به بهانه دور برگردان سابیتزر از بایرن به دورتموند؛ گهی پشت به زین!

به گزارش فوتبال 360، سابیتزر که فصل گذشته به صورت قرضی در منچستریونایتد بازی کرد، حالا قرار است به رقیب اصلی بایرن در فوتبال آلمان بپیوندد.فلوریان پلاتن‌برگ در خصوص این انتقال نوشت: مارسل سابیتزر 29 ساله با دورتموند به توافق رسید. مبلغ انتقال 19 میلیون یورو است.

سابیتزر با درخشش در لایپزیش نام خود را بر سر زبان‌ها انداخت و توانست به یکی از خریدهای فصل گذشته بایرن بدل شود. عملکرد او مثبت نبود و برای همین به منچستریونایتد قرض داده شد. ستاره اتریشی با اینکه در جمع شیاطین سرخ نمایش بهتری داشت اما تن‌هاخ او را نخواست تا این بازیکن در نهایت به جمع بازیکنان ترزیچ اضافه شود.

اکنون این انتقال در شرایطی رخ می‌دهد که به تازگی رافائل گوئررو از دورتموند به بایرن مونیخ پیوست و اکنون در رقیب مستقیم این تیم بازی می‌کند و برعکس سالیان اخیر که شاهد مهاجرت ستارگان وست فالن به آسمان آلیانتز آرنا بودیم اما اکنون شاهد مسیر برعکس این اتفاق هستیم و قصد داریم به بازیکنانی بپردازیم که از بایرن مونیخ جدا شدند و پس از آن بازیکن دورتموند شدند.

متس هوملس

هیچکس در جهان فوتبال، بیشتر از هوملس میان این ۲ تیم جابه‌جا نشده است. او که محصول آکادمی جوانان بایرن مونیخ بود برای اولین بار در ژانویه 2008 به صورت قرضی به دورتموند پیوست. عملکرد او در 13 بازی، سران سیگنال ایدونا پارک را مجاب کرد تا به قرارداد دائمی با او فکر کنند. در فوریه 2009 با مبلغ 4 میلیون یورو به طور کامل بازیکن دورتموند شد. او در این تیم جای خود را پیدا کرده بود و در فصل 2010/11، توانست همراه با این تیم رکورد بهترین دفاع بوندسلیگا را ثبت کند و همچنین در کنار مارسل اشملزر، رومن وایدنفلر، شینجی کاگاوا، میشل لانگرک، روبرت لواندوفسکی و یورگن کلوپ فاتح آلمان شد. هوملس برای دومین بار در فصل 2011/12 قهرمان بوندس لیگا نام گرفت و با حضور در فینال لیگ قهرمانان اروپا نشان داد بایرن مونیخ باید به فکر بازگرداندن او باشد. هوملس تصمیم گرفته بود قراردادش را تا 2017 تمدید کند اما دیگر با ورود پپ به بایرن مونیخ، راهی جز بازگشت نمی‌دید. او 3 سال در جمع هالیوودی‌ها بود تا اینکه در فصل 2019/20 با بوروسیا دورتموند به توافق رسید. این بازیکن 30 ساله با 37 میلیون یورو به باشگاه سابقش بازگشت

ماریو گوتسه

او نیز به مانند هوملس، همراه با تیم یورگن کلوپ فاتح فوتبال آلمان شد و پس از آن ترجیح داد راهی مونیخ شود. گوتسه زیرنظر پپ گواردیولا در مسیر پیشرفت قرار گرفت و با گلزنی در فینال جام جهانی 2014 در کانون توجهات قرار گفت اما در اینجا، یک موضوع مهم مطرح بود؛ گوتسه نیاز از زمان بازی کردنش راضی نبود و با سبک گواردیولا سازگاری نداشت. بنا براین هیچ راهی جز بازگشت به عقب در پیش نبود و به دورتموند برگشت. هیچوقت در هیچ جای دنیا، بازگشت به عقب گزینه مناسبی نبوده و گوتسه یک مثال فوتبالی برای این موضوع است. او به دورتموند رفت اما  هیچ وقت نتوانست جایگاه خودش را ثابت کند. هیچ خبری از لبخند پسرک وست‌فالن نبود و مصدومیت‌های پی در پی باعث شد، همه با خودشان بگویند، آن گوتسه که در سیگنال ایدوناپارک، نقش اول بهترین خاطرات ما بود در کجای تقویم گم شده؟

سباستین روده

کاپیتان فعلی اینتراخت فرانکفورت، تابستان 2014 راهی مونیخ شد اما ستاره اینتراخت فرانکفورت که یک استعداد ویژه به شمار می‌رفت، هیچ کدام از انتظارات را برآورده نکرد و طی ۲  سال تنها 38 بازی انجام داد و در نهایت مجبور به خارج شدن از بایرن مونیخ شد. چه گزینه‌ای بهتر از بازی برای دورتموند؟ او ۳ سال در دورتموند حضور داشت اما تنها نصف تعداد بازی‌هایش برای بایرن مونیخ را در دورتموند انجام داد و در اینجا بود که عقابِ شهر فرانکفورت به نجات فرزند سابقش آمد و او را به اینتراخت بازگرداند.

نیکلاس سوله

مدافع بلند قامت مونیخی‌ها پس از 5 سال حضور در بایرن مونیخ در تابستان سال گذشته به دورتموند رفت تا  کنار متس هوملس و نیکو اشلوتربک برای زنبورها بازی کند و شاید اگر فصل گذشته، اتفاقات هفته پایانی رخ نمی‌داد، می‌توانستیم از انتقال او به عنوان یک انتقال موفق نام ببریم اما اکنون باید یک فصل دیگر صبر کنیم و ببینیم این امکان وجود دارد سوله از تیم سابقش جام را بدزدد.

کریستین نرلینگر

او که در دورتموند متولد شده بود، از 13 سالگی در بایرن مونیخ حضور داشت و در سال 1992 به تیم اصلی راه پیدا کرد. نرلینگر خیلی زود در پازل این تیم جا افتاد اما بعد از ۴  سال تصمیم به جدایی گرفت. او دورتموند منتقل شد و خیلی زود دچار آسیب دیدگی شد؛ مصدومیتی که روز به روز بدتر می‌شد و راهی جز جدایی نمی‌دید. او پس از جدایی از بایرن مونیخ دیگر تعداد گل‌هایش به بیشتر از 3 نرسید و تا روزی که کفش‌هایش را آویخت حضورش در مستطیل سبز به 90 دقیقه نرسید.

میشائیل رومنیگه

او که اغلب با برادر بزرگترش کارل هاینز رومنیگه مقایسه می‌شد در بایرن مونیخ کار بسیار سختی داشت. رومنیگه در سال 1982 بازیکن بایرن مونیخ شد و تا سال 1988، با ۳ قهرمانی در بوندس لیگا و ۲ قهرمانی در جام حذفی آلمان سال‌های درخشانی را پشت سر گذاشت اما دید در آلیانز همواره با بردارش مقایسه می‌شود و در آن زمان تصمیم به رفتن گرفت. او در دورتموند، جایگاه محبوبی نداشت اما با تلاش و پشت کار روز به روز پیشرفت کرد و حتی کاپیتان دورتموند شد. او در سال 1993 در فینال جام یوفا برای دورتموند مقابل یوونتوس بازی کرد و تک گل تیمش را در مجموع ۲ بازی به ثمر رساند. دوران فوق العاده او در دورتموند در سال 1993 به پایان رسید و تصمیم گرفت راهی آسیا شود اما مصدومیت از ناحیه انگشت پا سبب شد خیلی زود مجبور به خداحافظی از فوتبال شود.

یورگن وگمن

او از «اسن» به دورتموند منتقل شد و در این تیم روزهای خوبی داشت اما خودش با انتقال به شالکه شرایط را بدتر کرد. پس از شالکه  راهی بایرن مونیخ شد تا بیشتر از قلب اهالی وست فالن جدا شود. او زیرنظر یوپ هاینکس،  کنار لوتار ماتیوس و رولاند وولفارت تبدیل به یک ستاره شده بود اما بعد از ۲ سال، تصمیم به رفتن گرفت. او به خانه برگشت اما هیچ وقت مورد بخشش قرار نگرفت. هواداران پس از مصاحبه او در سال 1987 به شدت عصبانی بودند. شاید به شکلی کنایه‌وار در دوران حضورش در بایرن مونیخ لقب «مار کبری» را گرفته بود زیرا در معارفه‌اش گفت:« من از یک مار افعی هم سمی‌تر هستم.»