گاه‌شمار تاریخ فوتبال؛ سی‌ام ژوئیه، معرفی نخستین قهرمان جام‌جهانی

به گزارش فوتبال 360، پیش از آغاز جنگ دوم جهانی، کسب امتیاز میزبانی از نخستین دوره برگزاری مسابقات جام‌جهانی برای اروگوئه محفوظ به نظر می‌رسید. اروگوئه، قهرمان 2 دوره اخیر المپیک تحت عنوان «مسابقات جهانی فوتبال» بود و وعده ساخت یک استادیوم جدید در مونته‌ویدئو را هم برای میزبانی از این مسابقات داده بود. استادیومی در مرکز پایتخت اروگوئه، تحت عنوان «سِنتِناریو». اهدای میزبانی به اروگوئه، می‌توانست به عنوان هدیه صدمین سالگرد استقلال این کشور از جانب فدراسیون جهانی باشد و این اتفاق هم رخ داد.
ارگوئه در نخستین دوره برگزاری رقابت‌های جام‌جهانی فوتبال به صورت مجزا از المپیک، به فینال رسید و حریف آرژانتین شد. دیدار فینال روز 30 ژوئیه 1930 برای اروگوئه در حیثیتی‌ترین شرایط، باید در تکراری از فینال المپیک 1928، مقابل رقیب سنتی برگزار می‌شد. پرافتخارترین تیم‌های قاره، علاوه بر دیدارهای پرشمار دوستانه، 11 بار در کوپا آمریکا مقابل یکدیگر صف‌آرایی کرده و حاصل این تقابل‌ها، 5 پیروزی برای اروگوئه بود و حالا همسایگان شرقی، می‌خواستند علاوه بر دو برابر کردن تعداد پیروزی‌هایشان در دیدارهای رو در رو، این بار آرژانتین را در آخرین گام از مسیر رسیدن به قله جهان فوتبال شکست دهند.
آرژانتین هم می‌توانست با پیروزی در این دیدار، علاوه بر فتح جام جهانی و به حداقل رساندن اختلاف پیروزی‌ها در دیدارهای رو در رو، اروگوئه را در خانه، مقابل چشمان تماشاگرانش در صدمین سالگرد استقلال این کشور شکست دهد.

هیجان در 2 سوی ریورپلیت

هیجان در 2 کشور، به اوج رسیده بود. شب قبل از فینال، 10 کشتی باربر از مبدا بوئنوس‌آیرس، هواداران تیم ملی این کشور را به مقصد مونته‌ویدئو از ریور پلیت عبور دادند اما هزاران نفر در ازدحام بوئنوس‌آیرس، باقی ماندند و شانس تماشای دیدار فینال را از دست دادند.
هرچند فضا در مونته‌ویدئو هم به گونه‌ای نبود که تمامی علاقه‌مندان قادر باشند به تماشای دیدار فینال نخستین جام‌جهانی تاریخ بنشینند. آنها در اسکله باقی مانده و ساعت‌ها، فریادِ «آرژانتین بله، اروگوئه نه!» و «یا مرگ یا پیروزی!» سر دادند. هوادارانی که موفق شدند به مونته‌ویدئو برسند در بدو ورود به استادیوم بارها و بارها به سبب اطمینان از عدم همراه داشتن سلاح‌های سرد و گرم مورد بازرسی قرار می‌گرفتند.
سوت آغاز دیدار، قرار بود طبق برنامه اعلامی راس ساعت 14:00 به صدا درآید اما درهای استادیوم، از ساعت 8 صبح به روی هواداران باز شد و تا پیش از آنکه ساعت به نیمه‌ظهر برسد، استادیوم تازه‌ساز جای سوزن انداختن نداشت.

داور ضمانت جانی می‌خواست!

مطابق انتظارات، جان لانگنوس به عنوان داور دیدار فینال انتخاب شده بود اما تا چند ساعت مانده به آغاز دیدار تا زمانی که داور بلژیکی ضمانتنامه تامین امنیت جانی خود و کمک‌هایش در زمین بازی را دریافت نکرد به قضاوت در این دیدار رضایت نداد. یکی از درخواست‌های لانگنوس، این بود که یک قایق در بندر آماده به حرکت باشد تا پس از به صدا درآمدن سوت پایان دیدار و در صورت نیاز فوراً از شهر خارج شود.
بازیکنان تیم ملی آرژانتین، شبانه روز و حتی در جلسات تمرینی، تحت نظارت پلیس‌های سوارکار قرار داشتند و تحت شدیدترین تدابیر امنیتی وارد استادیوم شدند. مونتی شب پیش از آغاز دیدار رسماً توسط هواداران افراطی اروگوئه تهدید به مرگ و رخ دادن اتفاقات ناخوشایند برای دخترانش در صورت شکست میزبان شده بود.

تماشای فینال روی آب‌های خلیج

اطراف استادیوم، سربازان پرشماری با سرنیزه‌های تفنگشان مسئول تامین امنیت دیدار بودند و بسیاری مسافران آرژانتینی در مسیر پایتخت اروگوئه تا زمان آغاز دیدار نه تنها به درهای ورودی استادیوم نرسیدند، بلکه بسیاری‌ از آن‌ها حتی در بندر مونته‌ویدئو پیاده نشده و زمان برگزاری بازی را روی آب‌های ریورپلیت پشت سر گذاشتند.
پیش از آغاز بازی، 2 تیم بر سر استفاده از یک توپ به توافق نرسیدند و به پیشنهاد داور در تصمیمی جالب توجه که حکایت از تجربه دیپلماتیک لانگنوس در سال‌های حضورش به عنوان روزنامه‌نگار در نشریه کیکر آلمان داشت، حکم بر آن شد تا یک نیمه با توپ پیشنهادی میزبان بازی شود و نیمه دیگر، آرژانتینی‌ها شانس بازی با توپ ساخت کشور خودشان را داشته باشند.
تعیین آنکه کدام تیم شانس آغاز بازی با توپ مورد علاقه‌اش را داشته باشد، بر عهده داور دیدار بود و لانگنوس با قرعه‌کشی، این موضوع را تعیین کرد. بنابراین در حضور حدود 93000 نفر، سوت آغاز دیدار به صدا درآمد و نیمه اول با توپ مورد نظر آرژانتینی‌ها بازی شد اما به ثمر رساندن گل نخست دیدار، سهم اروگوئه بود.

قهرمانی، پاداش یک میزبانی تمام‌عیار

هنوز 15 دقیقه از زمان آغاز بازی نگذشته بود که پابلو دورادو، استادیوم را به مرز انفجار رساند. خیلی زود اما قدرت بازی فیزیکی آرژانتین و پاس‌کاری‌های بازیکنان، برتری آلبی سلسته را در این دیدار به رخ کشید و ابتدا، کارلوس پئوسل بازی را به تساوی کشاند و پیش از آنکه سوت پایان نیمه نخست به صدا درآید، گی‌یرمو استابیله گل دوم آرژانتین را به ثمر رساند تا میزبان در یک قدمی شکست قرار بگیرد.
در نیمه دوم اما ورق برگشت. انگار آرژانتینی‌ها با استفاده از توپ اروگوئه‌ای کاملاً بیگانه نشان می‌دادند و وقتی مونتی شانس بیشتر کردن اختلاف را از دست داد، جریان بازی کاملاً به سود اروگوئه شد. 3 گل از پدرو سئا، سانتوس ایریارته و اکتور کاسترو، برتری با اختلاف 2 گل را به میزبان هدیه داد و اروگوئه پس از کسب 2 عنوان قهرمانی غیر رسمی جهان در چارچوب دیدارهای المپیک، برتری بی‌چون و چرایش در فوتبال جهان را با قهرمانی در نخستین دوره جام‌جهانی هم به اثبات رساند.

خورشید ماه مه برای تو

پس از آنکه اولین دیدار تاریخ 2 تیم مقابل یکدیگر در سال 1902 به عنوان اولین مسابقه ملی خارج از بریتانیا برگزار و برتری 6 بر صفر سهم آرژانتین شد، با وجود مصاف‌های پر تعداد دوستانه، در مسابقات رسمی اروگوئه دست بالاتر را در اختیار گرفت و «خورشید ماه مه» پس از فینال المپیک 1928، در فینال نخستین دوره جام‌جهانی هم  در سمت شرقی رودخانه نقره، درخشان‌تر بود. آلبی سلسته باز هم در یک دیدار حیثیتی مقابل لاسلسته، بازنده زمین مسابقه را ترک می‌کرد. فرصت انتقام، مانده بود برای دور بعدی مسابقات کوپا آمریکا؛ جایی که غلبه بر اروگوئه، کمی برای آرژانتینی‌ها آسان‌تر به نظر می‌رسید .
ژول ریمه، جام زرین را به نمایندگی از تیم ملی اروگوئه به رئیس اتحادیه فوتبال این کشور، رائول یود اهدا کرد. شیپورها به صدا درآمد، کشتی‌های اروگوئه‌ای درحالی که پرچم کشورشان را برافراشته بودند در بندر بوق‌های ممتد می‌زدند و شادی از بابت قهرمانی جهان در اروگوئه به حدی بالا بود که روز 31 ژوئیه، به عنوان یک جشن ملی در این کشور، تعطیل اعلام شد.
در طرف مقابل اما خشم در بوئنوس‌آیرس، فاصله‌ای تا اتمام به قیمت پایان روابط دیپلماتیک میان 2 کشور نداشت. هواداران خشمگین تیم ملی آرژانتین، به کنسولگری اروگوئه در این کشور حمله کرده و خساراتی ناشی از پرتاب سنگ به داخل ساختمان بر جای گذاشتند. آنها هرچه به مذاقشان خوش نیامد را سوزاندند. ظاهراً جام طلایی بیش از آنکه تصور می‌شد، اهمیت داشت!

چه خوب که زنده ماندی!

لانگنوس، داور دیدار که پس از به صدا درآوردن سوت پایان، مطابق پیش‌بینی‌اش با هجوم هزاران غریبه به زمین مسابقه مواجه شد، توانست به سلامت از زمین خارج شود و مستقیم به همراه دستیارانش به سمت لنگرگاه رفت. طبق وعده، او می‌توانست با کشتی مونته‌ویدئو را ترک کند اما درحالی که سفر این اقیانوس پیما به سبب مه شدید، یک روز به تاخیر افتاد، او همچنان ترجیح داد از کشتی خارج نشود!