پرونده ویژه تورینو؛ سختتر از بازسازی آثار میکل آنژ
به گزارش فوتبال 360، فصل دفاع از چهارمین عنوان قهرمانی متوالی برای تورینو به دردناکترین شکل ممکن پیش از فرا رسیدن هفته پایانی به سرانجام رسید. تیمی که 4 هفته به پایان مسابقات تنها 4 امتیاز نسبت به اینتر فاصله در صدر جدول داشت در چشم بر هم زدنی نابود شد اما 2 روز پس از فاجعه، تیمهای رقیب به فدراسیون فوتبال ایتالیا درخواست اهدای جام قهرمانی به تورینو را دادند.
تورینو ناچار به استفاده از بازیکنان آکادمی برای برهه پایانی فصل بود و در هر 5 رقیب هفته پایانی فصل مقابل تورینو، همچون جنوا، سامپدوریا، پالرمو و فیورنتینا از جملگی بازیکنان آکادمیشان در ترکیب اصلی بهره بردند. دیدار تورینو مقابل پالرمو با 2 نیمه 30 دقیقهای به سرانجام رسید و «ایل تورو» هیچ کدام از بازیها در مقطع پایانی فصل را واگذار نکرد.
فوبیای پرواز در تورین
روز خاکسپاری بازیکنان تورینو، نزدیک به یک میلیون نفر در خیابانهای تورین برای ادای احترام حاضر شدند و فصل بعد تیمهای رقیب تورینو، پیشنهاد انتقال قرضی بازیکنانشان بدون انتظار پرداخت دستمزد به تورینو برای خارج نشدن یکی از پرافتخارترین تیمهای تاریخ فوتبال ایتالیا از جمع مدعیان را به مالک باشگاه دادند.
شوک این فاجعه در فوتبال ایتالیا به اندازهای بود که تیم ملی با بازیکنان جدیدش پس از تراژدی سوپرگا با کشتی برای حضور در جامجهانی 1950 مسافر برزیل شد تا به حذف از دور گروهی مسابقات بهعنوان مدافع عنوان قهرمانی رضایت دهد؛ مدافع عنوان قهرمانی که یا توانایی بازیکنانش را در جنگجهانی دوم از دست داده بود و یا بسیاریشان پس از سقوط هواپیما به کام مرگ کشیده شدند. تورینو در جریان برتری ایتالیا مقابل مجارستان در سال 1947، 10 بازیکن ملیپوش داشت و هر 3 گل آتزوری در آن دیدار را گولیلمو گابتو و اتزیو لوییک به ثمر رساندند.
میهمان ناخوانده سری بی
تیمِ پرافتخار و رکوردشکن که تا پیش از فرا رسیدن دهه 1950، پنجمین تیم پرافتخار تاریخ سری آ بود، یک دهه بعد بهتبع قعرنشینی باید در سری بی به میدان میرفت. در پایان فصل 59-1958، تورینو بهتبع عملکرد فاجعهبارش با کسب تنها 6 پیروزی در 34 بازی و دریافت 72 گل، برای اولین بار در تاریخ به سری بی سقوط کرد و همزمان، میلان هفتمین قهرمانیاش در سری آ را تثبیت کرد تا ایل تورو، جای خود در جمع 5 تیم پرافتخار تاریخ فوتبال ایتالیا را همزمان با سقوط به دسته پایینتر از دست بدهد. آنها باید خانه مخوف خود را ترک میکردند! تورینوی شگفتانگیز آنقدر بزرگ شده بود که تنها فاجعه بتواند متوقفش کند.
تورینو همیشه بازمیگردد
البته حضور تورینوی پرافتخار در سری بی بیش از یک فصل به طول نیانجامید و عنابیپوشان پس از یک سال، بالاتر از پارما به سری آ بازگشتند. تورینو فاجعه یک دهه پیش را پشت سر گذاشته بود و تحت ریاست اورفئو پیانلی ترجیح داد روکو، سرمربی سابق و فاتح جام باشگاههای اروپا با میلان را بهعنوان سرمربی انتخاب کند. انتخابی که نتیجه همفکریاش به خدمت گرفتن لوئیجی مرونی بود.
بازسازی تورینو پس از فاجعه هوایی سوپرگا، شیوه خاص خودش را میطلبید و اورفئو پیانلی در قامت رئیس باشگاه، وظیفهای خطیر همچون بازسازی آثار میکل آنژ را بر عهده داشت. در مدت زمان ریاست او، ایل تورو 2 بار دیگر جام حذفی فوتبال ایتالیا را در سالهای 1968 و 1971 بالای سر برد و تنها فتح اسکودتوی تاریخ تورینو پس از فاجعه سوپرگا به لطف تلاشهای مرد محبوب بر مسند ریاست عنابیپوشان در فصل 76-1975 به دست آمد.
این شما و این نیم سده دوری از اسکودتو
آن فصل شاگردان لوئیجی رادیچه با 2 اختلاف امتیاز نسبت به یوونتوس جام قهرمانی را بالای سر بردند و کاپیتان پائولو پولیچی در کنار فرانچسکو گراتسیانی، شمایل قهرمانی هفتم تورینو در سطح اول فوتبال ایتالیا بودند. قهرمانی که مقدمه بیش از نیم سده دوری باشگاه از فتح اسکودتو به حساب آمد و گاوهای خشمگین تورین، پس از آن تنها به یک قهرمانی در جامحذفی ایتالیا در سال 1993 بسنده کردند.
ادامه دارد...
