سالروز قهرمانی دراماتیک ایتالیا در یورو 2020؛ جای تو خالی!

به گزارش فوتبال 360، همزمان با آغاز رقابت‌های کرونا زده یورو 2020 با یک سال تعویق، ایتالیا به دنبال نوشدارویی برای فراموشی عدم صعودش به جام‌جهانی بود و انگلیس، رویای پایان دادن به طلسم 54 ساله عدم فتح جام را در سر می‌پروراند. آلمان تحت هدایت یوواخیم لوو، چاره‌ای جز اعاده حیثیت از مانشافت نداشت و نسل جوان اسپانیا، رویای ادامه مسیرِ نسل طلایی را پس از یک دوره استیصال مطلق در سر می‌پروراند.
دیدار افتتاحیه میان ایتالیا و ترکیه به میزبانی استادیوم الیمپیکو رم و حضور 16000 هوادار که حدود 23 درصد از ظرفیت استادیوم را تشکیل می‌داد، برگزار شد. ایتالیایی‌های حاضر در قلب پایتخت این کشور، سرخوش از شنیدن صدای آندره‌آ بوچلی در مراسم افتتاحیه با تماشای بازی چشم‌نواز شاگردان روبرتو مانچینی، یک شب باشکوه را تجربه کردند.

رنسانس فوتبالی تحت نظارت «مانچو»

مانچینی در جام ملت‌های اروپا 1988، اولین گل تورنمنت را به ثمر رساند و  این بار در قامت سرمربی، یک دیدار افتتاحیه دیگر را با تیم ملی کشورش تجربه می‌کرد. او پیش از بر عهده گرفتن هدایت آتزوری و به‌دنبال عدم موفقیت تیم ملی در صعود به جام‌جهانی 2018 تحت هدایت جامپیرو ونتورا، قول داده بود با تغییر نسل حساب شده و تزریق خون تازه به رگ‌های لاجوردی پوشان، سبک بازی تیم ملی ایتالیا را دستخوش تغییر کند. او پس از ظاهر شدن نشانه‌هایی از وفای به عهدش در دور مقدماتی مسابقات و لیگ ملت‌های اروپا، نشان داد به خوبی از پسِ پایان دادن به قرون وسطی در فوتبال این کشور برآمده است.
سبک بازی تیم ملی ایتالیا، دیگر مبتنی بر «کاتناچو» نبود و لاجوردی‌پوشان به جای خیمه زدن در فاز تدافعی و تخریب سبک بازی حریفان، فارغ از نام تیم رقیب از همان ابتدای دیدار جریان بازی را به دست گرفته و ضرباهنگ دیدار را تنظیم می‌کردند. رنسانس ایتالیا با مانچو رقم خورده بود و ترکیه همواره سرسخت در این دیدار حرفی برای گفتن نداشت.

سبک بازی تهاجمی لاجوردی پوشان، مردان سرزمین ماه و ستاره را تار و مار کرد و سرانجام ایتالیا با 3 گل، ترکیه را در هم کوبید. از سمت مقابل، انگلیس تحت هدایت ساوت‌گیت پس از تجربه نیمه‌نهایی جام‌جهانی 2018، بدون شکست دور گروهی را به پایان رساند و باتوجه به صدرنشینی ۲ تیم، مشخص بود تا دیدار فینال دو تیم به یکدیگر برخورد نخواهند کرد.

پیش به سوی فینال ومبلی

ایتالیا در مسیر فینالیست شدن، تیم‌های اتریش، بلژیک و اسپانیا را از پیش روی خود برداشت و انگلیس برای تجربه نخستین فینال اروپایی تاریخش، از سد تیم‌های آلمان، اوکراین و دانمارک گذشت. ایتالیا با غلبه بر اتریش در مرحله یک‌هشتم نهایی، رکورد 31 بازی متوالی شکست‌ناپذیری را به‌ عنوان یکی از بهترین تیم‌های تاریخ از این نظر به نام خود زده بود و  مقابل بلژیک در بالاترین سطح فوتبال جهان شکست‌ناپذیر باقی ماند و این آمار را به عدد 32 رساند.
دیدار فینال، یازدهم ژوئیه در مقابل چشمان بیش از 60 هزار نفر که بیشینه‌شان هوادار انگلیس بوده و پیش از بازی رفتارهای ناشایستی با میهمانان ایتالیایی‌ داشتند، آغاز شد. ایتالیا سودای دومین قهرمانی تاریخ پس از 53 سال را در سر می‌پرواند و «سه‌شیر»، نمی‌خواستند در آخرین گام برای نگه داشتن نخستین جام اروپایی تاریخ در خانه ناکام شوند.

طلسم میزبانی

ایتالیا هرگز در دیدارهای رسمی از بالاترین سطح فوتبال جهان، شکست مقابل انگلیس را تجربه نکرده بود و از طرف مقابل، 2 فینالیست اخیر جام ملت‌های اروپا که همزمان با میزبانی از رقابت‌ها شانس فتح جام را داشتند، هر ۲ در نهایت به نایب قهرمانی رضایت دادند. انگلیس هرگز نمی‌خواست به سرنوشت فرانسه و پرتغال در سال‌های 2016 و 2004 دچار شود.
این دهمین فینال تاریخ ایتالیا در تورنمنت‌های معتبر نام داشت و برای چهارمین بار در جام ملت‌های اروپا از راه می‌رسید و آتزوری تنها آلمان با 14 مرتبه حضور در فینال‌ها به‌ عنوان بهترین تیم اروپایی را بالاتر از خود می‌دیدند و  امید به تجربه پیروزی در دیدار فینال پس از 2 تجربه ناموفق در سال‌های 2000 و 2012 داشتند.

انگلیس هم طولانی مدت‌ترین دوران غیبت میان تجربه 2 فینال معتبر از تورنمنت‌های معتبر جهان فوتبال را به مدت 55 سال پشت سر گذاشته بود و سیزدهمین تیم تاریخ مسابقات لقب می‌گرفت که سرانجام حضور در فینال جام ملت‌های اروپا را تجربه می‌کرد. پیش از این تنها 3 تیم حسرت عدم قهرمانی را در نخستین تجربه فینالشان با خود به همراه کشیده بودند؛ یوگسلاوی 1960، بلژیک 1980 و پرتغال 2004.

از کنار به گل!

با به صدا درآمدن سوت آغاز دیدار، خیلی زود، انرژی تیم میزبان تنها 2 دقیقه پس از نخستین ضربه به توپ به ثمر نشست. لوک شاو توپِ حمله‌ خود از سمت چپ فاز تدافعی انگلیس را در نهایت از گوشه مخالف محوطه جریمه از کیران تریپیه در نزدیکی تیرک شماره 2 دروازه ایتالیا تحویل گرفت و با دقت آن را به تور چسباند؛ بدون آنکه بازیکن یارگیر مزاحمش باشد.
انگلیس خیلی زود از رقیب سرسختش پیش افتاد و ایتالیا برای نخستین بار در این تورنمنت، پیش افتادن تیم حریف در جریان دیدار را می‌دید؛ یک همکاری تمرین شده و تمام عیار میان ۲ مدافع کناری ترکیب تیم ملی انگلیس. ساوت‌گیت به خوبی تنها نقطه ضعف ایتالیا در این تورنمنت را آنالیز کرده بود.

ایتالیایی‌ها تا پیش از این اجازه نداده بودند حریفشان سبک بازی خود را به تیم تحمیل کرده و بازیکنان تیم رقیب، دروازه آتزوری را پیش از آنکه لاجوردی پوشان پایشان به گلزنی باز شود، بگشایند. گل زودهنگام، تفکرات روبرتو مانچینی را بر هم ریخته بود و پسران ساوتگیت در ادامه زمان بازی، باید مهارت خود را به رخ می‌کشیدند؛  گل نخوردن و محافظت از نتیجه!

پنجه در پنجه شیر

با این حال در نیمه دوم لئوناردو بونوچی موفق به گشودن دروازه جردن پیکفورد شد و میزبان تنها 20 دقیقه برای مقاومتش نفس کم آورده بود. این سومین فینال تاریخ به میزبانی ومبلی بود که سرنوشتش به وقت‌های اضافه گره می‌خورد. پیش‌تر نتیجه فینال جام‌جهانی 1966 و جام ملت‌های اروپا 1996 در این استادیوم در پایان 90 دقیقه شکل نگرفت.
انگلیس نمی‌خواست تعداد شکست‌های تاریخش به میزبانی ومبلی از یک بیشتر شود و گرت ساوت‌گیت، سرمربی سه‌شیر هم تنها یک پیروزی دیگر تا شکستن رکورد سر آلف رمزی و عبور از سرمربی فاتح جام‌جهانی فاصله داشت. پسران ساوت‌گیت اگر از سد ایتالیا می‌گذشتند با پیشکش نهمین پیروزی در تاریخ تورنمنت‌های معتبر به مربی‌شان، او را به تنهایی رکورددار بیشترین پیروزی روی نیمکت انگلیس در تاریخ مجموع دیدارهای جام‌جهانی و جام ملت‌های اروپا می‌کردند.

در پایان ضربات پنالتی اما اشک‌های بازیکنان جوان انگلیس، بهت و حیرت هواداران خشمگین «سه‌شیر»، لبخند تلخ دیوید بکام در جایگاه ویژه استادیوم، خبر از باقی ماندن طلسم ضربات پنالتی برای تیم ملی انگلیس و گرت ساوتگیت در بدترین فرصت ممکن می‌داد. ایتالیا قهرمان اروپا شده بود.

شکست‌ناپذیرترین تیم تاریخ فوتبال

قهرمانی دوباره ایتالیا در جام ملت‌های اروپا، طلسم 53 ساله را شکست. در تاریخ مسابقات، هیچ تیمی بیشتر از ایتالیا برای تجربه دومین قهرمانی تاریخش انتظار نکشیده و شاگردان مانچینی در مسیر طلسم‌شکنی، برای سی‌وچهارمین دیدار متوالی هم شکست ناپذیر باقی ماندند.
آتزوری در این مدت 27 پیروزی کسب کرده و تنها در 5 دیدار متوقف شدند و ثمره درخشش لاجوردی پوشان، 87 گل زده و تنها 11 گل خورده بود. این آمار پس از قهرمانی در جام ملت‌های اروپا به 37 بازی شکست‌ناپذیری با 30 پیروزی و 93 گل زده هم رسید. پسران مانچو تنها 12 بار دروازه‌شان را باز شده دیدند و شکست‌ناپذیرترین تیم ملی تاریخ فوتبال لقب گرفتند.

جهانِ لاجوردیِ من

الهام بخش قهرمانی ایتالیا در این مسیر، بدون شک جانلوکا ویالی بود. رفیق گرمابه و گلستان روبرتو مانچینی، سابقه نایب قهرمانی اروپا در پیراهن سامپدوریا در کنار یکدیگر را هم داشتند و پیش از آغاز رقابت‌ها هم‌قسم شدند تا به دنبال بیش از نیم سده ناکامی و در شرایطی که تیمشان از صعود به جام‌جهانی برای نخستین بار پس از 60 سال بازمانده بود، لذت قدم زدن بر مرتفع‌ترین قله اروپا را به مردمان سرزمین چکمه هدیه دهند.

جانلوکا ویالی همزمان با طلسم‌شکنی ایتالیا در این تورنمنت، تحت شدیدترین مراقبت‌های درمانی قرار گرفته و در نبرد طاقت‌فرسایی برای شکست دادن سرطان با این بیماری دست و پنجه نرم می‌کرد اما  تحلیل شرایط جسمانی‌اش روز به روز در طول تورنمنت بیشتر هویدا می‌شد و هرگز در اوج دردمندی، لبخندش را از تیم ملی و روبرتو مانچینی دریغ نکرد.
او همسفر قابل اطمینانِ مانچو روی نیمکت مربیگری آتزوری و تکیه‌گاه امن تیمی بود که برای فتح جام باید در لندن پنجه در پنجه سه‌شیر می‌انداخت و پس از به صدا درآمدن سوت پایان دیدار در ضربات پنالتی به‌ عنوان اولین نفر در آغوش مانچو آرام گرفت.

او زیر پیراهنش در اوج گرما گرمکن می‌پوشید تا کمتر کسی متوجه فرسودگی بیش از حد جسمش شود اما تنها خاطره بر جای مانده از آخرین کاپیتان فاتح اروپا با پیراهن یوونتوس در خاطرات فوتبالدوستان، یک آغوش مطمئن برای مانچو و لبخند محونشدنی بود. تیم ملی پس از فینال ومبلی می‌توانست به او نگاه کند و لاجوردی‌پوشان، یک صدا پس از غلبه بر انگلیس فریاد بزنند: «به خاطر تو تسلیم نشدیم! جانلوکا، بابت همه چیز ممنون!»