همان فصل، با آبی‌های لندن جام را بالای سر برد تا این پاریس باشد که حسرتِ از دست دادنِ او را می‌خورد.

پوچتینو در مسیر گذشتگان

توخل، درست شبِ کریسمس اخراج شد؛ مردی که بیش از همه با شرایط داخلی باشگاه درگیر بود. او درست پیش از کریسمس، گفتگویی با یک تلویزیون آلمانی انجام داد که می‌گفت «احساس می‌کند بیشتر یک سیاستمدار یا وزیر ورزشی است تا این که یک سرمربی فوتبال باشد!» مصاحبه‌ای که حکم شلیک تیر خلاص را به کاسه صبر مدیران پاریس داشت. توخل با وجود رساندن آن‌ها به اولین فینال لیگ قهرمانان، هرگز با دنیای تیم تطبیق پیدا نکرد و نامی که باید جای او را پر می‌کرد، پوچتینو بود؛ مردی که توانست تاتنهام را در فاصله 5 سال، با حدود 30 میلیون پوند هزینه در بازار نقل و انتقالات به فینال لیگ قهرمانان برساند. طبیعتاً مشکل این است که هیچ کدام از این افتخارات، واقعا در پاریس کارآیی نداشت. پوچتینو نامش را به عنوان سازنده تیم مطرح کرده بود؛ مردی که از بازیکنان تواضع، صداقت و رنج کشیدن می‌خواهد و تیمش را مانند یک خانواده به هم نزدیک می‌کند. چه اتفاقی رخ می‌داد وقتی به باشگاهی پیوسته بود که مسیرش دقیقاً 180 درجه با روند کاری پوچتینو متفاوت به نظر می‌رسید؟ جایی که «افراد»، پادشاه هستند؟ جایی که تمام نیروها، در جهت مخالف یکدیگر حرکت می‌کنند؟
اتفاقی که اکنون به وضوح آن را مشاهده می‌کنیم. حذف یک تیمِ پرستاره و گران قیمت در اولین قدم از مرحله حذفی لیگ قهرمانان، مقابل مربی که روزگاری سابقه هدایت پاریس را نیز در کارنامه داشت و تیمِ تحت هدایتش، رئالِ مادریدِ کم ستاره‌تر از همیشه بود. پاریس اکنون به بحرانی عجیب فرو رفته و این درحالی است که 3 مربی سابق این تیم، با تیم‌های به مراتب کم ستاره‌تر، در مرحله یک‌چهارم‌نهایی لیگ قهرمانان اروپا حضور دارند. آنچلوتی با رئال مادرید، امری با ویارئال و توخل با چلسی. جایی که پاریس با در اختیار داشتنِ 2 ضلع از مثلث MSN به همراه امباپه از حضور در آن بازمانده و پوچتینو از همیشه به درب خروج نزدیک‌تر است.