کوالیارلا کفشهایش را آویخت؛ خداحافظ، هنرمند جنوا
به گزارش فوتبال 360، برخی از انسانهای برجسته تاریخ با دستاوردها و آمار و ارقامشان به یاد آورده میشوند، بعضی دیگر با صفات و ویژگیهای پسندیده در خاطرهها میمانند و عدهای هم با خلق آثاری ماندگار توفیق جاودانگی در ذهن افراد پس از خودشان را به دست میآورند. هنرمندان، برای به هیجان رساندن و ایجاد شور و غوغا در دل مخاطبانشان به فتح قلههای بلند یا رسیدن به دستاوردهای خیره کننده احتیاج ندارند. آنها در بداههای موفق به کشیدن یک تابلوی نقاشی فاخر، نواختن یک قطعه جذاب و تاثیرگذار، نوشتن یک اثر شورانگیز و شاخص و هنرنماییهایی از این دست میشوند و با همین لحظات برای سالهای ماندگاری بیمه میشوند. این دقیقا ذات هنر است که در کمترین بازههای زمانی مثل لحظه، زمان را به مبارزه فرامیخواند و سالها و شاید قرنها، ماندگاری را به دست میآورد. او نه دستاورد منحصر به فردی داشت، نه جزو مدعیان برنده شدن جوایز فردی فوتبال بود و نه حتی سیاق بازی متمایزی را ارائه میکرد. با این حال هواداران سریآ و عاشقان آتزوری فابیو کوالیارلا را از یاد نمیبرند؛ فقط به اعتبار خلق لحظات خاصی با گلهای فراموش نشدنی در خاطره مستطیل سبز. استاد به ثمر رساندن گلهای زیبا، سردرگمی بدون تیم ماندن را نپذیرفت و به دوران حرفهای خود پایان بخشید.
دوران حرفهای
کوالیارلا فوتبال حرفهای را در تیم کوچکتر شهر تورین آغاز کرد اما از همان ابتدا مورد توجه غول تورینی فوتبال ایتالیا بود. با این حال او برای رسیدن به پیراهن یوونتوس، بازی در 7 باشگاه مختلف را تجربه کرد. مهارت او در به ثمر رساندن گلهای زیبا همواره مورد توجه کارگردانان تلوزیونی فوتبال باشگاهی ایتالیا بود و البته این مهارت از دید سرمربیان تیمهای مختلف و هواداران آنها پنهان نمیماند. پس از یک دور طولانی در تیمهایی مانند تورینو، اودینزه، سامپدوریا، ناپولی، فیورنتینا و آسکولی، بیانکونری برای بخشیدن 3 قهرمانی به کوالیارلا این بازیکن را به ترکیب خودش اضافه کرد تا دوران درخشش این ستاره ملیپوش آتزوری بدون افتخار بزرگ به پایان نرسد. با این حال ستاره یوونتوس، بهترین روزهایش را نه برای تورین، بلکه برای بندر جنوا کنار گذاشته بود و سامپدوریا شاهد درخشانترین نسخه یکی از متبحرترین گلزنان فوتبال ایتالیا بود. ویژگیهایی نظیر قرارگیری در موقعیتهای گلزنی، قدرت ضربات شوت، توانایی سرزنی روی ارسالهای هوایی و هوش و اعتماد به نفس در محوطه جریمه حریف، سبب میشد دوران کوالیارلا همواره با توجه رسانهها و صد البته خطوط دفاعی رقبا روی این بازیکن سپری شود. 3 قهرمانی با یوونتوس در سریآ، یک جایزه بهترین بازیکن فصل و یک جایزه بهترین مهاجم فصل لیگ ایتالیا از افتخارات این ستاره به شمار میرود.
آثار هنری
با پایان فصل گذشته قرارداد این بازیکن تمدید نشد و پس از دورهای کوتاه از سرگردانی و گذراندن بدون تیم، کوالیارلا تصمیم به خداحافظی از دنیای فوتبال در سن 40 سالگی گرفت. غروب غمگین و غریبانه دوران حرفهای این بازیکن هرگز دلیلی بر دورانی کمفروغ نیست و عشق به مستطیل سبز باعث میشد این بازیکن همواره در پی بازی کردن باشد و دل ترک کردن میدان محبوبش را نداشته باشد. همین عشق به فوتبال در پایان دوران حرفهای کوالیارلا، نمایشگاهی از گلهای زیبای او را بر جای گذاشت تا برای همیشه در خاطره اهالی فوتبال جاودانه باشد. این گلها ممکن است به سرانجام درخشانی برای تیمهایش منجر نشده باشند اما فریاد سکوها و شور و هیجان ورزشگاه پس از هنرنمایی این بازیکن در باز کردن دروازهها در خاطرهها میماند و لذتی در حد و اندازه یک پیروزی را به تماشاگران میبخشد. هنوز گل زیبای او در جریان بازی تیم ملی در مقابل اسلواکی برای هواداران آتزوری زنده است و آنها هنوز هم از تماشای آن لذت میبرند. هر چند این گل سرانجام موفقی برای ایتالیا نداشت و در نهایت به شکست و حذف این تیم از جام جهانی 2010 منجر شد. مدافع عنوان قهرمانی جهان پس از 2 تساوی در 2 بازی ابتدایی گروهش فقط به یک تساوی دیگر برای صعود احتیاج داشت. با این حال اسلواکی با جاهطلبی و اعتماد به نفس ویژهای مسابقه را شروع کرد. آنها 2 گل از حریف بزرگ خود جلو افتادند و در تمام این مدت امید اول گلزنی ایتالیا کسی نبود به جز فابیو کوالیارلا! او کار خودش را انجام داد و زمینهساز گل اول آتزوری شد اما حریف با به ثمر رساندن گل سوم، ایتالیاییهای روی سکو را روی صندلیهایشان میخکوب کرد. آتزوری و هوادارانش از میان تماشاگران حاضر در ورزشگاه تا بینندگان تلویزیونی هیچ فریادی برای سر دادن و هیچ انگیزهای برای از جا بلند شدن نداشتند. مهاجم اول ایتالیا در آن مسابقه اما از نفس نمیافتاد. او دروازه اسلواکی را هم باز کرد اما این گل به دلیل قرار داشتن در موقعیت آفساید مردود اعلام شد. باز هم انگیزه کوالیارلا برای نجات آتزوری از بین نرفت. تا اینکه در واپسین دقایق مسابقه، این مهاجم که مثل دقایق نخست بازی در تکاپو و تلاش بود با آمیختهای از چیپ و قدرت ضربات نهاییاش یک اثر هنری را به تاریخ جامهای جهانی اضافه کرد. بازی با شکست ایتالیا تمام شد اما آنها با درخشش کوالیارلا یک بار دیگر اجازه فریاد کشیدن و برخاستن و شادی کردن را پیدا کردند. البته این تنها اثر هنری مهاجم درخشان بندر جنوا نبود و همه تیمهای او از موهبت حضورش بهرههای مشابه زیادی بردند. هنرمندان، کسانی هستند که برای به هیجان رساندن و ایجاد شور و غوغا در دل مخاطبانشان به فتح قلههای بلند یا رسیدن به دستاوردهای خیره کننده احتیاج ندارند. هنرمندی مثل فابیو کوالیارلا در بداهههای خودش درون مستطیل سبز موفق به خلق آثاری شد که نه تنها زمان، بلکه دستاوردهای ستارههای شاخصتری را به مبارزه طلبید و جاودانگیاش را با گلهای زیبا در تیم ملی ایتالیا در ترکیب بانوی پیر در تورینو در فلورانس و فیورنتینا در اودینزه و شاید مهمتر از همه آنها در بندر جنوا و با پیراهن سامپدوریا بیمه کرد.
*حسین سعیدی نیکو
