آلومینیومیها و فاصله کوتاه تا نابودی؛ فقط یک راه باقی مانده است!
به گزارش فوتبال 360، باشگاه آلومینیوم اراک در جریان جنگ 40 روزه به شدت تحت تاثیر قرار گرفت. دلیل اصلی این تاثیرپذیری هم حملات آمریکا و اسرائیل به «شرکت آلومرول»، بزرگترین تولیدکننده آلومینیوم ایران بوده که بخش عمدهای از سهام باشگاه اراکی در اختیار دارد و به همین دلیل این روزها آینده سبزپوشان اراکی و سایر تیمهای باشگاه در هالهای از ابهام قرار گرفته است. در همین زمینه شنیده میشود جلسات مهمی در اراک جریان دارد و سهامداران اصلی به دنبال پیدا کردن مشتری برای فروش سهم خود هستند.
در رابطه با آخرین شرایط باشگاه آلومینیوم اراک و تیم فوتبال این باشگاه، خبرنگار «فوتبال 360»، گفتوگویی با محمد رجائیان داشته که در ادامه میخوانید.
*شنیده میشود جلساتی در اراک جریان پیدا کرده و سهامداران باشگاه آلومینیوم به دنبال مشتری برای فروش سهام خود هستند؟
من اصلا از داستان این جلسات خبر ندارم ولی پس از اینکه در جنگ یکی از سهامداران اصلی ما آسیب دیده، شرایط سخت شده است. از قصد مجموعه مدیریتی باشگاه خبر ندارم ولی شاید آنها به دنبال دریافت کمک هستند. باشگاه آلومینیوم تنها دلخوشی اراک و برند این شهر است. تا جایی که حتی خیلیها میگویند اراک بدون آلومینیوم چندان قشنگی ندارد. از سوی دیگر بحثی وجود دارد که هم قبل از جنگ، هم در حین جنگ و هم بعد از جنگ مطرح بود، هست و خواهد بود؛ این موضوع ربطی به شرایط ندارد. آن بحث هم اینکه آیا واحدهای تولیدی و صنعتی یا تعاونیهایی که در رشتههای مختلف سرمایهگذاری میکنند، از تخفیفات، امتیازها یا پاداشهایی از سوی دولت بهرهمند میشوند یا خیر. اگر بشوند که شرایط فرق میکند. به عنوان مثال یک واحد تولیدی میگوید مالیاتم کم میشود، مجوز خاصی میگیرم یا خیر. اما نهتنها این اتفاق رخ نداده که به نوعی قوانین این واحدهای تولیدی و صنعتی را تحت فشار قرار میدهند تا چیزی از آنها بگیرند. مشخص است که با این شرایط انگیزه و رغبت برای حضور در ورزش و به ویژه فوتبال که پول زیادی در آن خرج میشود، کمرنگ میشود. شاید مدیران آلومینیوم هم اینگونه فکر کردهاند و دلسرد شدهاند. سوالی که شما مطرح کردید را من با اینگونه میتوانم تفسیر کنم.
*یعنی اگر حمایتی که انتظار دارند، اتفاق نیفتد، شاید فروش امتیاز هم از سوی سهامداران جدی بشود؟
من جای اعضای تصمیمگیرنده شرکت آلومینیوم نیستم ولی با توجه به نشستی که با مدیران عامل باشگاههای دیگر لیگ برتری داشتهام و از شرایط بغرنج آنها مطلع هستم، مطمئنم اگر تدبیر ویژهای در نظر گرفته نشود و بسته خاصی به باشگاهها اختصاص داده نشود، زنده ماندن و بقا بسیار سخت میشود. البته شاید شخصی دوست داشته باشد و پولدار هم باشد. این شخص میگوید بدون کمک دولت هم من میمانم و تیمداری میکنم. از این افراد خیلی داریم. نکته دوم اینکه باید ترغیب بشوم تا از سرمایه، سود و اعتبارم به فوتبال بیاورم و خرج کنم. اگر این اتفاق رخ بدهد، مسیر درست انتخاب شده اما اگر غیر از این باشد یک واحد تولیدی و صنعتی باید به فکر هزار و یک هزینه از جمله مواد اولیه و دستمزد کارگرانش باشد. در این بین طبیعی است که اولویتبندی داشته باشد و چون از ورزش چیزی عایدش نمیشود، وارد نخواهد شد.
*این کمک به طور خاص از چه روشهایی باید صورت بگیرد؟
من در این زمینه خدمت وزیر ورزش بودهام. ما اگر قبول داریم که ورزش جامعه را متحول میکند، باید طور دیگری رفتار کنیم. شما همین برخورد جامعه آمریکا و ترامپ را ببینید که چه واکنشهایی در قبال فوتبال ایران داشتهاند. این را هم میدانیم که همین امپراطوریها اگر در جام جهانی بخواهند رفتار بدی با تیم ملی فوتبال ایران داشته باشند و به عنوان مثال نگذارند به مسابقات برود، این اتفاقات قابلیت سانسور شدن ندارد و همه دنیا میفهمند. در حال حاضر متاسفانه هنوز مسئولان کشور ما ورزش را به عنوان یک پدیده دسته چندم نگاه میکنند و تا این نگاه عوض نشود، شرایط تغییر نخواهد کرد. اگر عزیزان ما در مجلس و سپس وزرای دولت این را بپذیرند که ورزش چقدر اهمیت دارد و یک ورزشکار میتواند پرچم کشور را بالا ببرد، آن زمان قطعا میآیند بستههایی را به صورت تشویقی برای واحدهای تولیدی، صنعتی یا تعاونی که در ورزش مشارکت دارند، در نظر میگیرند و در این صورت ورزش شکوفا خواهد شد. در غیر اینصورت ورزش حرفهای ما در سالهای آینده دچار بحران بزرگی خواهد شد؛ به ویژه حالا که جنگ هم بر کشور سایه افکنده، شرایط بدتر از این هم میشود.
*کدام بخش مهمترین برای اختصاص بودجه مورد نظر شماست و به طور کلی روی صحبتهای شما با کدام بخش از مسئولان کشور است؟
باید تاکید کنم که مهمترین نقش را در این میان نمایندگان مجلس برعهده دارند. من فقط درباره فوتبال حرف نمیزنم. مجلس باید بودجهای که به ورزش تخصیص میدهد، در شأن ورزش باشد اما اگر ما در این قصه بمانیم که یک پولی برای رد گم کردن در اختیار ورزش قرار بگیرد، این ایدهآل نیست. در دنیا یک ورزشکارا از یک المپیک تا المپیک بعدی در اختیار یک بنگاه اقتصادی قرار میگیرد. در واقع آن بنگاه موظف میشود از صفر تا صد امکانات مورد نیاز آن ورزشکار را پوشش بدهد. در ایران اما به این شکل نیست و اگر میبینید گاهی ورزشکاران ما در المپیک نتایج شگفتانگیزی کسب میکنند، به خاطر نژاد، غیرت و تلاش خودشان است. پول درستی اینجا برای ورزش خرج نمیشود. این در ادامه خطرساز میشود. درمجموع من شخصا موافق تعطیلی آلومینیوم نیستم اما مدیران واحدهای تولیدی و صنعتی در انتظار دریافت بستههای تشویقی هستند تا به ادامه تخصیص بودجه برای ورزش دلگرم بشوند. البته رانتی نباید در میان باشد. مدیر واحد تولیدی و صنعتی باید بداند اگر در ورزش هزینه میکند، عواقب خوبی برایش به همراه میآورد.
*درباره آخرین شرایط تیم فوتبال آلومینیوم صحبت کنید. شما هم جزو مخالفان برگزاری لیگ برتر بودید و به نظر میرسد حتی پس از برگزاری جام جهانی هم شرایط برای ازسرگیری مسابقات مهیا نباشد.
14 باشگاه لیگ برتری نامهای را امضا کردیم و نگاه ما هم به این موضوع کاملا منطقی و علمی بود. ضمن اینکه طرف حسابهای ما هم کارشان معلوم نیست و نمیدانیم حمله میکنند یا نه. پس شرایط باثباتی نداریم. از سوی دیگر براساس برنامه زمانبندی فصل آینده باید مهلت مناسبی برای نقلوانتقالات، آمادهسازی تیمها، فیفادیها و ... مطابق با تقویم جهانی داشته باشیم و به نظر میرسد امکان برگزاری مسابقات پس از جام جهانی هم مهیا نباشد. در این شرایط خواهش ما از فدراسیون فوتبال، سازمان لیگ و به طور کلی تصمیمسازان فوتبال ایران این است که به شرایط باشگاهها توجه جدی داشته باشند. الان 8 باشگاه به صورت جدی در جنگ آسیب دیدهاند. به نظرم برگزاری مسابقات در فصل آینده با 18 تیم بهترین تصمیم است و به باشگاهها بگویند تا همینجای فصل (تا جایی که مسابقات لیگ برتر برگزار شده) با بازیکنان تسویه کنید و به فکر فصل آینده باشید. صحبت همه در حال حاضر این است که قراردادها پایین بیاید و جلوی بریزوبپاش گرفته شود. قبلا هم این صحبتها زیاد مطرح و دیده شده که دیگر نباید امسال پولهایی خارج از قرارداد، مثل دلار، خانه یا ماشین به بازیکنان داده شود.
*درباره لیگ 18 تیمی به طور کلی نظرتان چیست. آیا فوتبال ایران پتانسیل 18 تیمی ماندن را دارد یا بهتر است پس از یکی دو فصل دوباره به 16 تیم کاهش داده شود؟
ببینید لیگ استاندارد 18 تیمی است. همین الان لیگ عراق با حضور 18 تیم دنبال میشود. به نظرم فضایی که فوتبال در ایران دارد، باید به سمت و سوی توسعه باشد. البته امکانات مناسب نداریم و این شامل حال همه باشگاهها است. باید مجوز بدهند و بعد آنها را مجبور به ایجاد تغییرات کنند. به نظرم بهتر است با 18 تیم ادامه بدهند و اگر نشد باز 16 تیمی کنند.
