نه درآمدی، نه فروشی، نه استقبالی؛ لباس تیم ملی در انقلاب جا ماند؟
به گزارش فوتبال 360، تیم ملی ایران در اولین دیدار تدارکاتیاش در ترکیه به مصاف گامبیا، تیم 117 فیفا، رفت و با نتیجه 3 بر یک به برتری رسید. این بازی فارغ از مباحث فنی متعددی که در دل داشت، با یک اتفاق تکراری و حالا دیگر خستهکننده همراه بود: لباس تیم ملی. ایران بیش از 4 سال است با همین طرح لباس در میادین مختلف به میدان میرود و تغییری در لباس اصلیاش به وجود نیاورده. مورد عجیب اینکه با وجود رونمایی از لباس جدید تیم ملی برای جام جهانی در میدان انقلاب، همچنان خبری از این پیراهنها نیست و تیم ملی با همان رخت کهنه به مصاف رقبا میرود.
«اگر ما هم مدیر داشتیم ...»
در دنیای حرفهای معمولا بخش درخور توجهی در درآمدزایی مربوط به عرضه و فروش پیراهنهای باشگاهی و ملی برای هواداران است. این موضوع یکی از ترفندهای مدیریتی است که میتوان با پرداختن به آن بخشی از مشکلات مالی را درمان کرد. مشکل اما دقیقا همینجاست: مدیریت! درست وقتی قرار است همه چیز حالت معمول و مرسوم خودش را داشته باشد، مدیریت ضعیف برجسته میشود و چنین مسائلی جزئیات خوانده میشوند. در اینکه این تیم ملی با چالش محبوبیت مواجه است، تردیدی نیست. این موضوعی است که خود مسئولان ردهبالای ورزش هم به آن پی برده و در تلاش برای کم کردن فاصلهها برآمدهاند؛ اما حتی اگر محبوبیتی هم درکار نباشد، باز عرف و روال کار تغییر چندانی نمیکند.
در بدترین حالت معمول، حتی اگر استقبالی از این پیراهنها هم در کار نباشد، با توجه به شروع رقابتهای جام جهانی، پیراهن تیم ملی باید عرضه و در اختیار هوادارانش قرار بگیرد. جالب آنکه در این زمینه، نه تنها خلاقیتی برای تولید و معرفی صورت نگرفته بلکه خبری از عرضه رسمی در مارکت جهانی هم نیست. «مارکت جهانی» برای این مدیریت فدراسیون، واژه سنگینی است و میتوان به بهانه تحریمها و سایر موارد از زیر بار مسئولیتش رها شد؛ اما حتی در مارکت داخلی هم خبری از این پیراهن نیست. پیراهنی که طرحش چنگی به دل نمیزند ولی قرار است رخت رسمی تیم ملی در آمریکا باشد.
پیراهنها در میدان انقلاب جا ماند؟
فارغ از مباحثی همچون طراحی و خلاقیت در طراحی، موضوع رونمایی دیرهنگام این پیراهن هم از آن مواردی است که جای بحث فراوانی دارد. جالب آنکه تولیدکننده این پیراهن یک کمپانی داخلی است و نمیشود به بهانه تحریمها یا موارد مشابه، تاخیر در رونمایی و معرفی رسمی را توجیه کرد. ضمن آنکه چنین طرحی ابتدا و قبلتر از رونمایی باید به تایید فیفا برسد. پس، حتی قبل از آنکه خیلی دیر رونمایی شود، نسخه نهایی این پیراهن به تایید فیفا رسیده و مشخص نیست چرا زمان زیادی برد تا از آن رونمایی شود.
با این حال و با توجه به شرایطی که بر فوتبال در ایران حاکم است، شاید دل و دماغی برای ارائه آنچه که در عرف مرسوم است نباشد. از این زاویه، شاید اهمیت ارائه این پیراهن در بازار داخل و خارج (اگر خوشبینانه به شرایط نگاه شود) چندان بالا نباشد اما نمیتوان این مورد را به بازیکنان هم تعمیم داد.
ماجرا از این قرار است که بازیکنان تیم ملی باید با لباسهای جدید که ظاهرا در میدان انقلاب جا مانده و خبری از آن نیست، در جام جهانی به میدان بروند. از آنجا که فقط سه بازی تدارکاتی قبل از استارت اولیه جام باقی مانده بود، بهتر بود تا لباس نو از همین بازی با گامبیا به تن بازیکنان میرفت تا وضعیت تعریق، وزن و تابآوری آن مورد ارزیابی قرار بگیرد. هرچند برای تیمی که به لحاظ فنی میلنگد، ویزا ندارد، در آمریکا کمپش را تعطیل کردهاند، مدیران ردهبالایش را به محل برگزاری جام جهانی راه نمیدهند و بازیکنانش مجبور به سفرهای مقطعی برای بازی در مرحله گروهی هستند، پیراهن اصلا به چشم هم نیاید.
