مصدومیت رودری، نشان شکست بزرگ فوتبال امروز؛ وقتی همه مقصرند!
به گزارش فوتبال 360، وقتی به دادههای آماری سایت ترانسفرمارکت رجوع میکنیم، میبینیم رودری از زمان پیوستن به منچسترسیتی در سال 2019 تا به امروز تنها 5 بازی را به دلیل مصدومیت از دست داده اما احتمالا این بازیکن برای ادامه فصل کاملا مصدوم باشد. مردی که هرگز آسیب نمیدید حالا تا پایان فصل خانهنشین میشود. چرا رودری آسیب دید؟ بازیکنی که خودش هفته گذشته به حجم بیش از اندازه بازیها کنایه میزد و به این نوع استفاده از بازیکنان اعتراض داشت! آیا از این بازیکن بیش از حد استفاده شده و یا نشانههایی از صدمات شدید برایش موجود بوده؟
آسیبدیدگی بخشی از فوتبال است؟
همیشه دیدهایم در تاریخ فوتبال بازیکنان زیادی مصدوم شدهاند و به گونهای آسیب دیدهاند که قابل جبران نیست. پس، بله! از این به بعد هم چنین اتفاقی رخ خواهد داد. آسیبهای جدی زانو و مشکلات همسترینگ همیشه به حجم بازیها بازنمیگردد و عوامل مختلف و یا حتی به صورت غیرقابل پیشبینی به وجود میآیند. اما در این روزها نمیتوانیم بگوییم حجم بازیها فشاری روی بازیکنان نمیآورد.
مدتهاست بازیکنان به حجم بازیهای خود معترض هستند و اتفاقات بسیار سختی را به واسطه این حجم از دیدارها تجربه میکنند. اظهارات رودری، همراهان فراوانی را در سراسر جهان فوتبال داشته. تیبو کورتوا که خودش فصل گذشته یک آسیبدیدگی بزرگ را پشتسر گذاشت در مورد صحبتهای رودری گفته بود: «رودری درست میگوید. مردم میگویند فوتبالیستها پول بیشتری به دست میآورند پس نمیتوانند شکایت کنند. درست است پول دریافتی ما در مقایسه با بسیاری از مشاغل بیشتر است اما بدون هیچ تعادلی نمیشود بهترینها همیشه بازی کنند و همچنان سالم بمانند.» انزو مارسکا لیست بلند بالایی از بازیکنان دارد اما با این موضوع همراه است و قبل از بازی مقابل وستهم گفت: «از نظر تعداد بازی، بازیهای فراوانی وجود دارد. فکر نمیکنم با این روش بتوانیم از بازیکنان فوتبال محافظت کنیم. برای تیم من این مقدار بازیها بسیار زیاد و اشتباه است.» آنها تنها نیستند و از سراسر جهان، و حتی از لیگهای پایینتر افرادی با تعدد بازیهای فوتبال مخالفت دارند. حرف همه آنها همانند رودری است. در فصل گذشته هم با موجهای مصدومیت روبهرو بودیم و چندین تیم به دردسر افتادند.
بازیهای متعددی که افزایش مییابند
تصمیمگیرندگان فوتبال برخلاف بازیکنان همچنان در حال برنامهریزی برای بازیهای بیشتر هستند. جامجهانی از 64 بازی به 104 بازی افزایش یافته، جام باشگاههای جهان پربارتر و 32 تیمی اجرا میشود، لیگهای اروپایی با تعداد تیمها و بازیهای بیشتر برگزار شده و از هر بخشی زمانی را برای بازیهای بیشتر رزرو میکنند. دیدار منچسترسیتی مقابل واتفورد فاصله زمانی حدود 49 ساعت تا پایان بازی با آرسنال دارد و در صورت رسیدن این باشگاه به فینال هر جام که احتمالا بدون رودری بسیار سخت است، آنها 75 بازی در فصل دارند. 10 بازی ملی به بازیهای بازیکنان این تیم اضافه کنید و این عدد حالا به 85 بازی برای بازیکنانی مانند برناردو سیلوا و یا رودری میرسد. رودری نیست و احتمالا حالا پول دریافت میکند، بدون انجام بازی! اما برای سایر باشگاهها وضعیت به همین ترتیب است. باشگاه چلسی اگر به آخرین مرحله تمام رقابتهایش وارد شود چیزی حدود 74 بازی خواهد داشت و با بازیهای ملی این عدد 84 بازی برای یک سال میشود!
بازیهای رسمی تنها مسئلهای نیست که بازیکنان با آن مرتبط هستند. چند جلسه تمرینی روزانه در تمام روزهای هفته که عموما تعطیلی خاصی بین آنها وجود ندارد، چندین بازی دوستانه در آغاز فصل، قراردادهای تجاری هر باشگاه و انواع مصاحبهها با روزنامهها، دیدار با هواداران و حتی اقداماتی مانند سفرهای طولانی برای رسیدن به مقصد موردنظر برای انجام یک بازی، بازیکنان را رو به نابودی برده است. آنها شبیه به بردههایی شدهاند که ظاهرا زندگی بسیار راحتی دارند اما فشارهای روحی و جسمی فراوانی را تجربه میکنند. چه کسی مقصر است؟
همه مقصریم!
وقتی وبسایت فیفا را نظاره میکنیم در قسمتی نوشته است : «حفظ سلامت و تندرستی بازیکنان مهمترین موضوع در امروز و آینده فوتبال است.» و این جمله کاملا متضاد آخرین صحبتهای الکساندر چفرین است زیرا او 2 سال قبل در مصاحبه با یک روزنامه ایتالیایی گفت: «حمله به فیفا، یوفا و سایر نهادهای فوتبال بسیار آسان است. اگر کمتر بازی کنید پول کمتری دریافت خواهید کرد و همه این را میدانند. کسانی باید بابت چنین اتفاقی ناراضی باشند که کارگران کارخانه هستند و ماهانه تنها 1000 یورو دریافت میکنند!»
موضوع پول واقعا مورد پیچیدهای است. بازیکنان فقط در سطح اول فوتبال و آن هم عموما در تیمهای بزرگ اعداد زیادی دریافت میکنند. بسیاری از تیمها با این حجم از بازی مخالف هستند و در زیر این فشار از بین میروند. گویا کسی که درآمد بیشتری دارد باید مورد شکنجه قرار بگیرد و مبلغ دریافتی به دلیل کیفیت او نیست و تنها به دلیل زجر بیشتر به او پرداخت میشود!
البته فیفا و یوفا تنها مقصران نیستند. باشگاهها بابت بازیهای بیشتر در لیگهای اروپایی، مبالغ بیشتری دریافت میکنند و در رقابتها بدون هیچ اعتراضی شرکت میکنند. آنها برنامههای پیشفصل را به چین، آمریکا، استرالیا و هر نقطه از جهان منتقل میکنند و موضوع آسیبدیدگی بازیکنان را آنچنان مورد توجه قرار نمیدهند. چندین بازی دوستانه و چندین همایش برای جذب پول بیشتر توسط آنها اجرا میشود و بازیکنان باید کاملا مطیع فرمانهای باشگاهها باشند.
رسانهها و هواداران در کنار اسپانسرها به این اتفاق دامن میزنند. مطمئنا رسانهها از داشتن سوژههای مختلف برای پرداختن ناراحت نیستند و پخش بازی بیشتر به فروش بازیهای بیشتر برای تماشای مردم و همچنین داشتن آذوقه خبری به میزان کافی میانجامد. اسپانسرها برای دیده شدن بیشتر بسیار خوشحال خواهند بود. بازیهای بیشتر به معنی لذت بیشتر برای هواداران است. آنها میتوانند از پشت مانیتورها و یا به صورت حضوری بازیهای مورد علاقه را به تماشا بنشینند؛ بیتوجه به اینکه بسیاری از بازیکنان در تیمهای کوچک و بزرگ به واسطه آسیبدیدگیها، تمامی رویاهایشان را از دست خواهند داد.
