بررسی رکوردهای جام جهانی؛ فوتبالیستهای بدون گواهینامه
به گزارش فوتبال ۳۶۰، جوانترین بازیکنان تاریخ جام جهانی همیشه لایهای از هیجان و شگفتی را با خود حمل کردهاند؛ استعدادهایی که پیش از ۱۸ سالگی پا به بزرگترین صحنه فوتبال جهان گذاشتند. در صدر این فهرست، نورمن وایتساید از ایرلند شمالی در جام جهانی ۱۹۸۲ قرار دارد؛ بازیکنی که با ۱۷ سال و ۴۱ روز مقابل یوگسلاوی به میدان رفت و رکوردی را ثبت کرد که هنوز پابرجاست. وایتساید که در همان سالها با جورج بست مقایسه میشد و تنها دو بازی بزرگسالان برای منچستریونایتد انجام داده بود، در نخستین حضور تیمش در جام جهانی پس از ۲۴ سال، به جوانترین بازیکن تاریخ این رقابتها و حتی جوانترین دریافتکننده کارت زرد تبدیل شد. ایرلند شمالی بعدها تا یکچهارم نهایی بالا رفت، و وایتساید با وجود گل نزدن، آنقدر تأثیرگذار بود که اتکینسون فصل بعد او را در ترکیب اصلی یونایتد قرار داد؛ جایی که به جوانترین گلزن تاریخ فینال جام اتحادیه و جام حذفی تبدیل شد. او در جام جهانی ۱۹۸۶ نیز یک گل مقابل الجزایر زد اما مصدومیتهای پی در پی و سختش تنها ده سال بعد، در ۲۶ سالگی، پایان دوران حرفهایاش را رقم زد.
دومین چهره مهم این فهرست ساموئل اتوئو است؛ بازیکنی که با ۱۷ سال و ۹۹ روز مقابل ایتالیا در جام جهانی ۱۹۹۸ اولین بازیاش در این تورنمنت را انجام داد. او در آن زمان بازیکن رئال مادرید بود و قبلاً حتی قبل از ۱۶ سالگی برای تیم ملی کامرون بازی کرده بود. اگرچه در ۱۹۹۸ تنها ۲۴ دقیقه بازی کرد، اما چهار سال بعد پس از فتح دوباره جام ملتهای آفریقا و کسب طلای المپیک، ستارهای کامل شده بود. بهترین لحظه او در جام جهانی همان گل انفرادی به عربستان در سال ۲۰۰۲ بود. اتوئو با وجود تبدیل شدن به برترین گلزن تاریخ کامرون با ۵۶ گل، در جام جهانی تنها دو بار موفق به گلزنی شد و پس از ناکامیهای ۲۰۱۰ و ۲۰۱۴ از فوتبال ملی کنار رفت.
فمی اوپابونمی با ۱۷ سال و ۱۰۱ روز، سومین نام این فهرست است. او که یک سال قبل با درخشش در جام جهانی زیر ۱۷ سال، توجه تیمهایی مانند منچستریونایتد و آرسنال را جلب کرده بود، در دیدار نیجریه و انگلیس در جام جهانی ۲۰۰۲ وارد زمین شد. اما دوران حرفهایاش به شکلی تراژیک کوتاه شد؛ مشکل چشمی که به گلوکوم تبدیل شد، ظرف چند سال او را به بازنشستگی وادار کرد.
سالومون اولمبه، دیگر نماینده کامرون، با ۱۷ سال و ۱۸۵ روز در جام جهانی ۱۹۹۸ مقابل اتریش به میدان رفت. او پیش از آن در ۱۶ سالگی مقابل انگلیس برای تیم ملی بازی کرده بود و با پاس گل مهمش در جام ملتهای آفریقا شهرت پیدا کرده بود. اولمبه تنها همین جام را تجربه کرد، ولی ۶۵ بازی ملی و دو قهرمانی جام ملتهای آفریقا در کارنامه دارد و در اروپا نیز بخشی از تیم نانت قهرمان فرانسه در سال ۲۰۰۱ بود.
اما نقطه ثقل این فهرست همیشه پله است؛ بازیکنی که با ۱۷ سال و ۲۳۵ روز مقابل شوروی در جام جهانی ۱۹۵۸ وارد زمین شد و تقریباً هر رکوردی که برای یک نوجوان ممکن بود را شکست. او پس از عبور از مصدومیت زانو، در همان تورنمنت جوانترین گلزن تاریخ جام جهانی و جوانترین هتتریککننده تاریخ شد. پله در فینال مقابل سوئد هم با ۱۷ سال و ۲۴۹ روز، جوانترین گلزن فینال لقب گرفت؛ تصاویر اشکهایش روی شانه همتیمیها هنوز از نمادینترین لحظات تاریخ فوتبال است. پله در ۴ جام جهانی بازی کرد، ۳ بار قهرمان شد و با ۱۲ گل و ۶ پاس گل فقط در جام ۱۹۷۰، بیش از نیمی از گلهای تیمش را ساخت یا زد.
در ادامه این فهرست، نامهایی مانند بارتولومی اوگبچه (۱۷ سال و ۲۴۴ روز برای نیجریه در ۲۰۰۲)، ریگوبرت سانگ (۱۷ سال و ۳۵۴ روز برای کامرون در ۱۹۹۴)، یوسف موکوکو (۱۸ سال و ۳ روز در ۲۰۲۲ برای آلمان)، کاروالیو لیته (۱۸ سال و ۲۵ روز در ۱۹۳۰ برای برزیل) و گارانگ کوول (۱۸ سال و ۶۸ روز در ۲۰۲۲ برای استرالیا) دیده میشود؛ نسلهای متفاوتی از فوتبال که همگی داستان مشترکی دارند: اعتماد تاریخی مربیان به استعدادهای خام و بیپروا.
البته حالا این لیست، گیلبرتو مورای مکزیکی را هم دارد. جوان تیم میزبان که با 17 سال و 240 روز تبدیل به جوانترین جام جهانی 2026 شده.
این ۱۰ ستاره جوان، هر کدام به شکلی متفاوت مسیر خود را پس از جام جهانی ادامه دادند. برخی مثل پله و اتوئو اسطوره شدند، برخی مثل وایتساید قربانی مصدومیتها، و برخی مانند اوپابونمی اسیر تقدیر. اما همهشان در یک چیز مشترکاند: رد پایشان در تاریخ جام جهانی، پاکشدنی نیست.
