روایت چهلمین سالگرد یک قهرمانی خاص؛ روزی که فوتبالیست‌ها در جایگاه وزرا ناهار خوردند!

به گزارش فوتبال 360، درحالی که ایتالیا برای دومین دوره متوالی از حضور در جام‌جهانی محروم مانده، هیچ‌کس نمی‌تواند بزرگیِ این تیم در ادوار تاریخ این تورنمنت را منکر شود؛ تیمی که به همراه آلمان و برزیل، تنها تیمی است که بیش از 2 قهرمانی در جهان را تجربه کرده و مردان سرزمین چکمه، سال 1982 و با رسیدن به جام سوم، موفق به نائل آمدن به این افتخار شدند.

سالی که قهرمانی سوم برای آتزوری به‌دست آمد، این تیم در کنار برزیل به عنوان پرافتخارترین تیم تاریخ جام‌جهانی معرفی شد و رکوردش تا سال 1994 و کسب قهرمانی چهارم برای برزیل باقی ماند. جام جهانی 1982 به هر صورت، یکی از خاص‌ترین جام‌های جهانی تاریخ بود؛ جامی که پس از افزایش تعداد تیم‌ها از 16 به 24، مقتدرانه‌ترین پیروزی تاریخ این چارچوب را با برتری 10 بر یک برای مجارستان برابر السالوادور، رقم زد و  ابرقدرت‌ها با وجود شروع ضعیفشان، به مرور عملکرد تیمی‌ خودشان را در مسیر تورنمنت بازیافته و اعاده حیثیت کردند. مسائلی مانند رسوایی تبانی و سپس مصدومیت شدید پاتریک باتیستون با خطای شوماخر در یکی از دراماتیک‌ترین دیدارهای نیمه‌نهایی تاریخ جام‌جهانی که آلمان غربی را به یکی از منفورترین تیم‌های آن دوره مسابقات تبدیل کرده بود و عدم کسب سهمیه حضور در دور نهایی توسط هلند (نایب قهرمان جام‌های جهانی 1974 و 1978) و شاید از همه جالب توجه‌تر، عدم حضور برزیل پرستاره در دیدار فینال، جام دوازدهم را به یکی از ماندگارترین جام‌های جهانی تبدیل کرده است.

پائولو روسی و دینو زوف،  کنار سایر ستارگان لاجوردی‌پوشِ آن جام که شالوده‌شان از ترکیب یوونتوسِ رویایی در اواخر دهه 70 و ابتدای دهه 80 میلادی تحت هدایت جووانی تراپاتونی نشأت می‌گرفت، چهره‌های سرشناس تیم ملی ایتالیا در جام‌جهانی 1982 بودند. یکی‌ از این افراد به خوبی از عهده وظیفه گلزنی و دیگری در حفاظت از قفس توری آتزوری برآمد. پائولو روسی با به‌ثمر رساندن 6 گل، عنوان آقای گلی رقابت‌ها را به چنگ آورد و دینو زوف به خوبی از اندوخته‌های فاز تهاجمی با توجه به نقاط ضعف خط دفاعی تیم و قدرت عجیب تیم‌های رقیب در فاز تهاجمی‌شان، محافظت کرد. زوف که کاپیتان آن تیم باتجربه بود و در نهایت جام قهرمانی جهان را پس از 44 سال روی دستانش به ایتالیا بازگرداند، در مصاحبه‌ای مفصل با «گاتزتا دلواسپورت» خاطرات این جام را بازگویی کرد. سنگربان اسطوره‌ای تیم ملی ایتالیا گفت: «جام‌جهانی همچون 1982 اسپانیا، هرگز تکرار نخواهد شد. از بعد فنی، آن تورنمنت کاملاً بی‌نظیر بود و گل‌هایی که در جریان بازی‌ها به ثمر رسید، هر کدام شاخصه فنی خودش را داشت».

ایتالیا که در دور گروهی با تیم‌های لهستان (بدون گل)، کامرون (1-1) و پرو (1-1) هم‌گروه بود، با کسب 3 تساوی پیاپی، به عنوان تیم دوم گروه، پائین‌تر از لهستان و با توجه به گل زده بیش‌تر(یک گل) نسبت به کامرون (هم امتیاز و هم تفاضل گل 2 تیم ایتالیا و کامرون با هم برابر بود) به دور دوم گروهی راه یافت. ایتالیا با صعود از دور اول گروهی با تیم‌های برزیل و آرژانتین هم‌گروه شد و درحالی که کمتر کسی امید به پیروزی آتزوری مقابل این 2 تیم داشت، شاگردان بیرزوت ابتدا از سد آرژانتین، مدافع عنوان قهرمانی گذشتند و سپس برزیلِ پرستاره با حضور زیکو، سوکراتس، ادر و فالکائو را به خانه فرستادند. سال 2007، نشریه گاردین این گروه را به عنوان سخت‌ترین گروه در ادوار تاریخ جام‌جهانی عنوان داد و دینو زوف در این‌باره می‌گوید: «3 بازی ابتدایی، همچون تمامی تورنمنت‌ها، سخت‌ترین دیدارها برای یک تیم هستند. انبوهی از ناشناخته‌ها در مقابل یک تیم مدعی قرار می‌گیرد و پس از آن که 3 تساوی به‌دست آوردیم، انتقادات از عملکرد تیم ملی ایتالیا به شدت اوج گرفت. انتقاداتی که کم و بیش به گوش ما  می‌رسید و بسیاری از اظهارات ناجوانمردانه بود. اگرچه زمانی که از سد برزیل و آرژانتین گذشتیم، آن‌ها هیچ مدال افتخاری به بیرزوت ندادند اما این جام‌جهانی برای ایتالیا، تکرار نشدنی بود».

زوف ادامه داد: «دیدار مقابل آرژانتین، نقطه عطف عملکرد ایتالیا در آن جام بود. یک دیدار فیزیکی که به ندرت چنین سبک بازی از حریف در لیگ ایتالیا برای بازیکنان ایتالیایی به چشم می‌آمد. آلبی سلسته از حضور مارادونا بهره می‌برد و او در زمین، یک هنرمند تمام‌عیار بود. شکست دادن مدافع عنوان قهرمانی، شاید سخت‌ترین ماموریت ما در آن جام به حساب می‌آمد. پس از آرژانتین، برزیل قرار بود سد راهمان شود و سلسائو با پیروزی مقتدرانه بر آرژانتین به مصاف ما آمده بود. آخرین دیدار دور گروهی، مقابل برزیل برگزار می‌شد و با توجه به این که هر 2 تیم 2 امتیازی بودند (تا سال 1994 به ازای هر پیروزی، 2 امتیاز به هر تیم تعلق می‌گرفت)، تیم برنده راهی نیمه‌نهایی می‌شد. هنوز هم صحنه‌ای که ضربه سر مرگبار اسکار را مهار کردم، مقابل چشمانم قرار دارد. پس از مهار آن ضربه سر که شاید سمبل جام برایم باشد، چند دقیقه جهنمی را پشت سر گذاشتم. بازیکنان برزیل در هر نقطه‌ای از محوطه جریمه حاضر و صاحب توپ می‌شدند و هر لحظه، دروازه‌ من به شدت تهدید می‌شد. برای اینکه داور مسابقه، دیدار را برای چند ثانیه‌ای متوقف کند، لحظه شماری می‌کردم اما هرچه نگاه می‌کردم از شدت حملات حریف، نمی‌توانستم داور را پیدا کنم! شاید هم کمی خوش‌شانس بودم که در آن لحظات دروازه‌ام باز نشد».

زوف ادامه داد: «در دیدار مقابل برزیل خیلی زود هنگام توسط پائولو روسی پیش افتادیم اما سوکراتس بازی را به تساوی کشاند. باز هم روسی گل برتری‌ ایتالیا را به ثمر رساند اما برزیلی‌ها دوباره بازگشتند و شاهکار روسی روی گل سومش رقم خورد؛ گلی که تضمین کننده حضور ما در دیدار نیمه‌نهایی بود و خوشبختانه برزیلی‌ها آن را جبران نکردند. دیدار مقابل برزیل، جایی بود که روسی خودش را به عنوان یکی از بهترین مهاجمان تاریخ فوتبال ثابت کرد. در نیمه‌نهایی دوباره به مصاف لهستان رفتیم و این بار کار چندان سختی از بابت پیروزی نداشتیم. در رختکن، بیرزوت صحبت‌های بسیار ماندگاری برای ما انجام داد و گفت: ما ایتالیایی هستیم! در همه زمینه‌ها، پیشرو؛ از صنعت مد گرفته تا خودروسازی و روزنامه‌نگاری. پس چرا در زمین فوتبال این گونه نباشیم؟ چرا باید بر انجام بازی به سبک هلندی‌ها اصرار بورزیم؟ اگر ایتالیایی هستیم، چرا ایتالیایی بازی نکنیم؟ این جملات بیرزوت، بسیار تعیین کننده بودند. انگار کسی دوست نداشت ما در آن جام قهرمان شویم. من به عنوان کاپیتان تیم، از کنفرانس‌های خبری پر تنش خسته شده بودم و زمانی که در کنفرانس‌های خبری، کاپیتان تیم حریف صحبت می‌کرد، همه خبرنگاران از جمله ایتالیایی‌ها به دقت گوش می‌کردند و بلافاصله تا نوبت من می‌شد، از جایشان برخاسته و کنفرانس را ترک می‌کردند اما  هرگز عصبی نشدم. صحبت‌های سرمربی، واقعاً تاثیر خوبی داشت».

ایتالیا که در دیدار فینال، مقابل چشمان رئیس جمهور این کشور موفق شد با اقتدار کامل از سد تیم جوان آلمان غربی بگذرد، جام قهرمانی را بالای سر برد و تصویر بازگشت تیم از مادرید به رم، در هواپیمایی که بازیکنان این تیم از جمله زوف در کنار رئیس جمهور کشورشان مشغول تفریح هستند، یکی از ماندگارترین تصاویر تاریخ فوتبال در ایتالیاست. دینو زوف در این باره می‌گوید: «حضور ساندرو پرتینی در کنار تیم، این احساس را به ما می‌داد که همه با هم برابر هستند. پرزیدنت پرتینی، نماد دموکراسی بود و زمانی که برای صرف ناهار به کاخ کویرینال رم دعوت شدیم، او از من و بیرزوت خواست در یک طرف میز بنشینیم و خودش به همراه بازیکنان در کنار میز نشست. به ما گفت اگر امروز وزیران می‌خواهند ناهار صرف کنند، باید به رستوران مراجعه کنند و این صحبت‌ها، چنین احساسی به ما می‌داد که در این کشور، همه با هم برابر هستند! پرتینی نماد دموکراسی بود».