بررسی 2 فصل ابتدایی حضور فرگوسن در منچستریونایتد؛ شوق پرواز

به گزارش فوتبال 360، وقتی منچستریونایتد در آستانه دور سوم جام حذفی مقابل ناتینگام در ژانویه 1990 قرار گرفته بود، دیگر کمتر کسی به اخراج قریب‌الوقوع سر الکس فرگوسن شک می‌کرد. مربی جوان اسکاتلندی هنوز نتوانسته بود در لیگ به موفقیت چشمگیری به جز یک شوک زودهنگام دست پیدا کند اما پس از گذشت 3 دهه از آن اتفاق، این روزها همزمان با نوشتن از سر الکس فرگوسن افسانه‌ای هم باید به احترامش ایستاد.

فتح سه‌گانه با جوانانی که خود نسل‌سازی‌شان را بر عهده داشت، 9 سال پس از در خطر اخراج قرار گرفتنش رخ داد و این، طلایی‌ترین نقطه در تاریخ پرافتخار منچستریونایتد است؛ اگر قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا توسط پسران بازبی پس از سقوط مرگبار هواپیمای تیم در مونیخ را چیزی فراتر از معجزه ندانیم!

جوان اسکاتلندی برای تحمل فشار آماده بود!

فرگوسنِ جوان، در آبردین اسکاتلند با قهرمان کردن این تیم بالاتر از قدرت‌های سنتی نامی برای خود دست و پا کرده بود و نوامبر 1986، زمانی به اولدترافورد پا گذاشت که شکوه خفته در خانه این تیم، تو ذوق می‌زد. او جانشین ران اتکینسون، موفق‌ترین سرمربی تاریخ یونایتد در دوران پسا مت بازبی شده بود و با وجود موفقیت در فتح دوباره جام حذفی و به پایان رساندن مسابقات هر فصل در جمع 4 تیم برتر، هرگز نتوانست جام قهرمانی در بالاترین سطح لیگ فوتبال این کشور را به ویترین افتخارات منچستریونایتد بیفزاید.

الماسی آماده تراش خوردن

 یونایتد آن زمان، تیمی آشفته، به کم قانع بود و بازیکنانش  به جای زندگی حرفه‌ای، فوتبال بازی کردن برای دقایقی مابین خوش‌گذرانی‌های زیان‌آورِ مفرط را تجربه می‌کردند. رختکن تیم پر از رفتارهای مخرب بود و اثری از نظم یک باشگاه فوتبال در آن به چشم نمی‌آمد. برایان رابسون، اضافه وزن شدید داشت و اثرات نوشیدن بیش از اندازه در عدم تناسب اندام بازیکنان به چشم می‌آمد. تیم در میانه فصل، وقتی فرگی هدایت تیم را در دست گرفت پس از کسب تنها 3 پیروزی از 13 بازی در رتبه 21 جا خوش کرده بود (از آخر دوم) و سرانجام ادامه مسابقات را با هدایت او موفق شد تا رتبه یازدهم صعود کند.

قهرمانی لیگ، دستاوردِ یکی 2 روزه نیست

منچسترِ فرگی بازی نخست را به آکسفورد یونایتد واگذار کرده و در بازی دوم مقابل نوریچِ تازه صعود کرده متوقف شده بود. فرگوسن اما از همان ابتدا در انجام دادن موفقیت آمیزِ یک کار استاد بود؛ پیروز شدن بر لیورپول. روزها پر فشار می‌گذشت و مربی جوان در اوج فشار کاری، همان ابتدا مادرِ 64 ساله‌اش را  به سبب درگیری با سرطان ریه از دست داد.

فصل دوم حضور فرگوسن در یونایتد، با کسب رتبه دوم در لیگ به پایان رسید و این مهم، بیش از آنکه نشان از صعود تیم داشته باشد، فاصله 9 امتیازی با لیورپولِ قهرمان را پر رنگ می‌کرد. تیم هنوز در حد قهرمانی نبود و فصل سوم، به‌عبارت درست‌تر دومین فصل کامل تحت هدایت سر الکس بازهم به رتبه یازدهم سقوط کرد! 3 پیروزی و تحمل 8 شکست از 14 بازی پایانی مسابقات، ثمره تلاش بازیکنان تحت هدایت فرگی نام داشت و تیم به لطف تفاضل گل بهتر نسبت به ویمبلدون تا رتبه دوازدهم سقوط نکرد.

ایستاده در غبار

فصل بعد، باشگاه مایک فیلان، پل اینس، گری پالیستر و دنی والاس را هم به قیمت گزاف خریداری کرده بود و در بازی افتتاحیه، شیاطین سرخ، آرسنال مدافع عنوان قهرمانی را با 4 گل در هم کوبیدند اما در ادامه، اوضاع بدتر هم شد و یونایتد پس از 11 بازی متوالی در میانه فصل بدون تجربه حتی یک پیروزی، از جمله شکست 5 گله مقابل رقیب همشهری در رتبه سیزدهم با تفاضل گل منفی جا خوش کرد. آن فصل، اگر قهرمانی در جام حذفی پس از غلبه بر کریستال‌پالاس نبود، شاید صبر مارتین ادواردز هم تمام می‌شد و فشار هواداری و رسانه‌ها، اخراج مرد اسکاتلندی را رقم می‌زد.

ناگهان، سپیده‌ دم

بنرها در بیشتر نقاط اولدترافورد به چشم می‌آمد و روی یکی از آنها نوشته شده بود: «3 سال فرصت برای بازسازی تیم و بهانه‌ها، تنها دستاوردِ تیم... بای بای فرگوسن!» سر الکس، خود دسامبر 1989 را به‌عنوان «سخت‌ترین و تاریک‌ترین برهه در طول دوران حرفه‌ای» توصیف کرده و حتی تساوی در دور سوم جام حذفی مقابل ناتینگام پس از ناکامی‌های متوالی در کسب پیروزی در لیگ، به آن معنا بود که عدم گذر از سد تیم سرسخت آن روزهای فوتبال انگلیس، دوران سرالکس را در منچستریونایتد به پایان خواهد رساند. آن فصل ناتینگام برتری 4 گله مقابل منچستریونایتد در لیگ را هم تجربه کرده بود.

نیمه نخست با تساوی بدون گل پایان یافته و فرگی امیدی به دستورات تاکتیکی‌اش نداشت. انگار هیچ گوشِ شنوایی در زمین بدهکار دستورات سرمربی نبود اما ناگهان تک گل مارک رابینز، پیروزی را برای شیاطین سرخ به ارمغان آورد و تیم در کمال تعجب و صدالبته شایستگی تا فینال جام حذفی پیش رفت تا نخستین قهرمانی فرگوسن در جمع شیاطین سرخ پس از 3 سال و نیم، آن هم در جام حذفی به دست بیاید.

نخستین قهرمانی پس از 3 سال

در 2 فصل بعدی، اگرچه منچستریونایتد باز هم موفق نشد در لیگ به رتبه‌ای بهتر از ششم و نایب قهرمانی در فاصله 4 امتیازی با لیدزیونایتد نائل بیاید و افتخاراتش در یک قهرمانی و یک نایب قهرمانی جام اتحادیه خلاصه بود اما تغییر فلسفه مدیریت تیم و بازی دادن به جوانانِ مستعد و پایبند به اصول حرفه‌ای از جمله رایان گیگز، دیوید بکام، نیکی بات، گری نویل و جذب ستارگان قابل اتکا از جمله پتر اشمایکل، اریک کانتونا و پس از آن روی کین، تاریخ را به سود شیاطین سرخ رقم زد و پس از نخستین قهرمانی لیگ در نخستین دوره برگزاری مسابقات تحت عنوان لیگ برتر در فصل 93-1992، شد آنچه باید می‌شد!