باز هم هو شدن سرود ملی انگلیس توسط لیورپولیها؛ بازی دزد و پلیس
به گزارش فوتبال 360، یک اتفاق تکراری در مراسم پیش از بازی لیورپول و چلسی در فینال جام حذفی انگلیس بار دیگر یک اتفاق قدیمی را تازه کرد و کینه تاریخی اهالی بندر لیورپول از پادشاهی انگلیس را به یادها آورد.
ماجرا از این قرار بود که در زمان پخش سرود ملی انگلیس، هواداران لیورپول به جای همخوانی، این سرود را هو کردند و در سوی مقابل، سرود اعتراضی دیگری که در جنگ جهانی دوم توسط کارگران خوانده میشد، به وسیله هواداران قرمزها اجرا شد؛ سرودی به نام «با من تاب بیاور». این ماجرا واکنش بوریس جانسون، نخستوزیر انگلیس را در پی داشت و او به این موضوع اعتراض کرد. اما اصل ماجرا چیست؟
یک کینه تاریخی
بندر لیورپول به عنوان یک منطقه کارگری تا حد زیادی خاستگاه جریانهای چپ بوده و همواره این طیف و در واقع اکثر اهالی بندر شمالی مخالف آمار پادشاهی و پروتستانیزم انگلیس هستند. غلظت این نفرت از زمانی بیشتر شد که اسکله جدیدی در شهر منچستر، مسیر تجارت و واردات در انگلیس را به سمت همسایه بندر یعنی منچستر تغییر داد. زمان گذشت و این آتش به مرور زمان زیر خاکستر رفت اما یک جرقه در دهه 80، نفرت را چندین برابر کرد.
دوران اوج لیورپول و ماجراهای تاچر
در دهه 80، زمانی که لیورپول سلطه بی چون و چرایی بر فوتبال انگلیس داشت، از اولین نخستوزیر زن انگلیس رونمایی شد؛ بانوی آهنین یا همان مارگارت تاچر. اصلاحات اقتصادی او بیشتر به نفع سرمایهداران و جریان راست بود و بندر لیورپول به عنوان منطقهای کارگری که عمده درآمدش از را ماهیگیری است را ضعیفتر کرد و شهر در بحران اقتصادی عمیقی فرو رفت. کار به تظاهرات علیه تاچر و حتی ملکه انگلیس رسید. آتش دشمنی، داغتر از آن بود که دست همیشه ولرم سیاست را نسوزاند. دولت انگلیس به وضوح مقابل لیورپول قرار داشت و تیترهایی که روزنامهها از زبالهگردی، اعتیاد به کوکائین و دزدی به زعم خودشان رواج یافته در بندر لیورپول میزدند، این شکاف را عمیقتر میکرد. از نظر بقیه مردم انگلیس، اهالی بندر لیورپول دزدهایی بودند که جیب قربانیان حادثه ورزشگاه هیسل و در ادامه هلیزبورو را خالی و در منطقهای نزدیک به مقر باشگاه اورتون، کوکائین مصرف میکردند! واکنش لیورپولیها، تجمعات عمدتا بینتیجه و البته شعارهای تند هواداران هر 2 تیم شهر یعنی لیورپول و اورتون علیه دولت مرکزی بود.
اتحاد دشمنان علیه دشمن
به دلیل همین اتحاد بین هواداران لیورپول و اورتون علیه حکومت با وجود دشمنی 2 تیم حتی در اوج اقتدارشان در دهه 80، باز هم از دربی مرسیساید به عنوان «دربی دوستانه» نام برده میشود. به طور مثال پس از فاجعه هیلزبورو و کشته شدن 96 هوادار لیورپول قبل از شروع بازی نیمهنهایی جام حذفی بین این تیم و ناتینگام فارست، هواداران اورتون در اقدامی بینظیر کنار دوستداران رقیب، سرود معروف قرمزها با ترجیعبند «هیچگاه تنها گام برنمیداری» را خواندند. دلیل این اتحاد؟ وجود شواهد بعدها ثابت شدهای از اهمال پلیس در کنترل تماشاگران که منجر به مرگ هواداران شد! به زعم اهالی بندر هر چند شاید پلیس عمدی نداشت اما این اهمال به نوعی تسویه حساب با تمام مخالفخوانیهای قبلی هواداران و اهالی بندر بود.
سرود جالب
هواداران لیورپول سرود معروفی دارند که در بخشی از آن به شکل علنی مخالفت با پادشاهی انگلیس به چشم میخورد؛ «تامی فقیر آمده بود تا پادشاه و کشورش مبارزه کند». لیورپول و اورتون در زمینه سرودهای اعتراضی و مخالف با دولت مرکزی اشتراک نظر دارند و به همین دلیل اقدام هواداران لیورپول مورد حمایت اورتونیها قرار میگیرد. به هر حال اینبار هم اقدام هواداران لیورپول زیرذرهبین سیاسیهای انگلیس رفته اما درست مانند همیشه تاریخ، ظاهرا راهکاری برای حل مسالمتآمیز این مشکل وجود ندارد!
