آشنایی با تمام ورزشگاه‌های جام جهانی 2026؛ جنگ 48 تیم در یک قاره

به گزارش فوتبال ۳۶۰، برای دومین‌بار در تاریخ جام‌های جهانی، این رقابت‌ها به صورت مشترک برگزار می‌شود. سه کشور آمریکا، مکزیک و کانادا از ۲۱ خرداد تا ۲۸ تیر ۱۴۰۵ میزبان ۴۸ تیم خواهند بود؛ دوره‌ای که از نظر گستردگی جغرافیایی و تعداد مسابقات، بزرگ‌ترین جام جهانی تاریخ محسوب می‌شود.

پس از جام جهانی ۲۰۰۲ کره‌جنوبی و ژاپن، این دومین تجربه میزبانی مشترک در تاریخ این رقابت‌هاست. تعداد ورزشگاه‌ها و شهرهای میزبان به ۱۶ رسیده؛ آماری که البته هنوز پایین‌تر از رکورد ۲۰ ورزشگاه جام جهانی ۲۰۰۲ است که همچنان در اختیار میزبانان آسیایی قرار دارد.

مکزیک که از آن به‌عنوان «خانه جام جهانی» یاد می‌شود، پس از میزبانی در سال‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۶، برای سومین بار میزبان این رقابت‌ها خواهد بود و از این حیث تاریخ‌ساز می‌شود. آمریکا نیز پس از جام جهانی ۱۹۹۴ برای دومین بار میزبان شده و کانادا برای نخستین‌بار تجربه میزبانی جام جهانی مردان را به دست می‌آورد.

جام جهانی ۲۰۲۶ در ۱۶ شهر برگزار خواهد شد؛ ۱۱ شهر در آمریکا، ۳ شهر در مکزیک و ۲ شهر در کانادا. با آغاز مرحله یک‌هشتم نهایی، مسابقات به‌صورت متمرکز در ایالات متحده پیگیری خواهد شد. از نظر جغرافیایی نیز این دوره یکی از وسیع‌ترین ادوار تاریخ خواهد بود؛ از ونکوور در غرب کانادا تا میامی در جنوب شرقی آمریکا. در مجموع، ۷۸ بازی از ۱۰۴ مسابقه در خاک آمریکا برگزار می‌شود و این کشور بیشترین سهم را در میزبانی خواهد داشت. 

مساحت کلی سه کشور میزبان جام جهانی ۲۰۲۶ روی‌هم حدود ۲۱٫۸ میلیون کیلومتر مربع است؛ حدود 14 درصد خشکی‌های کره زمین.

دیدار افتتاحیه در «استادیوم آزتکا» مکزیکوسیتی برگزار می‌شود و فینال در «استادیوم مت‌لایف» در ایالت نیوجرسی آمریکا به انجام خواهد رسید. جام جهانی ۲۰۲۶ از چند جهت تاریخی است؛ نخستین دوره‌ای که با میزبانی سه کشور برگزار می‌شود و همچنین اولین دوره‌ای که تعداد تیم‌ها از ۳۲ به ۴۸ افزایش یافته است. در نتیجه، با برگزاری ۱۰۴ مسابقه، این دوره به بزرگ‌ترین جام جهانی تاریخ تبدیل خواهد شد.

شماره ۱: استادیوم آزتکا (بانورته)

شهر: مکزیکوسیتی - مکزیک  

زمان افتتاح: ۱۹۶۶ (بازسازی‌شده در ۲۰۲۶)  

ظرفیت: ۸۷۵۲۳ نفر  

استادیوم آزتکا یکی از نمادین‌ترین ورزشگاه‌های تاریخ فوتبال است و تنها ورزشگاهی محسوب می‌شود که دو فینال جام جهانی را میزبانی کرده؛ فینال‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۶. هرچند ظرفیت رسمی آن حدود ۸۷ هزار نفر است، اما در دیدار مکزیک و برزیل در سال ۱۹۶۸ رکورد حضور ۱۱۹ هزار و ۸۵۳ تماشاگر در آن ثبت شد. این ورزشگاه اکنون محل برگزاری دیدارهای خانگی تیم کلاب آمریکا و همچنین یکی از میزبانان اصلی بازی‌های تیم ملی مکزیک است.

آزتکا در فاصله حدود ۱۵ کیلومتری میدان زوکالو، قلب تاریخی مکزیکوسیتی قرار دارد. با وجود اینکه این مسیر روی نقشه حدود ۱۸ دقیقه زمان می‌برد، ترافیک سنگین شهر گاهی آن را به بیش از یک ساعت می‌رساند. به همین دلیل برای روزهای جام جهانی، برنامه حمل‌ونقل ویژه‌ای شامل شاتل‌های برقی، مسیرهای امن دوچرخه و پیاده‌روی و پارکینگ‌های مجهز به شارژر خودروهای برقی در نظر گرفته شده است.

بازسازی بزرگ سال ۲۰۲۶ چهره‌ای مدرن به این ورزشگاه تاریخی داده است. در نمای بیرونی آن تابلوهای «LED» پویا نصب شده که می‌توانند با لحظات مسابقه هماهنگ شوند و هنگام گل، رنگ تیم گل‌زن را روی بدنه ورزشگاه نمایش دهند؛ ترکیبی از هویت تاریخی و فناوری‌های جدید.

آزتکا با لحظات فراموش‌نشدنی فوتبال جهان گره خورده است؛ جایی که مارادونا «دست خدا» و «گل قرن» را مقابل انگلیس ثبت کرد و همچنین دو فینال تاریخی با قهرمانی پله و مارادونا در آن برگزار شد. در جام جهانی ۲۰۲۶ نیز پنج مسابقه از جمله دیدار افتتاحیه در این ورزشگاه برگزار می‌شود؛ استادیومی که در ارتفاع ۲۲۰۰ متری از سطح دریا قرار دارد و همواره یکی از چالش‌برانگیزترین زمین‌ها برای تیم‌های میهمان بوده است.

شماره ۲: استادیوم آکرون (گوادالاخارا)

شهر: زاپوپان - مکزیک  

زمان افتتاح: ۲۰۱۰  

ظرفیت: ۴۹۸۱۳ نفر  

استادیوم آکرون که پیش‌تر با نام «چیواس» شناخته می‌شد، خانه تیم گوادالاخارا است و در سال‌های اخیر میزبان برخی دیدارهای تیم ملی مکزیک نیز بوده است. این ورزشگاه تا سال ۲۰۱۲ دارای چمن مصنوعی بود؛ موضوعی که انتقادهای فراوانی به همراه داشت، اما اکنون با چمن طبیعی و امکانات به‌روز، آماده میزبانی چهار مسابقه در جام جهانی ۲۰۲۶ است؛ مهم‌ترین آن تقابل اسپانیا و اروگوئه. آکرون یکی از مدرن‌ترین استادیوم‌های مکزیک به شمار می‌رود و به دلیل خدمات و دسترسی‌های شهری استاندارد، یکی از نقاط مهم میزبانی در بخش غربی کشور محسوب می‌شود.

طراحی منحصربه‌فرد آکرون الهام‌گرفته از شکل یک آتشفشان است. این مجموعه روی سطحی کروی ساخته شده و فرمی شبیه کولوسئوم دارد. سقف سفید و شبیه چادر، ادامه صحنه «ابر بخار» یک آتشفشان است و صندلی‌های قرمز، دهانه داغ آن را تداعی می‌کنند. هدف طراحان ایجاد سازه‌ای متفاوت از استادیوم‌های بتنی رایج بود؛ محیطی زنده که با رنگ، نور و انرژی، حس فوران و پویایی یک آتشفشان را منتقل کند.

شماره ۳: استادیوم تورنتو

شهر: شهر تورنتو - کانادا  

زمان افتتاح اولیه: ۲۰۰۷ (بازسازی‌شده در سال ۲۰۱۶)  

ظرفیت: ۴۵۷۳۶ نفر  

این ورزشگاه در جنوبی‌ترین بخش کانادا قرار دارد و مالک آن شهرداری تورنتو است، هرچند حق نام‌گذاری آن توسط بانک مونترال خریداری شده است. تیم تورنتو اف‌سی در لیگ «MLS» دیدارهای خانگی خود را در این استادیوم برگزار می‌کند. نخستین رویداد مهم برگزارشده در این ورزشگاه جام جهانی فوتبال جوانان ۲۰۰۷ بود و بعدها نیز میزبان مسابقات جام جهانی زیر ۲۰ سال زنان در سال ۲۰۱۴ شد. علاوه بر فوتبال، این مجموعه میزبان رقابت‌های راگبی از جمله مسابقات تیم ملی راگبی کانادا و تورنمنت راگبی هفت‌نفره پان‌امریکن ۲۰۱۵ نیز بوده است.

در جریان جام جهانی ۲۰۲۶، نام این ورزشگاه به طور موقت «استادیوم تورنتو» خواهد بود و قرار است میزبان 6 مسابقه (پنج دیدار مرحله گروهی و یک بازی مرحله حذفی) باشد که مهم‌ترین آن دیدار آلمان برابر ساحل عاج است. با وجود اینکه این ورزشگاه در میان میزبانان جام جهانی ظرفیت کمتری دارد، موقعیت آن در نزدیکی دریاچه انتاریو می‌تواند فضای جذابی برای هواداران فوتبال ایجاد کند. بر اساس برآوردها، هزینه میزبانی تورنتو از این رقابت‌ها به حدود ۳۸۰ میلیون دلار می‌رسد؛ رقمی که از برآورد اولیه سال ۲۰۱۸ بسیار بیشتر است. با این حال، پیش‌بینی می‌شود جام جهانی حدود ۴۰۰ تا ۵۲۰ میلیون دلار به تولید ناخالص داخلی شهر اضافه کند و درآمد قابل توجهی برای کارگران و دولت به همراه داشته باشد.

شماره ۴: استادیوم لِوی

شهر: سانتا کلارا - آمریکا  

زمان افتتاح: ۲۰۱۴  

ظرفیت: ۶۸۵۰۰ نفر  

استادیوم لِوی در غربی‌ترین نقطه میزبان جام جهانی قرار دارد و علاوه بر فوتبال، به‌خاطر کنسرت‌های بزرگ هم شهرت دارد؛ تا جایی که گاهی به شوخی «خانه تیلور سوئیفت» خوانده می‌شود. رکورد پرتماشاگرترین رویداد این ورزشگاه نیز مربوط به کنسرت دو شب متوالی او در سال ۲۰۱۸ است که مجموعاً ۱۰۷۵۵۰ نفر را به این مجموعه کشاند. این ورزشگاه از همان ابتدا با رویکردی سازگار با محیط‌زیست ساخته شد و نخستین استادیومی است که سقف سبز و مزرعه ارگانیک روی بخش شمالی خود دارد. سالانه حدود ۳۴۰۰ کیلوگرم محصول از این مزرعه برداشت می‌شود و در رستوران‌ها و خدمات رفاهی لوکس مجموعه مورد استفاده قرار می‌گیرد. وجود پنل‌های خورشیدی نیز بخشی از انرژی مورد نیاز این ورزشگاه را تأمین می‌کند.

در جام جهانی ۲۰۲۶، 6 مسابقه در این ورزشگاه برگزار خواهد شد. هرچند شاید دیدارهای این گروه «بازیِ بزرگ» کلاسیک نداشته باشد، اما جدال‌های جذابی مانند پاراگوئه - ترکیه، پاراگوئه - استرالیا و سوئیس - قطر می‌توانند فضای رقابتی و غیرقابل پیش‌بینی این استادیوم را شکل دهند. لوی به‌عنوان یکی از مدرن‌ترین مجموعه‌های ورزشی آمریکا، هم از نظر فناوری و هم تجربه تماشاگر، یکی از متفاوت‌ترین میزبان‌های این تورنمنت خواهد بود.

شماره ۵: استادیوم مت‌لایف

شهر: رادرفورد شرقی - آمریکا

زمان افتتاح: سال ۲۰۱۰

ظرفیت: 82566 نفر

استادیوم مت‌لایف در سال‌های اخیر به «گورستان ACL» معروف شده؛ لقبی که به دلیل تعداد بالای پارگی رباط صلیبی بازیکنان «NFL» در این زمین به آن داده‌اند. بازیکنانی مانند مالک نیبرز از نیویورک جاینتس و نیک بوسا و سولومون توماس از سان‌فرانسیسکو دچار مصدومیت‌های شدید در این ورزشگاه شده‌اند. حتی اودل بکام جونیور نیز در همین استادیوم دچار شکستگی از ناحیه مچ پا شد و بازیکنانی مثل آرون راجرز و جیلن فیلیپس پارگی آشیل را تجربه کردند؛ اتفاقاتی که باعث شده کیفیت چمن این ورزشگاه بارها زیر ذره‌بین برود.

با این حال، مت‌لایف یکی از مهم‌ترین و چندمنظوره‌ترین استادیوم‌های ایالات متحده به شمار می‌رود. رکورد بیشترین حضور تماشاگر در این ورزشگاه به کنسرت اد شیرن برمی‌گردد که در تور جهانی خود 89106 نفر را به این استادیوم کشاند. این ورزشگاه میزبان دیدارهای خانگی نیویورک جاینتس و نیویورک جتز است و در سال ۲۰۱۴ نیز فینال سوپربول در آن برگزار شد. همچنین برخی از بازی‌های جام جهانی باشگاه‌های ۲۰۲۵ از جمله فینال این رقابت‌ها در همین ورزشگاه انجام شده است.

در دنیای فوتبال، مت‌لایف خاطره‌ای تلخ برای لیونل مسی دارد؛ جایی که او در فینال کوپا آمریکا مقابل شیلی پنالتی‌اش را از دست داد. این استادیوم همچنین میزبان دیدارهایی مانند فینال جام جهانی باشگاه‌ها بین چلسی و پاری‌سن‌ژرمن بوده و در جام جهانی ۲۰۲۶ با نام «استادیوم نیوجرسی» شناخته خواهد شد. از جمله مسابقات مهم این ورزشگاه در این تورنمنت می‌توان به بازی مراکش و برزیل و همچنین حضور تیم‌هایی مثل آلمان، فرانسه و انگلیس اشاره کرد. در نهایت، مت‌لایف به عنوان میزبان فینال جام جهانی ۲۰۲۶ انتخاب شده تا جایگاهش را در تاریخ فوتبال جهان تثبیت کند؛ استادیومی که قرار است نقطه اوج بزرگ‌ترین تورنمنت فوتبالی دنیا را رقم بزند.

شماره ۶: استادیوم ژیلت

شهر: فاکسبرو، ایالت ماساچوست - آمریکا

زمان افتتاح: سال ۲۰۰۲

ظرفیت: 64628 نفر

بوستون شاید به شهر چراغ‌های خیره‌کننده معروف نباشد، اما استادیوم ژیلت با نورپردازی خاص و متفاوتش، کاملاً از این کلیشه فاصله می‌گیرد. شاخص‌ترین ویژگی این ورزشگاه، فانوس دریایی عظیمی است که در انتهای شمالی سکوها قرار گرفته؛ سازه‌ای ۲۲ طبقه که تماشاگران می‌توانند از بالای آن مسابقه را از زاویه‌ای متفاوت تماشا کنند. این فانوس در سال ۲۰۲۳ با نسخه‌ای ۶۶ متری جایگزین شد که سکوی دید ۳۶۰ درجه دارد و به یکی از نمادهای بصری این استادیوم تبدیل شده است. در کنار آن، پلی با الهام از پل معروف لانگفلو بوستون طراحی شده که هویت شهری خاصی به مجموعه می‌دهد.

ژیلت یک استادیوم چندمنظوره است که میزبان بازی‌های نیوانگلند پتریوتس در «NFL» و نیوانگلند روولوشن در «MLS» محسوب می‌شود و تا سال ۲۰۱۸ نیز محل برگزاری مسابقات تیم دانشگاه ماساچوست بود. این ورزشگاه ابتدا با نام «CMGI Field» شناخته می‌شد، اما پس از تغییر مالکیت حق نام‌گذاری، به ژیلت تغییر نام داد. با بازسازی گسترده‌ای که حدود ۲۵۰ میلیون دلار هزینه داشت، حالا یکی از مدرن‌ترین استادیوم‌های جام جهانی ۲۰۲۶ به حساب می‌آید و قرار است میزبان ۷ مسابقه باشد. از همین حالا تقابل جذاب فرانسه و نروژ در تاریخ ۵ تیر، یکی از بازی‌هایی است که توجه زیادی را به این ورزشگاه جلب کرده است.

شماره ۷: استادیوم سوفی

شهر: اینگلوود، ایالت کالیفرنیا - آمریکا

زمان افتتاح: سال ۲۰۲۰

ظرفیت: 70240 نفر (قابل گسترش تا 100240 نفر)

استادیوم سوفی یکی از مدرن‌ترین و آینده‌نگرانه‌ترین ورزشگاه‌های جهان است؛ جایی که معماری و تکنولوژی به معنای واقعی کلمه با هم ترکیب شده‌اند. سقف شفاف این ورزشگاه از پنل‌های خورشیدی ساخته شده که امکان کنترل نور خورشید و شرایط آب‌وهوایی را فراهم می‌کند و در عین حال فضای طبیعی‌تری به زمین می‌دهد. یکی از عجیب‌ترین نکات طراحی آن این است که زمین مسابقه بیش از ۳۰ متر پایین‌تر از سطح خیابان ساخته شده؛ تصمیمی که به خاطر نزدیکی به باند فرودگاه گرفته شد تا محدودیت‌های ارتفاعی رعایت شود.

این استادیوم میزبان دو تیم لس‌آنجلس رمز و لس‌آنجلس چارجرز در «NFL» است و رویدادهای بزرگی مثل سوپربول ۲۰۲۲، فینال جام طلایی کونکاکاف ۲۰۲۳ و فینال پلی‌آف فوتبال دانشگاهی آمریکا را برگزار کرده است. نمایشگر معلق بیضی‌شکل 4K HDR سامسونگ با ۸۰ میلیون پیکسل که حدود هزار تن وزن دارد، یکی از شاخص‌ترین ویژگی‌های این مجموعه است و تجربه بصری متفاوتی برای تماشاگران خلق می‌کند. سوفی در جام جهانی ۲۰۲۶ میزبان ۸ مسابقه خواهد بود و بازی‌های تیم ملی ایران مقابل نیوزیلند و بلژیک نیز در همین ورزشگاه برگزار می‌شود. علاوه بر این، مراسم افتتاحیه المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس هم قرار است در همین استادیوم برگزار شود؛ موضوعی که جایگاه آن را به‌عنوان یکی از مهم‌ترین ورزشگاه‌های دهه اخیر تثبیت می‌کند.

شماره ۸: استادیوم BC پلیس

شهر: ونکوور - کانادا

زمان افتتاح اولیه: سال ۱۹۸۳ (بازسازی‌شده در سال ۲۰۱۱)

ظرفیت: 54500 نفر

با وجود گذشت چند دهه از زمان ساخت، BC پلیس همچنان یکی از چشم‌نوازترین استادیوم‌های آمریکای شمالی است. این ورزشگاه در ابتدا با سقف بادی ساخته شده بود که در زمان خود بزرگ‌ترین نمونه در جهان محسوب می‌شد، اما پس از المپیک زمستانی ۲۰۱۰ ونکوور، طی یک پروژه ۱۶ ماهه بازسازی شد و سقف آن با سازه‌ای جمع‌شونده و کابلی جایگزین شد؛ سقفی که همچنان در نوع خود جزو بزرگ‌ترین‌هاست. این استادیوم میزبان تیم‌های بریتیش کلمبیا در «CFL» و ونکوور وایت‌کپس در «MLS» است و سابقه برگزاری رویدادهای مهمی مثل جام جهانی زنان ۲۰۱۵ (از جمله فینال) را در کارنامه دارد.

در جام جهانی ۲۰۲۶ هم BC پلیس میزبان دیدارهایی مثل نیوزلند - مصر و بلژیک خواهد بود و حتی این احتمال وجود دارد که در صورت صعود تیم ملی ایران به‌عنوان تیم سوم، یکی از بازی‌هایش در این ورزشگاه برگزار شود. نکته جالب‌تر، پیشینه فرهنگی و مذهبی این استادیوم است؛ جایی که پاپ ژان پل دوم در سال ۱۹۸۴ از آن بازدید کرد و بیلی گراهام، واعظ مشهور، چندین گردهمایی بزرگ مذهبی در آن برگزار کرد.

شماره ۹: استادیوم NRG

شهر: هیوستون، ایالت تگزاس - آمریکا

زمان افتتاح: سال ۲۰۰۲

ظرفیت: 72220 نفر (قابل گسترش تا 80000 نفر)

این استادیوم یکی از کامل‌ترین نمونه‌های یک استادیوم چندمنظوره مدرن است؛ جایی با سقف متحرک که هم میزبان «NFL» (هیوستون تکسانز) است و هم رویدادهای بزرگ فوتبال. این ورزشگاه سابقه برگزاری سوپربول در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۱۷ را دارد و در جام جهانی ۲۰۲۶ هم یکی از میزبان‌های مهم خواهد بود؛ از جمله بازی جذاب هلند - سوئد که احتمالاً از مهم‌ترین تقابل‌های این استادیوم خواهد بود.

اما چیزی که این را خاص‌تر می‌کند، تغییر کاربری عجیبش است؛ هر سال در ماه مارس، این استادیوم به محل برگزاری بزرگ‌ترین رویدادهای گاوسواری و مسابقات دام تبدیل می‌شود. حیوانات در فضاهای زیرزمینی نگهداری می‌شوند و کل زمین به یک میدان سنتی تبدیل می‌شود. همین انعطاف‌پذیری، NRG را به یکی از متفاوت‌ترین استادیوم‌های جهان تبدیل کرده است.

شماره ۱۰: استادیوم لینکلن فایننشیال فیلد

شهر: فیلادلفیا، ایالت پنسیلوانیا - آمریکا

زمان افتتاح: سال ۲۰۰۳

ظرفیت: 67594 نفر

لینکلن فایننشیال فیلد یکی از ورزشگاه‌های شناخته‌شده شرق آمریکا است که بیشتر با میزبانی بازی‌های فیلادلفیا ایگلز در «NFL» شناخته می‌شود، اما کاربری آن به همین‌جا محدود نمی‌شود. این استادیوم میزبان مسابقات تیم دانشگاه تمپل نیز هست و بارها رقابت‌های مهم فوتبال آمریکایی دانشگاهی، از جمله فینال‌های متعدد، در آن برگزار شده است. زیرساخت‌های مدرن، نمایشگرهای عظیم و طراحی فشرده سکوها، فضایی پرهیجان برای تماشاگران ایجاد کرده است.

این ورزشگاه علاوه بر فوتبال آمریکایی، میزبان رویدادهای ملی مهمی مثل مسابقه سنتی ارتش و نیروی دریایی آمریکا هم بوده و حالا با حضور در لیست میزبانان جام جهانی ۲۰۲۶، فرصت دارد خودش را در سطح فوتبال جهان هم تثبیت کند؛ استادیومی که شاید کمتر در ویترین فوتبال دیده شده، اما ظرفیت تبدیل شدن به یکی از غافلگیری‌های این تورنمنت را دارد.

شماره ۱۱: استادیوم AT&T

شهر: آرلینگتون، ایالت تگزاس - آمریکا

زمان افتتاح: سال ۲۰۰۹

ظرفیت: 80000 نفر (قابل گسترش تا 100000 نفر)

استادیوم AT&T بدون اغراق یکی از نمادهای معماری مدرن ورزش در دنیاست؛ جایی که تکنولوژی، مقیاس و تجربه تماشاگر در بالاترین سطح ممکن به هم می‌رسند. سقف جمع‌شونده عظیم و نمایشگر مرکزی غول‌پیکر، این ورزشگاه را به یک شاهکار مهندسی تبدیل کرده‌اند. صفحه‌نمایش‌های «HD» معلق با عرض ۵۳ متر که حتی از زمین بسکتبال بزرگ‌ترند، هنگام افتتاح رکورد جهانی ثبت کردند و هنوز هم یکی از شاخص‌ترین ویژگی‌های این مجموعه محسوب می‌شوند؛ تا جایی که در برخی صحنه‌ها حتی توپ با آن‌ها برخورد کرده است!

این ورزشگاه خانه دالاس کابویز در «NFL» است و سابقه میزبانی سوپربول و رویدادهای بزرگ بین‌المللی را دارد. در جام جهانی ۲۰۲۶، AT&T با میزبانی ۹ مسابقه (از جمله یک نیمه‌نهایی) رکورددار تعداد بازی‌ها خواهد بود. تقابل‌هایی مثل آرژانتین مقابل اردن و اتریش، هلند - ژاپن و کرواسی - انگلیس، به‌همراه چند دیدار مرحله حذفی، این استادیوم را به یکی از کانون‌های اصلی هیجان تورنمنت تبدیل می‌کند؛ جایی که تجربه فوتبال، بیشتر شبیه یک شو بزرگ جهانی است.

شماره ۱۲: استادیوم BBVA

شهر: گوادالوپه - مکزیک

زمان افتتاح: سال ۲۰۱۵

ظرفیت: 53500 نفر

استادیوم BBVA که به «ال‌گیگانته» یا غول فولادی معروف است، یکی از زیباترین ورزشگاه‌های مدرن مکزیک به شمار می‌رود. این ورزشگاه خانه باشگاه مونتری است و در سال ۲۰۱۵ با دیدار دوستانه مقابل بنفیکا افتتاح شد. طراحی نامتقارن آن یکی از ویژگی‌های خاصش است؛ به‌طوری که ضلع شمالی ۴۶ متر ارتفاع دارد و ضلع جنوبی تنها ۳۲ متر، موضوعی که علاوه بر زیبایی بصری، به بهبود جریان هوا و دید تماشاگران کمک کرده است.

یکی از جذاب‌ترین نکات این استادیوم، چشم‌انداز کوه «سرو دلا سییا» است که از بخش‌هایی از سکوها به‌وضوح دیده می‌شود و فضای منحصربه‌فردی به مسابقات می‌دهد. «BBVA» در جام جهانی ۲۰۲۶ میزبان ۴ مسابقه خواهد بود (۳ بازی مرحله گروهی و یک دیدار حذفی) و اگرچه حضورش در تورنمنت کوتاه‌تر از برخی ورزشگاه‌هاست، اما بدون شک از نظر زیبایی و تجربه بصری، یکی از خاص‌ترین میزبان‌ها خواهد بود.

شماره ۱۳: استادیوم لومن فیلد

شهر: سیاتل، ایالت واشنگتن - آمریکا

زمان افتتاح: سال ۲۰۰۲

ظرفیت: 68740 نفر (قابل گسترش تا 72000 نفر)

لومن فیلد یکی از پرهیاهوترین ورزشگاه‌های جهان است؛ جایی که نزدیکی سکوها به زمین و طراحی آکوستیک خاص، صدای تماشاگران را به یک سلاح واقعی تبدیل کرده است. این ورزشگاه خانه سیاتل سی‌هاوکس در «NFL»، سیاتل ساندرز در «MLS» و سیاتل رین در لیگ زنان است و به‌واسطه جو فوق‌العاده‌اش، چندین رکورد در کتاب گینس ثبت کرده؛ از جمله بیشترین شدت صدای ثبت‌شده در یک ورزشگاه روباز.

ماجرای معروف «زلزله هیولا» در سال ۲۰۱۱، زمانی که تاچ‌داون مارشاون لینچ باعث لرزش ۲ ریشتری زمین شد، لومن فیلد را به یک پدیده جهانی تبدیل کرد. این اتفاق بعدها در فینال لیگ آمریکا و حتی کنسرت تیلور سوئیفت هم تکرار شد. این استادیوم در جام جهانی ۲۰۲۶ هم یکی از میزبانان مهم خواهد بود و با توجه به فضای خاصش، می‌تواند یکی از به‌یادماندنی‌ترین تجربه‌های تورنمنت را رقم بزند؛ جایی که حتی یک گل ساده هم ممکن است سکوها را به لرزه درآورد.

رکورد بیشترین شدت صدای ثبت‌شده در یک ورزشگاه روباز، در سال‌های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴ در سیاتل به ثبت رسید؛ جایی که به‌واسطه طراحی خاص سکوها و نزدیکی تماشاگران به زمین، جو فوق‌العاده‌ای ایجاد می‌شود. هواداران تیم میزبان موفق شدند صدایی بیش از ۱۳۷ دسی‌بل تولید کنند؛ عددی که با صدای موتور جت در فاصله نزدیک مقایسه می‌شود. همین فضای پرهیاهو باعث شده این ورزشگاه به یکی از دشوارترین میزبان‌ها برای تیم‌های مهمان تبدیل شود و تأثیر مستقیمی روی نتایج بازی‌ها داشته باشد. این ورزشگاه قرار است میزبان دیدار ایران و مصر هم باشد که از همین حالا حواشی آن اخبار را کاملا در دست گرفته.

شماره ۱۴: استادیوم مرسدس‌بنز

شهر: آتلانتا، ایالت جورجیا - آمریکا

زمان افتتاح: سال ۲۰۱۷

ظرفیت: 71000 نفر (قابل گسترش تا 75000 نفر)

مرسدس‌بنز یکی از خاص‌ترین استادیوم‌های مدرن دنیاست؛ سازه‌ای با سقف چرخان الهام‌گرفته از لنز دوربین که هنگام باز و بسته شدن، جلوه‌ای کاملاً آینده‌نگرانه ایجاد می‌کند. نمایشگر ۳۶۰ درجه «LED» که دور تا دور سقف داخلی را پوشش داده، تجربه تماشای مسابقه را به سطحی فراتر از استانداردهای معمول برده است. این ورزشگاه خانه آتلانتا فالکونز در «NFL» و آتلانتا یونایتد در «MLS» است و سابقه میزبانی سوپربول و فینال‌های لیگ آمریکا را در کارنامه دارد.

در جام جهانی ۲۰۲۶، مرسدس‌بنز یکی از میزبانان کلیدی خواهد بود و حتی یک دیدار نیمه‌نهایی را هم در خود می‌بیند. اسپانیا قرار است دو بازی مرحله گروهی‌اش را در این استادیوم برگزار کند و با توجه به طراحی خاص و فضای بصری متفاوتش، یکی از استادیوم‌هایی است که خیلی زود در ذهن مخاطب می‌ماند. رکورد حضور 79330 نفر در این ورزشگاه شاید به‌راحتی تکرار نشود، اما اگر یک بازی بزرگ در مراحل حذفی به آن برسد، بعید نیست دوباره سکوها به مرز انفجار برسند.

شماره ۱۵: استادیوم هارد راک

 شهر: میامی گاردنز، ایالت فلوریدا - آمریکا

زمان افتتاح اولیه: سال ۱۹۸۷ (با تغییر نام‌ها و بازسازی‌های متعدد)

ظرفیت: 64767 نفر

هارد راک یکی از باتجربه‌ترین میزبان‌های رویدادهای بزرگ ورزشی در آمریکاست؛ استادیومی که از سوپربول گرفته تا فینال کوپا آمریکا و مسابقات جهانی بیس‌بال را در خود دیده و همیشه پای ثابت تورنمنت‌های مهم بوده است. این ورزشگاه خانه میامی دلفینز در «NFL» است و به‌صورت سالانه میزبان رقابت‌هایی مثل اورنج بول و حتی مسابقات تنیس آزاد میامی هم هست؛ ترکیبی کم‌نظیر از چند رشته در یک مجموعه.

در جام جهانی ۲۰۲۶، هارد راک نقش پررنگی خواهد داشت؛ از میزبانی ۴ بازی مرحله گروهی گرفته تا حضور در مراحل حذفی (یک‌شانزدهم، یک‌چهارم و رده‌بندی). اما چیزی که این ورزشگاه را از بقیه متمایز می‌کند، داستان‌های عجیب پیرامون آن است؛ از شایعات مربوط به ساخته شدن روی محل دفن بومیان تکوئستا گرفته تا بحث «بدشانسی» تیم‌ها. واقعیت یا افسانه، فرقی نمی‌کند؛ هارد راک همیشه یک لایه روایت اضافه با خودش دارد.

شماره ۱۶: استادیوم اروهد (Kansas City Stadium)

شهر: کانزاس سیتی، ایالت میزوری - آمریکا

زمان افتتاح: سال ۱۹۷۲ (بازسازی‌شده در سال ۲۰۱۰)

ظرفیت: 76416 نفر

اروهد یکی از قدیمی‌ترین استادیوم‌های میزبان جام جهانی ۲۰۲۶ است؛ اما چیزی که آن را خاص می‌کند، نه فقط قدمتش، بلکه جو دیوانه‌وار سکوهایش است. این ورزشگاه خانه کانزاس سیتی چیفز در «NFL» است و به‌عنوان یکی از پرسر‌وصداترین استادیوم‌های جهان شناخته می‌شود. در دهه‌های گذشته بارها صدای هواداران این تیم رکورد زده و حتی در مقاطعی به حدی رسیده که تیم حریف عملاً قادر به برقراری ارتباط در زمین نبوده است.

اروهد بخشی از مجموعه ورزشی «ترومن» است و در کنار ورزشگاه کافمن قرار دارد. فیفا برای جام جهانی، نام آن را به کانزاس سیتی تغییر داده و قرار است میزبان چند دیدار مهم باشد. اگر دنبال تجربه‌ای خام، پرهیجان و بدون فیلتر از فوتبال هستی، اروهد دقیقاً همان‌جاست؛ جایی که فوتبال با صدای خالص تماشاگر تعریف می‌شود.