میلان، طلسم جام حذفی را 20 ساله می‌بیند؛ سخت‌تر از لیگ قهرمانان!

به گزارش فوتبال 360، قبول شکست مقابل تورینو پس از 120 دقیقه، درحالی که تورینی‌ها حداقل به مدت 50 دقیقه در سن‌سیرو 10 نفره بودند، به‌معنای کنار رفتن چندین باره میلان از رقابت‌های جام حذفی ایتالیا بود.
تیمی که با ۷ قهرمانی و 4 نایب قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا، پس از رئال مادرید، پرافتخارترین تیم قاره به حساب می‌آید، آخرین بار سال 2003 قهرمانی در کوپا ایتالیا را تجربه کرده است. پس از آن، حتی لاتسیو  4 بار عنوان قهرمانی در جام حذفی را به نام خود زده اما میلان بیشتر از 2 بار به فینال نرسیده و افسوس قهرمانی ششم را به خانه برد. روسونری تنها در سال‌های 2016 و 2018 به فینال مسابقات رسیدند اما هر بار مغلوب یوونتوس شد و دستش از رسیدن به قهرمانی کوتاه ماند.

نفرینِ تورین

تورینو که در تعداد قهرمانی‌های جام حذفی با میلان مشترک است در هزاره سوم به قهرمانی نرسیده اما با این وجود هم میلانی‌ها انگار قصد رسیدن به جمع تیم‌های پرافتخار تاریخ جام حذفی ایتالیا را ندارند؛ تورنمنتی که 84 مرتبه جامش بالای سر رفته است اما سهمِ قرمز و مشکی پوشان شمال در بالا بردن این جام بیش از تعداد انگشتان یک دست نبوده. میلان در 14 فینالی که حاضر شده، رم، اینتر، یوونتوس، ناپولی و پادووا را شکست داده اما تورینو از جمله تیم‌هایی بوده که بیش از یک بار دست میلان را از رسیدن به جام، کوتاه نگه داشته است. دیگر تیم تورینی، یوونتوس به عنوان پرافتخارترینِ رقابت‌ها با 4 بلر غلبه بر میلان در فینال، رکورددار است.

تورینو، حریفِ دلخواه روسونری نیست

بر خلاف تورینی‌ها، رم، حریف مورد علاقه میلان بوده است. آخرین قهرمانی میلان در جام حذفی ایتالیا، مقابل رم رقم خورد و پس از آن، حالا 20 سال است که میلان طعم قهرمانی در این رقابت‌ها را نمی‌چشد. در این فاصله، تنها کریستین بروکی به‌ عنوان جانشین موقت سینیشا میهایلوویچ و جنارو گتوزو موفق به هدایت تیم تا فینال شده و هر ۲  در آخرین قدم مغلوب یوونتوسِ ماسیمیلیانو الگری شدند. هرچه این سال‌ها با حسرت توامان بوده، آن شبِ آخرین قهرمانی در جام حذفی ایتالیا برای هواداران روسونری فراموش نشدنی است.

جام حذفی از لیگ قهرمانان سخت‌تر است؟

2 سال پیش، تیمِ مرموزِ فاتح تریم با این سرمربی به انتهای خط رسیده بود و تورینو، تیمی بود که آخرین تجربه مرد ترکیه‌ای روی نیمکت روسونری را پس از تنها 5 ماه فعالیت، رقم زد. اینزاگی در واپسین لحظات دیدار، پنالتی را مقابل لوکا بوچی به آسمان زده بود تا میلان رده پنجمی، شکست مقابل تورینوی رده دهمی را متحمل شود و بدون فوت وقت، قرارداد فاتح تریم که قرار بود 2 ساله باشد، توسط مدیران روسونری فسخ شد. کارلو آنچلوتیِ نام آشنا و محبوب، این بار در قامت سرمربی برای قبول هدایت تیمی پرستاره اما بحران زده از راه رسید و با خودش تلألو روزهای درخشان روسونری را به همراه آورد.

اولین جام، سخت‌ترین جام!

میلانِ آنچلوتی، به کم راضی نمی‌شد و به‌عنوان اولین جام، لیگ قهرمانان اروپا را با پیروزی مقابل یوونتوس در ضربات پنالتی کسب کرد. آنها در مرحله نیمه‌نهایی، رقیب همشهری را هم از دور مسابقات کنار زده بودند و 3 روز بعد از قهرمانی پنجم، 31 مه 2003، دومین قهرمانی آنچلوتی با میلان  هم از راه رسید. برتری ۴ بر یک مقابل رم در دور رفت در پایتخت و استادیو الیمپیکو، کار روسونری در دور برگشت فینال جام حذفی ایتالیا را آسان‌تر از حد انتظار کرده بود و حتی شکست با اختلاف ۳ گل  در سن‌سیرو برای بالا بردن جام، کافی به نظر می‌رسید!

2 جام در فاصله 3 روز، هدیه به کارلو

میلان در بازی برگشت خانگی و پس از جشن باشکوه ششمین قهرمانی اروپا، ۲ گل زیبا از فرانچسکو توتی دریافت کرد اما در دقایق پایانی با گل های ریوالدو و اینزاگی از شکست گریخت و با تساوی ۲ بر ۲ و برتری مجموع ۶ بر ۳ جام حذفی را بالای سر برد‌. پس از آن شبِ باشکوه، آنچلوتی و میلان دست در دستِ یکدیگر، هم سوپر جام فوتبال اروپا را بالای سر بردند، هم قهرمان جام جهانی باشگاه‌ها شدند، هم سوپر جام فوتبال ایتالیا را به ویترین افتخارات افزودند، هم اسکودتو را فتح کردند و پس از تجربه یک نایب قهرمانی دراماتیک مقابل لیورپول در فینال استانبول، چندان طول نکشید تا انتقامِ فینال را این بار در آتن از قرمزهای آنفیلد گرفتند و با 7 قهرمانی، دومین تیم پرافتخار تاریخ لیگ قهرمانان اروپا شدند اما داستانِ جام حذفی ایتالیا فرق داشت.

نیم قرن و فقط یک به‌علاوه یک جام

آنچلوتی تا سال 2009 روی نیمکت روسونری باقی ماند اما فتح دوباره جام حذفی، آرزویی محال شد. نه کارلو که پس از 26 سال دوباره دستِ روسونری را روی جام حذفی فوتبال ایتالیا گذاشته بود موفق شد قهرمانی دراین رقابت‌ها را تکرار کند و نه مربیانِ پس از او، در این کار موفق عمل کردند. حتی تیم‌های شگفت‌انگیزِ آریگو ساکی و فابیو کاپلو با وجود تاریخ‌سازی از همه جهات، موفق به فینالیست شدن در جام حذفی ایتالیا نشدند؛ چه برسد به تجربه قهرمانی در این رقابت‌ها. در 46 سال اخیر، تنها کارلو آنچلوتی موفق شده میلان را به قهرمانی در جام حذفی ایتالیا سوق دهد و این بار، تورینو باعث شد استفانو پیولی هم سرمربی مغلوب روسونری در این راه لقب بگیرد.

میلان، غریبه با جام حذفی

تیمی که در دهه 70 میلادی، 5 بلر به فینال رسید و 3 بار جام را فتح کرد، نتوانسته در طول تاریخش، تعداد قهرمانی‌هایش در جام حذفی ایتالیا را از 5 بیشتر کند. در مقایسه با سایر تیم‌های پرافتخار قاره، رئال و بارسا مجموعاً 50 بار جام حذفی را فتح کرده و بایرن‌مونیخ 20 بار فاتح جام‌ حذفی آلمان شده است. حتی تعداد قهرمانی‌های لیورپول در جام حذفی فوتبال انگلیس با حضور بیش از 700 تیم، بیشتر از تعداد قهرمانی‌هایش در لیگ قهرمانان اروپا بوده است. میلان اما تنها تیمی بوده که در جمع پرافتخارها، تعداد قهرمانی‌هایش در جام حذفی فوتبال داخلی کمتر از تعداد جام‌هایش در لیگ قهرمانان اروپا است. نه! این تورنمنت، تورنمنتِ میلان نیست!