واکاوی جدیدترین تحول بزرگ فوتبال مدرن؛ نسل جدید مهاجمان نوک
به گزارش فوتبال ۳۶۰، تا همین یک دهه پیش به نظر میرسید جایگاه مهاجم نوک در فوتبال حال منسوخ شدن است. مهاجمان نوک اما هرگز ناپدید نشدند و حالا با نسل و سبک جدیدی از آنها روبرو هستیم. بخشهایی از مقاله جاناتان ویلسون، نویسنده ورزشی رسانه گاردین را در مورد مهاجمان جدید فوتبال میخوانید.
اسپانیا یورو ۲۰۱۲ را با سسک فابرگاس به عنوان مهاجم کاذب فتح کرد. آلمان هم از اسپانیا الگو گرفته بود و در جام جهانی ۲۰۱۴ چندان به داشتن یک مهاجم نوک متقاعد نشد. آنها تا مرحله یکچهارم نهایی از توماس مولر به عنوان مهاجم کاذب استفاده کردند تا اینکه یواخیم لو سرانجام به اصول اولیه برگشت و به میروسلاو کلوزه روی آورد. کلوزه ۳۶ سال داشت و این تأیید میکرد مهاجم نوک به سبک قدیمی به عنوان نسلی در حال انقراض، یک پدیده از کار افتاده است. با این حال، طی تابستان امسال جذابترین اتفاق در بازار نقل و انتقالات، چرخه مهاجمان بوده.
مهاجمان نوک هرگز به طور کامل ناپدید نشدند. ۴ گلزن برتر رقابتهای لیگ برتر در فصل ۱۵-۲۰۱۴، سرخیو آگوئرو، هری کین، دیگو کاستا و چارلی آستین بودند. مائورو ایکاردی و لوکا تونی در صدر جدول گلزنان ایتالیا قرار داشتند. کریستیانو رونالدو (که کاملاً به مهاجم نوک تبدیل شده بود) بهترین گلزن لیگ اسپانیا بود؛ اگرچه پس از او لیونل مسی، آنتوان گریزمان و نیمار قرار داشتند که نشاندهنده تنوع بیشتری در سبکهای گلزنی به نظر میرسید.
با این حال، این احساس وجود داشت هوشمندانهترین و پیشرفتهترین نوع فوتبال، شامل یک مهاجم مرکزی است و حداقل به اندازه تواناییاش در حرکت و ارتباط دادن بازی، حضورش برای تمام کردن کار هم مهم است. پدیده بالهای گلزن مانند مسی در بارسلونا، آرین روبن در بایرن یا ادن ازار در چلسی (که امروزه محمد صلاح، کیلیان امباپه و رافینیا این نقش را بر عهده دارند) یعنی گلها از منابع بیشتری به ثمر میرسیدند.
بالهای گلزن همچنان باقی ماندهاند و مهاجمان نوک مرکزی هم دوباره در سطحی بالا پذیرفته شدهاند. پپ گواردیولا، بیشترین شک و تردید را نسبت به مهاجمان نوک سنتی داشت و حتی هرگز به طور کامل از آگوئرو راضی نبود. او شاید با جذب ارلینگ هالند در منچسترسیتی این روند را آغاز کرد. بازیکن بزرگ نروژی باعث شد سیتی تغییر قابل توجهی در سبک خود ایجاد کند. او به شیوه بقیه بازیکنان گواردیولا عمل نمیکند. به خط میانی نمیآید یا به کنارهها نمیرود؛ یک فشار خلاقانه که در اولین فصل حضورش در باشگاه، سهگانه را به ارمغان آورد اما شاید عاملی در ناامیدی سیتی در فصل گذشته هم بود.
در همین حال، رایجترین انتقاد از آرسنال این بود که آنها فاقد یک مهاجم نوک مرکزی هستند. برای پیروزی باید خوب بازی میکردند، زیرا بازیکنی نداشتند بتواند از یک فرصت نصفه و نیمه برای دزدیدن پیروزی در یک بازی سخت استفاده یا حتی گاهی اوقات بازی خوب خود را به گل ختم کند. الکساندر ایساک میتوانست یک گزینه بسیار طبیعی برای آنها باشد اما مبلغ ۱۲۰ میلیون پوند یا ۱۴۰ میلیون دلار هرگز در دسترسشان نیست و به همین دلیل با ویکتور یوکرش قرارداد بستند. این یک خطر حساب شده است. او ۲۷ سال دارد و تنها در ۴ فصل گذشته پرکار بوده؛ ۲ فصل در لیگ قهرمانی با کاونتری و ۲ فصل در پرتغال با اسپورتینگ. اگر نگرانیها در مورد اینکه برای شوت زدن در موقعیتهای شلوغ زیاد معطل میکند، بیاساس باشد، به نظر میرسد به یک نیاز خاص آرسنال پاسخ میدهد؛ حتی اگر گاهی اوقات کای هاورتز در آن نقش مرکزی، ترجیح داده شود.
ایساک در مرکز چرخه بزرگ مهاجمان قرار دارد. او قدبلند و سریع است، حرکات هوشمندانهای دارد و در ۲ فصل گذشته یک گلزن ثابت در رقابتهای لیگ برتر به شمار میرفت. قابل درک است چرا نیوکاسل برای حفظ او بسیار تلاش میکند اما او با دستمزد هفتگی ۱۲۰ هزار پوند یا سالانه ۶.۲ میلیون پوند (۸.۴ میلیون دلار) احساس میکند ارزش واقعیاش پرداخت نمیشود. ۳ سال دیگر از قراردادش باقی مانده، بنابراین به جز ترس از اینکه ممکن است سرخورده شود، نیوکاسل دلیل کمی برای رها کردن او دارد. آنها میتوانند بر روی مبلغ ۱۴۰ میلیون پوند یا بیشتر اصرار بورزند؛ مبلغی که قطعاً برای خرید یک جانشین درجه یک و مثلا شاید بنجامین ششکو از لایپزیش کافی است.
به همین دلیل عجیب به نظر میرسد ایساک پس از اینکه لیورپول با هوگو اکیتیکه قرارداد بست، آمادگی خود را برای انتقال علنی کرد. او مشخصاتی مشابه ایساک دارد اما در ۲۳ سالگی بسیار کمتر پرورش یافته. چلسی هم ممکن بود به ایساک علاقهمند باشد؛ اگر ۲ مهاجم نوک دیگر به نامهای ژائو پدرو و لیام دلاپ را خریداری نکرده بود. شاید با فروش داروین نونیز و لوئیس دیاس، لیورپول بتواند از پس خرید او برآید. جذب یک مهاجم مرکزی دیگر برای لیورپول یک گام قابل توجه خواهد بود. برای چندین سال یکی از نقشهای اصلی مهاجم نوک در این باشگاه این بود که فضا را برای صلاح باز کند. این ممکن است نشاندهنده تغییرات آینده باشد. لیورپول آمادهسازی برای زندگی بدون صلاح را شروع کرده. او در هر صورت، ۳۳ سال دارد.
ایساک یک مهاجم قدیمی نیست. آلن شیرر شاید آخرین نفر از این نسل بود؛ حداقل در سطح اول فوتبال انگلیس. از مارکو فانباستن به بعد و به کمک آندری شوچنکو و تیری آنری، مهاجمان به چهرههای بسیار کاملتری تبدیل شدهاند و عناصری از مهاجم هدف، دونده در کانالهای دفاعی و گلزن فرصتطلب را با هم ترکیب میکنند. ایساک و ژائو پدرو تمام این مهارتها را دارند. اکیتیکه و سسکو در حال پرورش این تواناییها هستند. مهاجمان مرکزی با مجموعهای گستردهتر از ویژگیها نسبت به پیشینیان خود با ورود فوتبال به عصر جدیدی از مهاجمان، دوباره مطرح شدهاند.
