آکادمی سون هیونگ مین؛ پادشاه آسیایی فوتبال جهان
به گزارش فوتبال 360، سون هیونگ مین حالا پادشاه فوتبال مشرق زمین است. بهترین لژیونر تاریخ آسیاست و کمتر کسی در این ادعا خللی وارد میکند. او 2 فصل پیش به طور مشترک با محمد صلاح آقای گل لیگ برتر شد و یکی از ارکان به قدرت رسیدن تاتنهام در یک دهه اخیر بوده.
اما به قول چارلی اکلشیر، نویسنده سایت اتلتیک، برای درک اینکه سون هیونگ مین چطور به این سطح رسید، باید اول مردی را بشناسید که هنوز با او در شمال لندن زندگی میکند و در طول سالهای رشدش با دقت بیرحمانهای به او فوتبال آموزش داد؛ سون وونگ جونگ، پدرش!
او درباره پسرش گفت: «من به او افتخار نمیکنم بیشتر مراقبش هستم!» سون وونگ جونگ، پدر سون هیونگ مین، درباره احساسش نسبت به تماشای دریافت جایزه کفش طلای لیگ برتر و تبدیل شدن به یکی از جذابترین فوتبالیستهای دنیا توضیح میدهد.
سون پدر اضافه میکند: « نمیخواهم او مغرور شود، بیش از حد اعتماد به نفس پیدا کند یا متکبر شود. میخواهم فروتن باشد چون هیچ چیز تا ابد ادامه ندارد..همیشه این احتمال وجود دارد که افت کند. برای مثال به یک کشاورز نگاه کنید؛ شاید محصول خوبی برداشت کرده باشد اما نباید از این موضوع خیلی خوشحال بود. و اگر محصول بدی هم برداشت کرده باشد نباید زیاد از این بابت ناراحت باشد. چون همیشه سال بعدی هست و این ذهنیتی است که من دارم. دریافت جوایزی مانند کفش طلا دستاورد بزرگی است اما میخواهم مطمئن شوم از آمادگی دور نمیشود و این ثبات را حفظ میکند.»
وونگ جونگ در آکادمی فوتبال سون در چونچئون، شهری که هیونگ مین در آن رشد کرد و در فاصله بیش از صد کیلومتری شمال شرق سئول است؛ با اتلتیک صحبت میکند. جایی که این مهاجم تاتنهام در کنار هیونگ یون، برادرش، تحت تعلیم تمرکز دقیق و سختگیرانه پدرش بود؛ جایی که پسران سون باید به مدت 4 ساعت مانع از پایین آمدن توپ میشدند. در تمریناتی با صدبار تکرار شرکت میکردند و اگر موفق نمیشدند باید دوباره از اول شروع میکردند و اجازه نداشتند تا اواسط نوجوانی به تیمی ملحق شوند تا اول تمامی اصول اولیه را به خوبی یاد بگیرند.
مرد آسیایی لندن
برای درک این که سونهیونگمین چطور به این سطح رسید، باید اول مردی را بشناسید که هنوز با او در شمال لندن زندگی میکند و در طول سالهای رشدش با چنین دقت بیرحمانهای به او آموزش داد. تمایل او به تلاش دوباره، عزم راسخ برای پیشرفت مداوم، توانایی بازی با دو پا، تمام این ویژگیها در چونچئون شکل گرفت. درباره توانایی آخر که باعث شده پسر او بیشترین گل زده با 2 پا در تاریخ لیگ برتر را داشته باشد، وونگ جونگ میگوید:«معمولا وقتی دانشآموزان یا فوتبالیستها شروع میکنند، تمایل دارند یک پای قدرتمندتر داشته باشند و این نسبت 3 به یک است. 3 برای پای قدرتمندتر و یکی برای پای ضعیفتر. اینجا وقتی آنها شروع به تمرین میکنند، اگر راست پا باشند، باید همیشه توپ را اول با پای چپ لمس کنند. بنابراین شما شرایط آن پای دیگر را بهبود میبخشید و در نهایت به سطحی میرسید که توانایی بازی با 2 پا را دارید. در مورد هیونگ مین، میدانستم او راست پاست اما مطمئن میشدم جورابها، استوکها، کفشها، شلوارها یا هر چیزی را اول با پای چپ استفاده میکند. بنابراین هرگز قانون 2 پا بودنش را فراموش نکرد.»
او فصل 2021/22 به صورت مشترک برنده کفش طلای لیگ برتر شد و بیشتر با پای چپ مثلا ضعیفتر (12) گل زد تا با پای راستش (11) که پای قدرتمندتر او است.پدرش ادامه میدهد: «هر زمان که او تمرین شوتزنی میکند، من مطمئن میشوم میتواند صدها و صدها شوت بزند؛ خصوصا وقتی جوان بود اما اگر پای چپش کمی عقب بماند، من مطمئن میشوم شوتها برابر میشود و پیش از آن که تمرینش تمام شود در یک سطح قرار میگیرند.»
پدر سون 60 ساله است و قدش فقط 167 سانتیمتر است. لباس ورزشی مشکی رنگی که در طول تمرینات به تن میکند در واقع شرایط فیزیکی بیعیب و نقص او را برجسته میکند. این محصول 2 ساعت تمرین روزانه در سالن بدنسازی است و وقتی در چونچئون باشد، همین زمان را در زمین و با جلسات مربیگری عملی سپری میکند.
او میخواهد در آکادمی سون بیشترین شانس را به حدود 35 دانشآموز بدهد تا روزی پا جای پای قهرمانشان بگذارند. وونگ جونگ مانند رفتاری که با 2 پسرش داشت، در این آکادمی هم توقع بسیاری از بازیکنان جوان دارد و فشار زیادی به آنها میآورد و همان تاکید را روی تمرینات دارد؛ در حالی که همچنان اجازه نمیدهد آنها تا سن 15 یا 16 سالگی برای هیچ باشگاهی بازی کنند.
پدر در نقش پسر
او دستوراتی که اغلب شامل ناسزاست را خطاب به بازیکنانی (که اکثر آنها 13 ساله هستند) فریاد میزند. نقشی کاملا فعال در تمرینات دارد و سپس یک بازی با تیمهای کوچک برگزار میکند. او در اوایل جلسه تمرین به یکی از پسرها میگوید باید به خانه برود چون به اندازه کافی متمرکز نیست.
این آکادمی به خودی خود بسیار الهامبخش است؛ در حالی که فقط با هزینه زیر 11 میلیون پوند ساخته شده است. تقریبا تمامی این هزینه توسط تاتنهام و ستاره اهل کرهجنوبیاش پرداخت شده است. رختکن مجهز، کلاسهای درسی برای کودکان و نزدیک به 6 زمین بازی شامل یک زمین در اندازه کامل وجود دارد. آنها امیدوار هستند خیلی زود یک کافه و پارکینگ برای بازدیدکنندگان بسازند؛ در حالی که برنامهریزی برای ساخت موزه سون هیونگ مین هم آغاز شده است.
این آکادمی یک دهه قبل شروع به کار کرد اما نام سون با درخشش در فوتبال اروپا بیش از پیش بر سر زبانها افتاد و از آن زمان تا به حال توسعه بسیاری داشته است. این اتفاق اول به لطف تعدادی از حامیان مالی بزرگ در سال 2015 رخ داد و سپس با سرمایهگذاری بیشتر و بیشتر سون سرعت گرفت. بخشی از چنین تشکیلاتی یا حتی تمام آن در کرهجنوبی با بودجه مالیاتدهندگان ساخته میشود اما تمامی این مجموعه با پول خصوصی ساخته شده است.
این 35 پسر (به علاوه 3 بازیکن دیگر که مسیر سون را در جوانی دنبال کرده و توسط باشگاههای آلمانی به خدمت گرفته شدهاند) با دقت بسیار برای حضور در این آکادمی انتخاب میشوند. آنها از سراسر کشور میآیند و باید از شرایط فیزیکی و استانداردهای ذهنی تعیین شده توسط وونگ جونگ برخوردار باشند. او با این که در بیشتر روزهای سال در لندن زندگی میکند اما مدیر این آکادمی است و وقتی در کره حضور دارد با تمام وجود در زمین فعال است.هیونگ یون، برادر سون، در غیاب او سرمربی است و همه چیز را تحت کنترل دارد و شخصیتی به مراتب خونگرمتر از پدرش دارد.
هیونگ یون 33 سال دارد و پیش از این به صورت حرفهای در کره و دسته پنجم آلمان بازی کرده است. او در پاسخ به این سوال که آیا به اندازه پدرش سختگیر است با خنده میگوید:«من میخواهم میانهرو باشم. یک مربی با 2 صورت. اگر نیاز به سختگیری داشته باشم، سختگیر خواهم بود. اگر نیاز به مهربانی داشته باشم، مهربان خواهم بود.»
هدف این است که این بازیکنان جوان روزی زندگی حرفهای مانند برادران سون و البته پدرشان که تا تیم دوم کره راه پیدا کرد و مجبور شد به دلیل مصدومیت از ناحیه رباط در 28 سالگی بازنشسته شود، داشته باشند.
2 محصول اخیر این آکادمی در پادربورن هستند (چوی این ووی 20 ساله و ریو دونگ وان 21 ساله) و یک بازیکن دیگر هم به سن پائولی آلمان پیوست اما در حال حاضر برای بهبود عملکردش به این آکادمی برگشته است. خانواده سون رابطه خوبی با باشگاههای آلمانی دارند و این بازیکن در نوجوانی به هامبورگ رفت و سپس پیش از پیوستن به تاتنهام در سال 2015، مدتی در بایرلورکوزن توپ زد.
هدف آنها، پیدا کردن باشگاه برای بازیکنان در 15 سالگی است اما کودکان میتوانند از سن 7 سالگی کار در این آکادمی را آغاز کنند. تحصیلات مکمل در دسترس آنهاست اما بازیکنان جوان عموما به صورت جداگانه به مدارس دولتی میروند و در کنار آن وقتی در آکادمی هستند در کلاس متخصصان زبان شرکت میکنند تا برای دوران بازی در اروپا آماده شوند؛ همان رفتاری که با سون صورت گرفت و او در سال 2019 درباره پدرش گفت:« پدرم مدام به تمام چیزهایی که من نیاز داشتم، فکر میکرد. او برای من همه کار کرد و بدون او شاید جایی که امروز هستم، نبودم.»
و بنابراین با تبدیل شدن سون به فوقستارهای جهانی که در حال حاضر به همراه سایر هم تیمیهایش در تاتنهام در کره جنوبی حضور دارد به نظر میرسد این فرصت بسیار خوبی برای صحبت با اعضای خانواده او و درک این موضوع است که او چطور به عنوان یک فوتبالیست تکامل پیدا کرد و خانوادهاش چطور سعی در پرورش نسل جدیدی از فوتبالیستهای کرهای دارند.
پدر در شکل ناپدری!
او در ادامه توضیح داد چطور از نظرش توانایی کنترل توپ با هر بخشی از پا برای بازیکنان جوانش مهم است و کنترل توپ با سایر اعضای بدن هم به همان اندازه اهمیت دارد. این بخشی از اصول پشت بعضی از تمرینات روزانه مهمی است که پسرانش وقتی در حال رشد بودند، انجام میدادند. یکی از آنها روپایی زدن با توپ برای 3 دور کامل دور زمین بود. یکی با پای چپ و یکی پای راست و سپس یکی با هر 2 . اگر توپ در هر نقطهای میافتاد، آنها باید دوباره از دور اول شروع میکردند. بیرحمی تمرینات وونگ جونگ یک بار باعث نگرانی یکی از عابران شد.این تمرین معروف که سون باید توپ را برای ساعتها در هوا نگه میداشت، یکی دیگر از بخشهای مربوط به اصول او در استفاده از تمامی بخشهای بدن بود و تاثیری همیشگی روی مهاجم فعلی تاتنهام گذاشت.
سون در سال 2019 گفت:« او 4 ساعت تمرین روپایی به ما میداد. هر دوی ما. من پس از 2 ساعت سه توپ میدیدیم. زمین قرمز بود (به خاطر چشمهایش که کاسه خون شده بود). من بسیار خسته بودم. و او بسیار عصبانی بود. من فکر میکنم این بهترین داستان است و ما هنوز وقتی با هم هستیم درباره آن حرف میزنیم. 4 ساعت بالا نگه داشتن توپ و ننداختن آن به زمین. این دشوار است، نه؟»
یکی دیگر از اصول وونگ جونگ شامل این است که بازیکنان تحت نظرش نباید تا 15 سالگی به عنوان بخشی از تیم بازی کنند یا حتی به سمت دروازه شوت بزنند؛ همان کاری که با سون انجام داد. او در توضیح این مورد میگوید: «شما بچهتان که به سختی میتواند راه برود را به تورنمنت دوو میدانی نمیفرستید و این هم شرایطی مشابه است. چون وقتی شما در یک بازی هستید، اول از همه باید بتوانید حریف را کنترل کنید. دومین دلیل به خاطر مدارس، والدین و بعضی از باشگاههایی است که بچهها را در سنین کم به بازی میگیرند. مساله، بهبود شرایط آنها به عنوان یک بازیکن نیست. بیشتر به پیروزی در مسابقات و رقابتهای محلی اهمیت میدهند تا این که روی بهبود اصول اساسی تمرکز کنند.»
برای بعضی از بازیکنان جوان در این آکادمی، ایده بازی برای یک تیم مفهومی کاملا بیگانه است. وونگ جونگ درباره ممنوعیت شوتزنی میگوید: «ما پیش از سن 15 سالگی به بچهها دستور شوت زدن نمیدهیم. دلیلش چیست؟ این به رباط و مفاصل آنها آسیب خواهد زد. چون آنها هنوز به صورت کامل رشد نکردهاند. این کار را با هیونگ مین هم کردند و به همین دلیل با حضور فرزندانم در تمرینات باشگاهی در این سن مخالف بودم و همین فلسفه را درباره گروه فعلی پیاده میکنم.»
وونگ جونگ نمیخواهد اشتباهاتی که باعث شد دوران فوتبالش خیلی زود به پایان برسد، تکرار شود. برای موفقیت در آکادمی باید کاملا بر اساس این روشها پیش بروید. یکی از این موارد این است که باید برای انتقال خانوادهتان به چونچئون مشکلی نداشته باشید چون خوابگاهی در این آکادمی وجود ندارد. موارد غیر قابل مذاکره دیگری هم وجود دارد.
وونگ جونگ میگوید: «این زمین بازی نیست و من در این باره بسیار سختگیر هستم. اگر شما قرار است اینجا باشید و فرم ورزشی خوبی ندارید و در زمین تنبل به نظر میرسید، جواب من یک نه قاطع است. مساله دیگر رفتار کلی است. فروتن باشید، به کسانی که به آنها درس میدهید و از آنها آموزش میگیرید، احترام بگذارید. اگر این 2 مورد رعایت نشوند، من آنها را از آکادمی اخراج خواهم کرد.»
گروه فعلی بازیکنان جوان با نهایت احترام از یوونگ جونگ یاد میکنند اما به وضوح از او میترسند. او میگوید: «شاید این برای مربیان دیگر متفاوت باشد اما وقتی من از در وارد میشوم، چشمهای همه تغییر میکند. همه آنها میدانند. انگار افسر آموزش وارد شده است. آنها سر جایشان قرار میگیرند و آماده حرکت هستند. من هنوز کمی به آنها سخت میگیرم. گاهی پسرانم به من میگفتند تو مثل ناپدری یا پدر زن هستی. من به این تصویر افتخار میکنم.»
هرچند، وونگ جونگ و هیونگ یون هر 2 میگویند این پیرمرد با بالا رفتن سن کمی لطیفتر شده است. شواهدی دال بر این موضوع میبینیم که او در اواخر جلسه تمرین پسرها را به گرمی در آغوش میگیرد.
وونگ جونگ میگوید لیونل مسی و کریستیانو رونالدو در دسته ستارگان قرار دارند و در پاسخ به این سوال که آیا سون میتواند به آنجا برسد، اضافه میکند:« او تلاش زیادی میکند، بنابراین امیدوارم این اتفاق رخ دهد.»
«وونگ جونگ» برای تماشای بازی پیش فصل تاتنهام برابر تیم ستارگان کِیلیگ به سئول سفر کرد اما در بازی دوستانه بعدی برابر سویا حضور ندارد.
سفر سون از چونچئون به لیگ قهرمانان شاید او را به فوقستارهای جهانی تبدیل کرده باشد اما وونگ جونگ فکر نمیکند تغییر زیادی ایجاد شده باشد: «در ابتدای مسیر وقتی من هیونگ مین را تمرین میدادم، او بسیار خوشحال بود و در طول شرایط سخت هم همچنان بسیار شاد به نظر میرسید. او حالا از فوتبال بازی کردن راضی است و در آینده هم همین طور خواهد بود.»
پس از یک وقفه، وونگ جونگ طوری که انگار در حال صحبت با پسرش است، میگوید: «فکر میکنم اولین بار تو را در بچگی با یک توپ فوتبال دیدم و حالا وقتی تو را به عنوان یک بازیکن حرفهای میبینم، باز هم فقط با یک توپ فوتبال مشاهده میشوی.»
