تصویری واقعی از زندگی در محله مسی پس از قهرمانی آرژانتین؛ عشق، نام مستعار لئو!
به گزارش فوتبال ۳۶۰، وقتی بالاخره پس از سالها انتظار زمان موعود فرا رسید؛ لیونل مسی روی زانوهایش افتاد و به آسمان نگاه کرد. در حالی که سایر همتیمیهایش پیش از این جشن قهرمانی را آغاز کرده بودند، او نه تنها به دلیل غلبه احساسات ناشی از موفقیت در مسیر اُدیسه گونهاش، بلکه به دلیل خستگی ناشی از یک فینال نفسگیر، جذاب و فراموشنشدنی روی خط نیمه جشن را آغاز کرد. آرژانتین حالا برای نخستین بار پس از سال ۱۹۸۶ عنوان قهرمانی جام جهانی را کسب کرد؛ یک سال قبل از اینکه لئو به دنیا بیاید. حالا در۳۵ سالگی، ویترین افتخارات لئو تکمیل است و دیگر جای خالی هیچ جام و افتخاری در آن به چشم نمیخورد. مسی تا پیش از این، آرزوی قهرمانی در جام جهانی را داشت چرا که احساس میکرد مدیون خود و کشورش است و حالا پس از دون دیگو، بار دیگر کشورش را به قهرمانی بزرگترین رقابت فوتبال جهان رسانده است. او روز یکشنبه اعلام کرده بود «این جامی است که در تمام عمرم میخواستم. این رویای بچگی من بود» و این رویا در پنجمین و آخرین حضور او در جام جهانی، به گونهای محقق شد که بیش از هر زمان دیگری، روزهای جوانی لئو را یاداوری میکرد؛ همان مقدار بیرحم.
همهچیز از سانتافه شروع شد
«او نه تنها همسایه ما بود، بلکه حالا مهمترین بازیکن جهان است. او در روزاریو، سومین شهر بزرگ آرژانتین به قدری بزرگ است که درک کامل آن سخت است». این جملات را فرناندا، کسی که در همسایگی زادگاه مسی زندگی میکرده و شاهد بزرگ شدن او بود بر زبان میآورد. در واقع درک معنای واقعی مسی برای آرژانتینیها در طول سالها بسیار سخت است هرچند که همه آنها کودکی را به یاد میآورند که زمانی با توپ فوتبال خیابانها را طی میکرد. داستان نوسان محبوبیت مسی در بین آرژانتینیها میتواند عنوان کتابی قطور باشد اما احتمالا تنها اشاره به یک نمونه کافیست؛ جولای ۲۰۱۱، یک ماه پس از دومین قهرمانی در ۳ سال گذشته لیگ قهرمانان و زمانی که مسی 2 توپ طلای پیاپی را دریافت کرده بود و در مسیر دریافت سومین توپ طلای پیاپی بود، در مراسم آغاز بازی یکچهارم نهایی کوپا آمریکا مقابل اروگوئه، گوینده ورزشگاه فریاد زد: «شماره ۱۰، بهترین بازیکن جهان... لیونل مسی» برخورد نسبتا سرد هواداران با شور و حرارت گوینده ورزشگاه. چند ثانیه بعد: «شماره ۱۱، بازیکن مردم، کارلوس توس!» و جمعیتی که از فرط هیجان به جنون رسیده بودند. این اتفاق در ایالت سانتافه و یکی دیگر از شهرهای ایالت زادگاه مسی رخ داد!
متفاوتتر از همیشه
در سالهای اخیر، همواره مواقعی وجود داشته که وزن امیدهای یک ملت برای مسی بسیار سنگین بود و این انتظار، ترس از شکست را برای ستاره آرژانتینی غیرقابل تحمل میکرد. فرناندو سیگنورینی، مربی بدنساز آرژانتین در جام جهانی ۲۰۱۰، مسی را پس از شکست مقابل آلمان به یک زامبی تشبیه کرده که در شکاف بین 2 نیمکت فرو رفته بود. او هرگز نخواسته بود که ناجی یک کشور باشد. اگر شخصیت سرکش مارادونا در کنار استعداد خاص فوتبالیاش از او نمادی همچون چهگوارا ساخته، مسی کاملا متفاوت بود؛ فردی آرام، خجالتی و درونگرا... بار سنگین انتظار یک ملت پس از شکست در چهارمین فینال به همراه آرژانتین، مسی را ناامید کرد اما به ادعای الناسیونال، مسی پس از آن به طور کامل تغییر کرد و حالا، شرایط به طور کامل دگرگون شده است و آنگونه که آندرهآ، یکی از هواداران نوجوان آرژانتین پس از پیروزی آلبیسلسته مقابل هلند میگوید: «قسم میخورم اگر بگویم او را چقدر دوست دارم، گریهام میگیرد». در حالی که بغض او میترکد: «با تمام وجودم او را دوست دارم، این یک احساس خیلی قوی است». از پارکها و کافههای بوینسآیرس گرفته تا مناطق مختلف روساریو، حالا مسی توسط مردم آرژانتین پرستیده میشود؛ تا جایی که نام او را در کنسرت هری استایلز فریاد میزنند! او پیش از جام جهانی گفته بود: «این قطعا آخرین جام جهانی من است، آخرین فرصت برای رسیدن به آنچه همه ما میخواهیم به دست بیاوریم». منظور مسی از «ما» تمام مردم آرژانتین است و صد البته تمامی هوادارانش در نقاط مختلف دنیا که آرژانتین را تا حد زیادی به دلیل حضور لیونل مسی دنبال میکنند. شاید هواداران بنگلادشی آرژانتین بهترین نمونه از این افراد باشند؛ افرادی که صعود آلبیسلسته به فینال جام جهانی را با شکوهی خاص جشن گرفتند.
حالا زمان باور موفقیت است
در روزاریو و بین گروهی از جوانان، سرخیو میگوید: «برای ما، لئو بهتر از دیگو است. همه درباره دیگو صحبت میکنند اما برای ما مسی بهتر است. دیگو برای نسل متفاوتی است مانند دیاستفانو». چطور میشود آنها در روزاریو، زادگاه مسی، عاشقانه او را دوست نداشته باشند؟ مخصوصا حالا؟ هرچند که مسی هرگز برای تیم بزرگسالان نیوولز اولدبویز بازی نکرده باشد اما نخستین قدمهای خود در دنیای فوتبال را در مدرسه جوانان این باشگاه تجربه کرده است تا این باشگاه همچنان مسی را یکی از اعضای خانواده خود احساس کند. پیش از شروع بازیهای جام جهانی در اطراف خانه کودکیهای مسی، همه چیز به رنگ سفید و آبی آسمانی برای آرژانتین نقاشی شده و روی بعضی از تیرها نام مسی با شماره ۱۰ دیده میشود. همسایههای سابق لئو دور هم جمع شدهاند تا همه چیز را برای جامجهانی بپوشانند؛ حتی اطراف خانهای که خالی از سکنه است.
فرناندا، همسایه سابق خانواده مسی میگوید: «در حال حاضر گردشگران زیادی به اینجا میآیند. اگر مسی نبود، هیچ کس تصوری از این شهر نداشت».
در سوی دیگر، مرد ۵۰ سالهای که تمام عمرش در خیابانی که خانه مسی قرار دارد زندگی میکرده، میگوید: «من فوتبال را خیلی دوست ندارم اما به اینکه مسی همسایه ما بود، باریو را ترک کرد و به یک ستاره جهانی بدل شد افتخار میکنم. برای من غیرقابل باور است، هنوز به یاد دارم زمانی را که او بچه بود و توپ را شوت میکرد و حالا او پادشاه جهان است». چند قدم آن طرفتر، وقتی از 2 پسر بچه در مورد مسی پرسیده میشود، آنها میخندند و کلمه «ارگولو» به معنای غرور و افتخار را به زبان میآورند.
به گفته مردم محلی، لاباجادا، محلهای که مسی در زمان کودکی آنجا زندگی میکرد، همچون محله فیوریتو (زادگاه مارادونا) بسیار ناامن و خطرناک است. در فیوریتو، خانه مارادونا حالا با نقاشی دیواری از شماره ۱۰ افسانهای او تزئین شده است. در سوی مقابل و در لاباجادا، بیش از ۳۰ نقاشی دیواری مسی به چشم میخورد؛ همراه عبارتهایی همچون: «مسی ۱۰، از کهکشانی دیگر و از باریوی من» و در طرفی دیگر، نقاشی از کودکیهای مسی به چشم میآید و با این تفاسیر عجیب نیست که وقتی از یک نوجوان ۱۰ ساله در این محله پرسیده میشود: مسی برای تو چه مفهومی دارد؟ پس از اندکی تفکر میگوید: «عشق»
فرناندا ادامه میدهد: «افرادی که این نقاشیها را کشیدهاند به ما میگفتند مردم با دیدن این تصاویر، شخصیت لئو را بهتر درک میکنند. این محله آرام است و مردم بسیار خوبی دارد. این شیوه زندگی در شخصیت لئو منعکس شده و ما خودمان را در او میبینیم. از این نظر، ما بخشی از داستان او هستیم و این باعث افتخار است». دیوارهای اطراف مدرسه قدیمی مسی هم بخش دیگری از «حوزه متعلق به مسی» در منطقه باریو به حساب میآید و نقاشیهای او روی دیوارهای مختلف به چشم میخورد و مهمترین آنها که عنوان «از کهکشانی دیگر» را نمایان میکند.
آندریا سوسا، معلم ۱۱ سالگی مسی توضیح میدهد: «ما در روزاریو لهجه خاصی برای صحبت کردن داریم و با توجه به اینکه لئو سالهای طولانی است که از روزاریو خارج شده، اما هنوز مانند ما با همان لهجه صحبت میکند».
رائول دامیانی، مدیر مدرسه فوتبالی که مسی در سطح نوجوانان نیوولز در آنجا به میدان رفته بود، میگوید: «این واقعیت که مسی فوتبال خود را اینجا آغاز کرده، برای ما بسیار مهم است. هر بچهای که اینجا متولد میشود، این آرزو را دارد که مسی بعدی باشد. آنها خودشان را به عنوان بهترین بازیکن جهان میبیند و فکر میکنند اگر بهترین بازیکن جهان روزی اینجا بازی کرده، آنها هم میتوانند در مسیر او قدر بگذارند».
سوسا ادامه میدهد: «برای من وقتی آرژانتین قهرمان کوپا آمریکا شد، انگار چیزی تغییر کرد. مردم متوجه شدند مسی هم میتواند برای آرژانتین قهرمانی بیاورد و دیگر مارادونا را بالاتر از خود نمیدید». برای مدت طولانی، ارائه نمایشهای دیگو در آرژانتین غیرممکن به نظر میرسید. دیگو با سخنانی که بر زبان میآورد، گاها جنجال میآفرید اما زمانهایی هم تنها به دلیل حضورش، توجهها را به خود معطوف میکرد. مثل تمامی زمانهایی که در ادوار جامهای جهانی گذشته، تمامی دوربینها پس از گلزنی آرژانتینیها، به سمت دیگو برمیگشت تا عکسالعمل او را به تصویر بکشند اما حالا و پس از گلزنی مسی مقابل هلند، دوربینها به سمت خانواده لئو برمیگشت.
حالا آرژانتینیها احساس میکنند از شکست مقابل عربستان، سالها گذشته است. حتی از زمانی که کانلو، بوکسور مکزیکی او را به مبارزه دعوت کرد و زیکویی که مسی را رهبری توصیف کرد که حرف نمیزند هم قرنها گذشته است چرا که پس از ۳۶ سال، بالاخره به آنچه میخواستند رسیدهاند. عملکرد لئو در دیدار مقابل هلند توسط شبکه tyc، «مارادونانو» به معنای «نزدیکترین نمایش به مارادونا» توصیف شد. او نشان داد که نه تنها در داخل زمین گل میزند، پاس گل میدهد و تیم را رهبری میکند، بلکه میتواند سرمربی حریف را هم با بازسازی شادی گل ریکلمه و همچنین انتقاد و مصاحبههای آتشین پس از بازی تحت فشار قرار بدهد تا عبارت «que miras, bobo» (به چی نگاه میکنی احمق؟) از نظر این رسانه جاودانه شود.
مسی پس از صعود به فینال، توسط اوله به عنوان «سوپرمن» نامیده شد تا آرژانتین برای دومین بار در ۳ جام جهانی اخیر به فینال راه پیدا کند و این بار، در آخرین حضور لئو در جام جهانی، همه چیز برای او و آرژانتین متفاوت به نظر بیاید.
دژاوو و یک مسی متفاوت
2 دقیقه اول بازی، بدون اینکه مسی در جریان بازی باشد و توپ به او برسد، سپری میشود. همانگونه که پپ گواردیولا پیش از این (سال ۲۰۱۹) گفته بود، گویی که او در حال نقشهبرداری از زمین است: «او نمیدود، اما همه چیز را به دقت نگاه میکند که چه اتفاقاتی در حال وقوع است. او نقاط ضعف رقیب را بو میکشد و بعد از ۱۰ دقیقه، نقشه کلی از زمین و رقیب برای خود دارد تا به طور دقیق بداند در چه نقاطی فضای کافی وجود دارد». همچنین ارنستو والورده هم دقایق ابتدایی مسی در هر دیدار را با عنوان «گشتزنی پیاده تکنفره» توصیف کرده بود. هرچه از زمان بازی میگذرد، مسی در تمامی نقاط و حملات آلبیسلسته نقش جدیتری پیدا میکند، دیماریا بارها توسط مسی در فضای مناسب قرار میگیرد، پنالتی به دست آمده از تاکتیک آلبیسلسته توسط مسی به گل تبدیل میشود و در ادامه با پاسی پشت پا، ضدحملهای برقآسا را طرحریزی میکند که منجر به گل دوم بازی میشود. همهچیز حاکی از آن است که عملیات گشتزنی تکنفره مسی به کاملترین شکل ممکن صورت گرفته است. با این وجود، پس از یک نیمه نخست آسان، همه چیز در طول تنها ۹۷ ثانیه به روز اول بر میگردد و این بار مسی خستهتر از همیشه به نظر میرسد، دژاوو بار دیگر به سراغ آلبیسلسته آمده، آنها در فینال جام جهانی ۱۹۸۶ نیز پیروزی 2 بر صفر را با تساوی 2 بر 2 عوض کردند و در نهایت پاس گل مارادونا، بوروچاگا را به زننده گل پیروزیبخش آرژانتین بدل کرد. مارادونا در آن زمان ۲۵ ساله بود و حالا مسی ۱۰ سال پیرتر از دوندیگو. اما این بار مسی متفاوتتر از همیشه بود، او فریاد میکشید، گاها غر میزد و دیگران را راهنمایی میکرد. او هرگز رهبری مسلط به سبک دنیل پاسارلا یا شخصیتی پرشور و خشمگین مانند مارادونا نخواهد بود اما لئو تبدیل به کاپیتانی بیسر و صدا شده بود، رهبری که در سکوت تیمش را هدایت میکرد. دومین گل مسی در وقتهای اضافه هم برای مسجل شدن قهرمانی کافی نبود تا پس از ضربات پنالتی، مسی در میانه زمین روی زانوها بنشیند، گریه میکرد؟ نه او با تمام وجود میخندید....
هرچه از جام جهانی گذشت، انزو فرناندس، خولین آلوارس و بسیاری دیگر از بازیکنان بیش از پیش درخشیدند اما به همان اندازهای که جام جهانی ۱۹۸۶، جام جهانی مارادونا بود، ۲۰۲۲ هم با نام مسی در یادها خواهد ماند، البته با تفاوتهایی جزئی. اگر مارادونا در آن جام جهانی گل قرن را به ثمر رساند و مقابل اروگوئه و بلژیک عملکرد خیرهکنندهای داشت، مسی در تمامی بازیهای مرحله حذفی گلزنی و دلپذیرترین مدافع جام (گواردیول) را خجالتزده کرد تا سم مترفیس، مفسر شبکه itv حرکت او را «ریخت و پاش جادو» تفسیر کند و آلوارس زننده گل سوم نیمهنهایی لقب بگیرد. علاوه بر این تنها وویچک شزنی موفق شد مقابل مسی قد علم کند تا مانع از گلزنی او در تکتک بازیهای جام جهانی شود.
حالا لئو در سال ۲۰۲۲، ۱۸ بار برای تیم ملی کشورش گلزنی کرده؛ در حالی که برای باشگاهش، مجموعا ۱۷ بار در این سال گلزنی کرده است. پسری که زمانی مادربزرگش باید به خاطر جثه کوچکی که داشت از مربیان درخواست میکرد تا او را در تیم خود انتخاب کنند، مسیر طولانی را پیمود. ابتدا قرارداد خود را روی دستمال کاغذی با بارسا به امضا رساند و رکوردهای فردی پیاپی را به خود اختصاص داد اما سایه مارادونا و عدم قهرمانی در جام جهانی، کار او را دشوار کرد. اومقابل دیدگان دیگو تا یک قدمی فتح جام جهانی پیش رفت اما گوتزه مانع از قهرمانی او شد، حالا اما پس از ۸ سال انتظار، او دستهایش را به افتخار مادربزرگش به سمت آسمان بلند کرد تا نشان بدهد توانایی قهرمانی در جام جهانی را هم دارد تا کیلومترها آن طرفتر، ماریو گوتزه نیز به همراه فرزند نوزادش به خوشحالی مشغول شود. حالا باید پرسید، به جز ورزش، کجا را میتوان سراغ داشت که هیچ حد و مرزی برای بزرگی وجود نداشته باشد؟
