اتمام موفق عملیات استخراج نور از سیاهی معدن؛ پایان 1070 روز انتظار
به گزارش فوتبال ۳۶۰، در دل گموگورترین معدنهای جهان هم میتوان صداهای زیادی را شنید؛ صداهایی که از لایههای درونی سنگها و صخرهها به گوش میرسد. در ولتینزآرنا نزدیک به ۳ سال هواداران شالکه با اشتیاق سرود بازگشت میخواندند و هر آخر هفته از طریق فوتموب، گوگل و سایت بوندسلیگا جایگاهشان را تعقیب میکردند.
سقوط سخت و دردناک شالکه پس از چند فصل فاجعهبار در بوندسلیگا، شبیه به یک تبعید بود. تبعید ۳ ساله میتوانست به یک عادت بد تبدیل شود.
معدنچیها درست وقتی احساس کردند بار غار روی دوششان ریخته، یک روزنه به بیرون پیدا کردند. هواداران در سختترین روزهای تیمشان پرچمش را بالا نگه داشتند و بار دیگر غول آبیرنگ فوتبال آلمان را بیدار کردند.
شالکه همیشه بیش از یک باشگاه بوده است. «Die Königsblauen» – آبیهای سلطنتی – نامی که با تاریخ گره خورده؛ 7 بار قهرمان آلمان، فاتح جام یوفا و غول صنعتی «رور». تیم در دهههای گذشته با بایرن و دورتموند هماوردی میکرد اما فوتبال بیرحم است. سقوط در فصل 2022/2023 و سپس دو فصل سرگردانی در میانه جدول بوندسلیگای ۲؛ سالهایی پر از بحران مالی، تغییر مربی، فروش ستارگان و تردید. بسیاری فکر میکردند این غول دیگر برنمیخیزد اما آنها شالکه را نمیشناختند.
تابستان ۲۰۲۵ نقطه عطف نام داشت. میرون موسلیچ، مربی جوان اتریشی-بوسنیایی آمد؛ نه با پول کلان، بلکه با سازماندهی، شخصیت و هویت تیمی. او شالکه را دوباره به یک «تیم» تبدیل کرد، نه مجموعهای از نامها. ۱۹ برد در ۳۱ بازی، ۶۴ امتیاز و تفاضل گل مثبت ۲۰؛ اعداد نه فقط نتیجه بلکه سند بازگشت غرور یک منطقه است.
در دل معدن همیشه بهترین جواهرات پیدا میشود. مسوت اوزیل، مانوئل نویر، یولیان درکسلر، فلیکس پلاته و ... کشف شدند. قطعاً باز هم میتوان جواهرات خوشنقشی پیدا کرد و موسلیچ این را بهتر از هر کسی باور داشت.
او در این مسیر تنها نبود؛ ادین ژکو، توماس کالاس و کنان کارامان (تنها عضو باقیمانده شالکه در زمان سقوط) به عنوان رهبران باتجربه این معدن فانوسی به دست گرفتند تا استعدادهای نهفته شالکه را کشف کنند. سفیان الفائوزی (۲۳ ساله)، فیلیپه سانچس (۲۲ ساله)، موسی سیلا (۲۶ ساله)، امیل هویلوند (۲۱ ساله) و دیلان لئوناردو (۱۸ ساله) عضو تیم صدرنشین هستند و احتمالاً در سالهای آینده بیشتر خواهند درخشید.
کارامان با ۱۴ گل و ژکو با ۶ گل رهبران واقعی این پروژه به حساب میآیند. شالکه اگرچه زمستان را با صدرنشینی به پایان رساند اما از تجربه صدرنشینهای سالهای قبل درس گرفت. خیلیها در این نقطه پاهایشان سست میشود و نفسشان کوتاه میآید اما معدنچیها اینگونه نیستند. آنها وقتی تونل تاریک میشود، بیل را محکمتر میگیرند. وقتی هوا کم میشود و فشار بالا میرود، چراغ کلاهشان را روشنتر میکنند و عمیقتر پیش میروند.
فرم سینوسی شالکه از ابتدای فصل با وجود صدرنشینی این تیم در اولین روزهای ژانویه شدت گرفت. 3 تساوی و یک شکست در 4 بازی ابتدایی سال ۲۰۲۶ هوای داخل معدن را کم کرد اما آنها حالا ۱۲ بازی متوالی را بدون شکست پشت سر گذاشتهاند.
اما این بازگشت هم شیرین است و هم تلخ. شیرین چون شالکه دوباره در جمع بزرگان خواهد بود و تلخ، چون میدانند بوندسلیگای امروز دیگر آن لیگ قدیمی نیست. پول حرف اول را میزند و غولهای مالی منتظرند تازهواردان را بسنجند. شالکه اما با تجربه تلخ این 3 سال، پختهتر بازگشته. میداند بازگشت فقط یک فصل جشن نیست؛ یک پروژه بلندمدت است. پروژهای برای بقا، برای بازسازی هویت و برای اینکه دوباره «شالکه» باشد، نه فقط نامی در جدول.
و فردا، چهارم ماه می، دقیقاً یکصد و بیستودو سال از تولد این باشگاه میگذرد. ۴ می ۱۹۰۴، چند پسر نوجوان در محلهای کارگری در گلزنکرشن با رویایی ساده اما سرکش «شالکه وستفالیا» را بنیان گذاشتند. حالا، در بهار ۲۰۲۶، همان باشگاه با لباس آبی سلطنتی دوباره از دل تاریکی سطح دوم بیرون آمده و به نور بوندسلیگا بازگشته است.
معدنچیها هرگز نمیمیرند. فقط گاهی در عمق تونل گم میشوند تا دوباره با دستانی پینهبسته و قلبی استوارتر به سطح زمین برگردند. شالکه ۰۴ با ۱۲۲ سال تاریخ پر از افتخار و درد، دوباره ایستاده. این بازگشت نه پایان داستان بلکه آغاز فصلی تازه برای غول بزرگ است و این غول هنوز قصههای زیادی برای گفتن دارد.
