رونالد کومان دوباره به نیمکت هلند رسید؛ دهمین مرد بازگشته

به گزارش فوتبال 360،  لوئی فن‌خال، سرمربی تیم ملی هلند که پس از کناره گیری فرانک دی‌بوئر به نیمکت مربیگری لاله‌های نارنجی تکیه زده بود، اعلام کرد به سرطان پروستات مبتلا شده و پس از انجام چند جلسه درمانی، حالا ترجیح می‌دهد این موضوع را با بازیکنان تیم ملی هلند، رسانه‌ها و هواداران فوتبال در سراسر جهان به اشتراک بگذار؛ اتفاقی که موجی از حمایت‌ها از این سرمربی 70 ساله را به راه انداخت و طبیعی بود واکنش مسئولان اجرایی فوتبال هلند به این خبر، احترام به سلامت جسمانی سرمربی تیم ملی فوتبال کشورشان باشد. در همین راستا، اتحادیه فوتبال سلطنتی هلند اعلام کرد با قراردادی به مدت 3 سال، قرار است رونالد کومان، هدایت لاله‌های نارنجی را پس از پایان کار تیم ملی این کشور در جام جهانی 2022 قطر بر عهده بگیرد.

بازگشت کومان، این بار امیدوارانه

رونالد کومان که پس از خداحافظی از دنیای بازیگری، هرگز نتوانست به یک دهم افتخارات دوران بازیگری‌اش با لباس رسمی در کنار زمین برسد، پس از اخراج شدنش از نوکمپ، بدون تیم مانده بود و حالا امیدوار است در قالب سرمربی تیم ملی، خاطرات تلخ حضورش در کاتالونیا به عنوان سرمربی را از خاطرات پاک کند. او سابقه 3 مرتبه رسیدن به عنوان بهترین سرمربی ماه لیگ برتر انگلیس با ساوتهمپتون را در کارنامه دارد و بهترین عملکرد این تیم در تاریخ حضورش در لیگ برتر فوتبال انگلیس، تحت هدایت رونالد کومان رقم خورده است. او سال 2016، موفق شد فصل را با 63 امتیاز (بیش‌ترین امتیاز ساوتهمپتون در یک فصل در تاریخ لیگ برتر) و حضور در رده ششم (بهترین عنوان تیم جنوبی در ادوار تاریخ لیگ برتر)به پایان برساند و سپس راهی اورتون شود اما هرگز دوران خوشی را تجربه نکرد. کومان با اورتون، رکورد بیش‌ترین هزینه برای خرید بازیکنان در طول یک فصل (بیش از 150 میلیون پوند) را بر جای گذاشت اما در پایان مدعی بود باشگاه هیچ جایگزینی برای روملو لوکاکو، پس از فروختنش به منچستر یونایتد انتخاب نکرد. او سرانجام پیش از انقضای قراردادش از هدایت اورتون برکنار شد و ابتدای 2018 درحالی که تیم ملی هلند با هدایت دیک ادفوکات از رسیدن به جام جهانی 2018 عاجز مانده بود، با قراردادی 4 ساله هدایت لاله‌های نارنجی را بر عهده گرفت.

عملکرد قابل قبول در تیم ملی هلند

کومان قرار بود تا پایان جام جهانی 2022 قطر، سرمربی تیم ملی هلند باقی بماند و درحالی که تیمی کاملاً ناامید و متفاوت با جام جهانی 2010 را در اختیار گرفته بود، موفق شد عنوان نایب قهرمانی لیگ ملت‌های اروپا 2019 را به دست آورده و تنها باختش در این رقابت‌ها، مقابل پرتغال، قهرمان اروپا در دیدار فینال و مقابل فرانسه، قهرمان جهان در دور گروهی رقم خورد. علاوه بر این، کومان موفق شد تیم ملی هلند را پس از 2 دوره ناکامی در کسب سهمیه حضور در دور نهایی رقابت‌های یورو 2016 و جام جهانی 2018 با سهمیه مستقیم به جام ملت‌های اروپا برساند. لاله‌های نارنجی در آن رقابت‌ها، تنها متحمل یک شکست به همراه یک تساوی شدند و یکی از مدعیان اصلی فتح قاره سبز در یورو 2020 به حساب می‌آمدند اما درحالی که به سبب همه گیری بیماری کووید19 و تعویق همه مسابقات فوتبال در جهان از جمله جام ملت‌های اروپا، حضور کومان در تیم ملی هلند تحت تاثیر قرار گرفته بود، این سرمربی 56 ساله، پیش از آغاز رسمی این مسابقات، تیم ملی هلند را به مقصد کاتالونیا، برای نجات بارسلونای ورشکسته پس از افتضاح مدیریتی ترک کرد تا جانشین کیکه ستین شود.

جدایی که سرانجام خوشی نداشت

کومان در آگوست 2020، پس از آنکه جام ملت‌های اروپا به تعویق افتاد، با قراردادی 2 ساله به عنوان سرمربی آبی اناری‌ها معرفی شد و هواداران امیدوار بودند بازیکنی که اولین قهرمانی تاریخ بلوگرانا در لیگ قهرمانان اروپا را برای آن‌ها به ارمغان آورده بود، دوباره در قامت سرمربی با این تیم افتخار آفرینی کند اما نه شرایطِ بارسلونا در آن زمان آرمانی به نظر می‌رسید و نه صبرِ هواداران بارسلونا به بلندای قامتِ آرزوهایشان. سبک بازی ناامید کننده کاتالونیایی‌ها و شکست سنگین مقابل بایرن مونیخ با نتیجه  8 بر 2  در حالی که اولین بازی کومان روی نیمکت سرمربیگری این تیم با برتری 4 بر صفر  مقابل ویارئال همراه بود، حکم اخراج سرمربی را امضا کرد و با ایستادن کنار پاتریک اوکانل، دومین سرمربی تاریخ بارسلونا لقب گرفت که پس از 85 سال،3 ال‌کلاسیکو متوالی را به رقیب سنتی واگذار می‌کند. کومان سرانجام با بدترین وضعیت، از هدایت بارسلونا برکنار شد و نه خودش بدون هلند به افتخاری دست یافت و نه هلند بدون مربیگری او در یورو 2020 به توفیق رسید.
کومان در جمع بازگشتی‌ها
کومان حالا قرار است پس از حدود یک سال دوری از سرمربیگری، درحالی که وارد هفتمین دهه از زندگی‌اش خواهد شد، دوباره به نیمکت تیم ملی هلند تکیه بزند؛ اتفاقی که رسماً پس از پایان جام جهانی 2022 قطر و با بازنشستگی لوئی فن‌خال به وقوع خواهد پیوست و اگر اتفاق خاصی رخ ندهد، قرار است کومان سرمربی هلند در یورو 2024 و جام جهانی 2026 باشد و قراردادش هم‌اکنون به امضای طرفین رسیده است. او دهمین سرمربی در تاریخ فوتبال هلند است که بیش از یک بار به نیمکت سرمربیگری تیم ملی این کشور تکیه می‌زند. پیش از این، کارل کوفمن (3 بار در فاصله سال‌های 1946 تا 1955) اولین سرمربی تاریخ این کشور بود که در بیش از یک بازه زمانی، هدایت لاله‌های نارنجی را بر عهده داشت. پس از کافمن، فریدریش دوننفلد، دومین سرمربی رفت و برگشتی در تاریخ فوتبال هلند لقب گرفته بود و پس از او، رینوس میشل با سرمربی گری هلند در 4 بازه زمانی متفاوت در این زمینه رکورددار و از همه موفق‌تر است. او که نسل طلایی فوتبال هلند را با سبک بازی منحصر به فردش به فوتبال جهان معرفی کرده بود، سابقه قهرمانی در جام ملت‌های اروپا 1988 را در کارنامه دارد که در آن تیمِ رویایی، رونالد کومان وظیفه رهبری قلب خط دفاع را بر عهده داشت.

قانون نانوشته در اتحادیه فوتبال سلطنتی هلند

6 سرمربی دیگر نیز سابقه در دست داشتن سکان هدایت هلند را بیش از یک مرتبه در کارنامه دارند که از مشهورترین آن‌ها می‌توان به دیک ادووکات (3 بار در فاصله سال‌های 1992 تا 2017 به مدت 7 سال)، گاس هیدینک (2 بار  در فاصله سال‌های 1994 تا 2015 به مدت 6 سال) و لوئی فن‌خال اشاره کرد. دیگر مربی که در این لیست قرار می‌گیرد، کیس رِیفرس، کاشف نسل طلایی هلند از جمله رونالد کومان است که در ابتدای دهه 80، پیش از حضور دوباره رینوس میشل روی نیمکت هلند، هدایت لاله‌های نارنجی را بر عهده داشت. انگار قانونی نانوشته در اتحادیه فوتبال سلطنتی هلند برقرار است که مربیان بزرگ، باید بیش از یک مرتبه حضور روی نیمکت این تیم را تجربه کنند و کومان امیدوار است در پایان، یکی از سرمربیان تاریخ‌ساز این کشور در تورنمنت‌های معتبر بین‌المللی لقب بگیرد. هلند در سال 2022، هنوز دیدار رسمی برگزار نکرده و تنها شکستش در سال 2021  به دیدارشان در دور یک هشتم نهایی جام ملت‌های اروپا مقابل جمهوری چک بازمی‌‌گردد. لیگ ملت‌های اروپا 23-2022، اولین محک جدی کومان با تیم ملی هلند خواهد بود. کومان در دوره گذشته سرمربیگری‌اش در تیم ملی هلند، رکورد 20 بازی، 11 پیروزی و 4 شکست را بر جای گذاشته  و حالا امیدوار به بهبود این رکورد در سال‌های آینده است؛ رکوردی که اگر به موفقیت در تورنمنت‌ها ختم نشود، ارزش چندانی نخواهد داشت.