حل معادله چند مجهولی توسط بارسلونا؛ معجزه «آلمانی» زیر ذرهبین
به گزارش فوتبال ۳۶۰، انتقال فرانک کسیه، آندریاس کریستنسن، رافینیا، روبرت لواندوفسکی، ژول کنده، هکتور بیرین و مارکوس آلونسو در کنار تمدید قرارداد عثمان دمبله در حالی برای بارسلونا انجام شد که این باشگاه نه تنها از نظر اقتصادی شرایط ایدهآلی نداشت، بلکه قانون سقف حقوق پرداختی اعمال شده توسط لالیگا بیش از پیش دست کاتالانها را برای به خدمت گرفتن بازیکنان جدید میبست.
این در حالی است که خریدهای بارسلونا با وجود بدهی بالغ بر یک میلیارد یورویی آنها، دنیای فوتبال را سردرگم کرد که بلوگرانا این ارقام را چگونه فراهم کرده؟ در نگاه نخست، دوران تاریک جوزپ ماریا بارتومئو با ریخت و پاش دیوانهوار و بدون آیندهنگری به ذهن میآید که پس از آغاز همهگیری کرونا و ضررهای ناشی از آن، بدهی بسیاری روی دست بارسلونا گذاشت. بدهی که حتی یک سال پس از حضور خوان لاپورتا در دفاتر بارسلونا هم برطرف نشده است. با این وجود، اختصاص رقم بیش از ۱۵۰ میلیون یورو برای انتقال بازیکنان جدید باعث شده است تا شیوهای که بارسلونا برای انجام این نقل و انتقالات استفاده کرده، مورد سوال قرار بگیرد.
بارسا گنج پیدا کرد؟
سوال یک میلیون دلاری که در طول پنجره نقل و انتقالاتی وجود داشت این است که بارسلونا با وجود بدهی بیش از یک میلیارد دلاری از کجا منابع مالی جدیدی به دست آورده است؟ در اغاز باید به این مساله اشاره شود که بدهی برای باشگاههایی همچون بارسلونا امری کاملا متفاوت نسبت به برخی دیگر از باشگاهها به حساب میآید؛ مخصوصا که مالکان اصلی بارسا هواداران و اعضای رسمی این باشگاه به حساب میآیند. در نشست عمومی سال ۲۰۲۱ بارسا اعلام کرد ۷۰۰ میلیون یورو بدهی کوتاه مدت باشگاه، پس از مذاکره با بانکهای طرف قرارداد، به بدهی طولانی مدت بدل شده است. این موضوع با دریافت وام ۶۰۰ میلیون یورویی از بانک «گلدمنساکس» محقق شد، برنامه بازپرداخت این وام به این صورت است که بارسا یک مهلت ابتدایی ۵ ساله خواهد داشت و میتواند بخشی از درآمدهای حاصل از نوکمپ بازسازی شده را به این بانک آمریکایی اختصاص دهد. به این ترتیب با حضور مجدد هواداران در ورزشگاه، بارسا کار سادهتری برای بازپرداخت این بدهی خواهد داشت؛ این در حالی است که قرارداد اسپانسرینگ اسپاتیفای، درآمد حاصل از فروش بازیکنان و همچنین درآمد حاصل از قهرمانیهای آیندهای که بارسا کسب میکند هم میتواند کار کاتالانها را راحتتر کند. به این ترتیب بارسا مشکلی برای خرید بازیکنان جدید ندارد و در حال حاضر مشکل سقف حقوق پرداختی که توسط لالیگا اعمال شده، بیش از هر چیزی دست بلوگرانا را بسته است؛ سقفی که سال گذشته باعث شد بارسا با وجود حصول توافق کامل، امکان تمدید قرارداد لیونل مسی را پیدا نکند.
اهرمهای اقتصادی...
تقریبا از نخستین روزهای حضور لاپورتا در دفاتر بارسلونا، عبارت «اهرمهای اقتصادی» اطراف نوکمپ به گوش میرسید؛ اهرمهایی که به لطف آنها بارسلونا میتوانست سریعتر به روزهای خوب خود بازگردد. بارسا در گام نخست ۴۹.۹ درصد از حق تجاری خود را با امکان خرید مجدد به فروش رساند، سپس ۲۵ درصد از حق پخش تلویزیونی بازیهای لالیگایی خود را طی 2 قرارداد واگذار کرد و در نهایت ۲۴.۵ درصد از سهام استودیوهای بارسا را به فروش رساند تا مبلغی بیش از ۶۰۰ میلیون یورو درآمد داشته باشد. به این ترتیب بارسا امکان ثبت قراردادهای جدید خود را پیدا کرد. یه سرانجام رساندن نخستین اهرم اقتصادی برای بلوگرانا به این معنا بود که سال مالی آنها بدون ضرر بسته شد تا مشمول قانون یکسوم لالیگا نشوند. با اتخاذ این راهکار، علاوهبر این که بارسا تنها ۶۰ درصد از درآمد خود را به دستمزد بازیکنان تخصیص داد، بلکه از قانونی یکسوم و یکچهارم لالیگا هم فرار کرد. باشگاههایی که شامل این قانون لالیگا میشوند، تنها به ازای هر ۳ دلار خروجی از خزانههای باشگاه، مجوز صرف هزینه یک دلار را خواهند داشت. همه این فرمولهای پیچیده باعث شده است تا بسیاری عنوان «معجزه» را برای کاری که متئو آلمانی (مدیر ورزشی بارسلونا) در این پنجره نقل و انتقالاتی انجام داده است، استفاده کنند.
اتخاذ فرمولی که قبلا جواب داده بود
پیش از اینک ه خوان لاپورتا سال ۲۰۰۳ مدیریت بارسلونا را بر عهده بگیرد، آنها دوران تاریک خوان گاسپارت را تجربه میکردند؛ زمانی که کاپیتان آنها، «لوییس فیگو» در انتقالی بحث برانگیز به دشمن ازلی پیوست و روزهایی تاریک را برای کاتالانها رقم زد. لاپورتا در نخستین فصل حضور خود رونالدینیو رادر کنار کوارشما به خدمت گرفت، ادگار داویدز و فنبرونکهورست به صورت قرضی به بارسلونا پیوستند و روشتو رچبر هم با قراردادی آزاد به کاتالانها پیوست. فصل پس از آن نیز دکو، اتوو و ژولی به عنوان مهمترین خریدهای بارسلونا شناخته شدند و آلبرتینی، لارسن و فنبرونکهورست با قراردادی آزاد به بارسا پیوستند. در مقابل بارسا با خروج گسترده بازیکنان خود، عمدتا به صورت آزاد روبهرو شد تا رایزیگر، ساویولا، کلایورت، برادران دیبوئر و فیلیپ کوکو بارسلونا را ترک کنند.
این سناریو از زمان بازگشت لاپورتا به صندلی مدیریت بارسلونا، بار دیگر تکرار شده و با توجه به مشکلات اقتصادی بارسلونا، به خدمت گرفتن بازیکنان به صورت آزاد هم رنگ پر رنگتری پیدا کرده است. بارسا ابتدا آگوئرو، دیپای و گارسیا را به صورت آزاد به خدمت گرفت. در نقل و انتقالات ژانویه اوبامیانگ و دنی آلوس به صورت آزاد به بارسا پیوستند و آداما ترائوره به صورت قرضی به بارسلونا پیوست و در تابستان گذشته هم کریستنسن، کسیه، بیرین و آلونسو به صورت آزاد راهی بارسلونا شدند تا سناریویی که پیش از این راه موفقیت را به بارسا نشان داده بود، بدون نقص تکرار شود. نکته قابل توجه در نقل و انتقالاتی تابستانی در این است که بارسا برای خرید لوا، کنده و رافینیا تنها ۱۵۳ میلیون یورو پرداخت کرد در حالی که جوزپ ماریا بارتومئو برای انتقال فلیپه کوتینیو قراردادی به ارزش ۱۶۰ میلیون یورو (همراه بندهای پاداشی) را به امضا رساند!
جنگ دستمزدها
بارسا در دوران مدیریت بارتومئو، یکی از پرخرجترین باشگاهها در پرداخت حقوق به بازیکنان خود بود و پس از انتخاب مجدد لاپورتا به عنوان رئیس بارسلونا، پروژه کاهش حقوق بازیکنان با سرعت بسیار زیادی آغاز شد. همچنین با توجه به مشکلات اقتصادی، آنها راهکار انتقال آزاد بازیکنان جدید را هم انتخاب کردند؛ هرچند قانون سقف حقوقهای پرداختی لالیگا، کار آنها را مشکل کرده بود. به این ترتیب حقوق برخی از بازیکنان حتی تا ۷۰ درصد کاهش پیدا کرد تا باشگاه امکان ثبت قراردادهای جدید خود را در پنجرههای نقل و انتقالاتی مختلف داشته باشد. همچنین خروج آنتوان گریزمان و فلیپه کوتینیو که دستمزد بالایی را دریافت میکردند هم فضای حقوق پرداختی بارسلونا را به حد چشمگیری افزایش داد تا آنها حدود ۴۰ میلیون یورو (از نظر دستمزدی) از خروج این 2 بازیکن سود کنند.
پاداشی بزرگ در ازای ریسکی بزرگ؟
با وجود اینکه بارسلونا دست به قمار بزرگی زده اما برنامهای کاملا هوشمندانه را عملی کرد. سرمایهگذاری روی بازیکنانی جوان با دستمزدهای معقول همچون ژول کنده، رافینیا و کسیه و همچنین به خدمت گرفتن بازیکنانی با تجربه همچون لواندوفسکی، تیمی را در اختیار ژاوی قرار داده است که امکان پیاده کردن افکار مهندس را قراهم میکند. با این وجود و با توجه به شرایط اقتصادی بارسا و ریسکهایی که این باشگاه متحمل شده، برای رسیدن به ساحل امن، آنها ملزم به کسب قهرمانی در سالهای پیش رو هستند و در صورتی که آنها حداقل یک عنوان قهرمانی لالیگا و یا چند قهرمانی در جام حذفی را کسب نکنند، مشخصا موجودیت باشگاه تهدید نخواهد شد اما شکستی بزرگ برای بارسا به ثبت میرسد و مصداقی بر «یک قدم به جلو و ۳ قدم به عقب» است. بازگشت جهان به روزهای عادی پیش از کرونا، یک موضوع مثبت برای بارسا خواهد بود اما برخی از این اهرمها همچون حق پخش تلویزیونی به مدت ۲۵ سال از بارسلونا گرفته شده و در صورت بروز مشکلات مجدد، شرایط برای کاتالانها دشوار خواهد شد.
نور امید در انتظار بارسلونا؟
با حضور پررنگ در پنجره نقل و انتقالاتی، بارسای ژاوی فصل جدید را فوقالعاده آغاز کرده است و به غیر از بازی نخست لالیگا، در ۶ دیدار گذشته ۶ پیروزی را در حالی کسب کرده است که متوسط ۴ گل زده در هر دیدار را به ثبت رسانده و تنها 2 بار دروازهاش را باز شده دیده است. با ارقام تعدیل شده پرداختی، کادر مدیریتی بارسلونا پروژهای فراتر از یک سال را آغاز کرده تا حتی فلورنتینو پرس، رئیسِ دشمنِ ازلی و ابدی لب به تحسین خوان لاپورتا و کادر مدیریتی او بگشاید؛ جایی که او در برنامه «الچیرینگوئیتو» اعلام کرد بارسا با وجود مشکلات، همچنان یکی از بزرگترین باشگاههای جهان است و این باعث میشود آنها برابر مشکلاتی بزرگتر از این هم موفق ظاهر شوند. عملکرد لاپورتا و آلمانی باعث شده که حتی خاویر تباس، رئیس لالیگا نیز آرزو کند: «ای کاش متئو آلمانیهای بسیاری در دنیای فوتبال وجود میداشت چرا که تمامی اقدامات او قانونی است».
بارسلونا خیلی زود جواب ریسک بزرگ خود را گرفت چرا که در روزهای گذشته لالیگا سقف حقوقی هر یک از باشگاههای شاغل در این رقابتها را منتشر کرد که طبق آن بارسلونا با سود ۸۰۰ میلیون یورویی، از سقف حقوق منفی ۱۴۴ میلیون یورو به ۶۴۶ میلیون یورو رسید تا کاتالانها دست بازتری برای خریدهای آینده خود داشته باشند.
عواقب؟ آنها پیش از این متحمل شدهاند
بسیاری از افراد خشمگین اعتقاد دارند که هیچ عواقبی در ازای هزینههای بارسا وجود ندارد اما «سید لو» یادآوری مهمی در این خصوص ارائه میدهد: ««آنها پیش از این عواقب همه این خطرات را متحمل شدهاند... جدایی لیونل مسی.»
