پرونده ویژه پارما؛ سیاه، سفید، زرد، آبی، 10 سال افتخار!

به گزارش فوتبال 360، پارما سرانجام موفق شد پس از 110 سال، برای نخستین بار در تاریخش جشن قهرمانی سری بی فوتبال ایتالیا را برگزار کند؛ تیمی که فصل آینده سرانجام به سری آ فوتبال ایتالیا باز می‌گردد و به 3 سال دوری‌اش از بالاترین سطح فوتبال در کشور چکمه پایان خواهد داد.
«جیالوبولو» اگر از واپسین دیدار فصل جاری مقابل رجیانا حداقل یک امتیاز کسب کنند، رکورد امتیازگیری در تاریخ باشگاه همزمان با حضور در سری بی شکسته خواهد شد. این تیم فصل 09-2008 همزمان با صعود به سری آ در قامت تیم دوم جدول، موفق شد با کسب 76 امتیاز رکورد امتیازگیری تاریخ باشگاه در سری بی فوتبال ایتالیا را بکشند اما به مدت 15 سال است این رکورد دست نخورده باقی مانده.

آخرین عضو در جمع 7 خواهران

پارما یکی از «هفت خواهران» فوتبال ایتالیا، همزمان با رستاخیر فوتبال باشگاهی در این کشور بود اما تنها تیم در این جمع است که هرگز سابقه قهرمانی در سری آ را نداشته است. تیم استان امیلیا رومانیا، قدیمی‌ترین دانشگاه جهان را در کنار خود جای داده و پس از در آغوش کشیدن دانته در تبعید، به واپسین پایتختی امپراتوری روم به مرکزیت راونا در سده پنجم پس از میلاد مفتخر است.
شهر پارما از روزگار باستان تا زمانی که ناپلئون قیام کرد و زیر پرچم امپراتوری فرانسه قرار گرفت و عصر مدرن، روزهای پر فراز و نشیبی را در طول تاریخ پشت سر گذاشته و تیم فوتبالش هم از این قاعده مستثنی نبوده است. پارما 8 قهرمانی در تاریخ باشگاهش جای داده و جملگی این 8 قهرمانی را در فاصله سال‌های 1992 تا 2002 به ویترین افتخاراتش افزوده. صدالبته اسکودتویی در میان آن به چشم نمی‌آید!

لذت غلبه بر بهترین‌های تاریخ

پارما در آن دوران 10 ساله طلایی تاریخش، 3 جام حذفی بالای سر برده، 2 بار فاتح جام یوفا شده و سابقه پیروزی بر بهترین میلان تاریخ در سوپرجام فوتبال اروپا 1993 را هم داشته؛ جایی که این تیم تحت هدایت نویو اسکالا شکست بازی رفت به میزبانی استادیوم انیو تاردینی را با پیروزی به میزبانی سن‌سیرو با گل‌های روبرتو سنسینی و ماسیمو کریپا پس از 120 دقیقه جبران کرد و میلانِ کاپلو را با انبوهی از ستارگان نامدارش در سوپرجام فوتبال اروپا شکست داد.
استادیوم خانگی این تیم به نام انیو تاردینی، به مدت بیش از یک سده میزبان پارما در رقابت‌های مختلف بوده و درحالی که سابقاً تحت عنوان «استادیو مونیچیپاله» شناخته می‌شد، خیلی زود و پس از مرگ آقای رئیس باشگاه در سال 1923 به افتخار او «تاردینی» نامیده شد. این خانه سال‌هاست دروازه‌های ورودی باستانی در دیواره‌های شهر را زینت داده و  ششمین استادیوم کهن در ایتالیاست که هنوز به مسابقات فوتبال، افتخارِ میزبانی می‌دهد.

نماد افتخار به میراث یک شهر

باشگاه به احترام سنت‌های شهر، رنگ‌های آبی و زرد را برای پیراهنش انتخاب کرده و پیشینه این 2 رنگ در استان امیلیا رومانیا به سده شانزدهم و تاسیس دوک‌نشین پارما پس از جدایی از میلان در بخش جنوبی رود پو بازمی‌گردد اما صلیب سیاه رنگ در پس‌زمینه سفید، پس از پایان جنگ نخست جهانی به نشان تیم افزوده شده است.
پارما نماد افتخار به میراث یک شهر است؛ افتخار به سلیقه غذایی مردمانش و بالیدن به تئاتر مونیچیپاله و آواز خوانی جوزپه وردی که مدت‌ها بازیکنان پارما همزمان با پخش صدای ماندگار او قدم به زمین تاردینی می‌گذاشتند. آریگو ساکی پیش از آنکه با میلان تاریخ‌ساز شده و مرد تاثیرگذار تاریخ فوتبال در ایتالیا عنوان بگیرد، تفکر نابش را با پارما به اشتراک گذاشته بود و سیلویو برلوسکونی در پارما، ساکی را برای آغاز طلایی‌ترین عصر تاریخ، شکار کرد.