پرونده ویژه فوتبال و المپیک؛ این سفر، بدون بازگشت است!

به گزارش فوتبال 360، آغاز جنگ‌جهانی اول، وقفه‌ای جدی در برنامه‌های فدراسیون جهانی فوتبال ایجاد کرد اما درحالی که بازیکنان، مربیان و مدیران بسیاری برای شرکت در جبهه‌های جنگ فراخوانده شدند و بسیاری سالم بازنگشتند، رشته‌های 10 ساله فیفا پنبه نشد. در بحبوحه جنگ، تشکیلات فیفا در مقیاس بسیار کوچک‌تری باقی ماند و به طور کامل از میان نرفتند.
برخی مسابقات بین‌المللی در طول سال‌های جنگ، البته در قلمروهایی بی‌طرف برگزار شدند اما باتوجه به بسته شدن مرزها و همچنین عدم سهولت در تردد برون مرزی قاره از سال 1914 به مدت ۷ سال، کنگره سالیانه برگزار نشد و سال 1918  وولفال درگذشت.
او به مدت 4 سال تشکیلات فیفا را حفظ کرده بود و پس از درگذشتش این سازمان به حیاتش ادامه داد و توسط کارل آنتون ویلهلم هیرشمن، دبیرکل سابق اتحادیه فوتبال هلند و موسس کمیته ملی المپیک این کشور اداره شد. او به عنوان منشی افتخاری، از دفتر شخصی‌اش در هلند کارهای حفظ فدراسیون جهانی را تا پایان جنگ انجام داد، با همکارانش مکاتبه و با هزینه شخصی، از دبیرخانه فیفا محافظت کرد.

رقابت‌های قهرمانی فوتبال برای آماتورها

پس از پایان جنگ جهانی، هیرشمن به کمک رئیس اتحادیه فوتبال فرانسه، ژول ریمه، با سایر اعضای فدراسیون جهانی ارتباط برقرار کرد تا مجمعی را در بروکسل تشکیل دهند. اگرچه مذاکرات به کندی پیش می‌رفت و زخم‌های برجای مانده از جنگی خونین هنوز التیام نیافته بود اما در نهایت، یکم مارس 1920، کادر اجرایی جدید فدراسیون جهانی انتخاب شد  و ژول ریمه، به عنوان سومین رئیس فیفا آغاز به کار کرد. نتایج این انتخابات، سپس به اطلاع تمامی انجمن‌های وابسته رسید که آنها به اتفاق آرا، نتایج را به صورت پاسخ پستی تایید کردند تا آنچه  وولفال کاشته و هیرشمن داشته بود، ژول ریمه برداشت کند.
ژول ریمه پس از خدمت در جنگ جهانی نخست و دریافت نشان افتخار، سومین رئیس فیفا نام گرفت. ا  طولانی مدت‌ترین حضور بر مسند ریاست فدراسیون جهانی را رقم زد و درحالی که در آخرین کنگره پیش از آغاز جنگ جهانی، نقش به سزایی در تصویب اصل «برگزاری دیدارهای فوتبال در المپیک تحت عنوان «رقابت‌های قهرمانی فوتبال برای آماتورها» و تحت قوانین فیفا» داشت، در نخستین سال‌های حضورش روی کرسی ریاست، برای اولین بار، مسئولیت برگزاری رقابت‌های فوتبال را در المپیک 1924 پاریس بر عهده گرفت
المپیک پاریس، با حضور 24 تیم فوتبال برگزار شد و با وجود غیبت بریتانیایی‌ها، به موفقیت قابل توجهی دست یافت. آمریکایی‌ها آنجا بودند و اروگوئه در این تورنمنت به جهان نشان داد فوتبال برخاسته از آن سوی آتلانتیک، چگونه و به چه سبک بازی می‌شود! اروگوئه در اواسط دهه ۲۰ یک تیم خارق‌العاده بود و در المپیک آمستردام  بالاتر از همه تیم‌های اروپایی و همسایه غربی‌اش، مدال طلا را برای دومین دوره متوالی به مونته‌ویدئو برد. طولی نکشید  اروگوئه و آرژانتین در یک فینال دیگر، در تورنمنتی جدید و برای فتح جایزه‌ای ارزشمندتر به مصاف یکدیگر می‌رفتند...

نخستین حضور تیم‌های غیر اروپایی

به دوران پس از جنگ جهانی نخست بازگردیم و البته با یادآوری این نکته که المپیک پاریس، اولین آوردگاه پس از جنگ جهانی نبود. پس از یک دوره عدم برگزاری مسابقات، این دیدارها یک سال پس از پایان جنگ و به میزبانی آنتورپ بلژیک از سر گرفته شد.
المپیک تابستانه 1920، برای اولین بار شاهد حضور تیم‌های غیر اروپایی (مصر) هم بود و در نهایت تیم‌های بلژیک، اسپانیا و هلند، بالاتر از 11 کشور دیگر و در غیبت نمایندگان «متحدین در جنگ جهانی اول» به ترتیب مدال‌های طلا، نقره و برنز را به گردن آویختند.
البته شیوه برگزاری دیدارها، متفاوت از امروز بود. تیم‌های بلژیک و چکسلواکی به فینال رسیده بودند اما بلژیک پس از برتری ۲ بر صفر تا دقیقه 39، شاهد خروج تیم رقیب از زمین در اعتراض به عملکرد داور و شرایط برگزاری مسابقه بود و در نهایت همین نتیجه به عنوان نتیجه نهایی دیدار در نظر گرفته شد!

طلوع خورشید ماه می

چکسلواکی بلافاصله به تصمیم اعتراض کرد اما اعتراض آنها پذیرفته نشد و این تیم از دور مسابقات کنار رفت. با توجه به حذف شدن چکسلواکی در جدول جدید مسابقات، اسپانیا برای کسب مدال نقره به مصاف هلند رفت و در نهایت ماتادورها بالاتر از رقیب، عنوان دومی را به نام خود زدند.
اروگوئه، فاتح هر ۲ المپیک بعدی نام داشت. در تابستان 1924 به میزبانی پاریس، 22 تیم از 4 کنفدراسیون شرکت کردند و اروگوئه که همچون ترکیه و ایالات متحده، اولین حضورش در این رقابت‌ها را تجربه می‌کرد، موفق شد شکست ناپذیر باقی مانده و بالاتر از سوئیس (نقره) و سوئد (برنز)، مدال طلا را به خانه ببرد.
ادامه دارد...

بخش نخست پرونده ویژه فوتبال و المپیک: سفر در گذرگاه 128 ساله

بخش دوم پرونده ویژه فوتبال و المپیک: ساعت سوئیسیِ ناکوک!