پاداش «دلاری» برای بازیکنان، حسرت «ریالی» برای مردم؛ «فاصله این تیم را بیشتر نکنید»
به گزارش فوتبال 360، تیم ملی فوتبال ایران که با حضور در اردوی ترکیه، در انتظار رسیدن ویزای آمریکا و پرواز به مکزیک است، روزهای پرتبوتابی را سپری میکند. بخش اصلی چنین التهابی حاصل حمله آمریکا در دو نوبت جنگهای 12 و 40 روزه به ایران است؛ به طوری که تا چند هفته قبل، جریانی قویا از عدم حضور تیم ملی در آمریکا به دلیل متخاصم بودن این کشور سخن میراندند.
هرچند این ادعا رفتهرفته از رمق افتاد اما عدم صدور ویزا برای نمایندگان فدراسیون فوتبال که قصد داشتند برای مراسم قرعهکشی جام جهانی راهی واشنگتن شوند، زنگ هشدار را به صدا درآورد. دقیقا از آن زمان به بعد، روشن شد میزبان جام جهانی قرار نیست به سادگی به تیم ملی و همراهانش ویزا دهد. البته عنوان شده فیفا به مسئولان فدراسیون فوتبال ایران قول داده ویزای همه بازیکنان را بگیرد و اجازه ندهد در برنامههای فنی تیم ملی خللی ایجاد شود.
با این وجود، همین حالا که 9 روز تا شروع جام جهانی باقی مانده، هنوز خبری از صدور ویزای آمریکا برای تیم ملی و مجموعه همراه نیست. همزمان ولی جریان موازی شکل گرفته تا با تاکید بر «غیرت» بازیکنان تیم ملی، پاداش دلاری آنها فراهم شود. این موضوعی است که در 48 ساعت گذشته پررنگ شده و از فدراسیون گرفته تا نهاد ریاست جمهوری، همگی در این مورد اظهارنظر میکنند.
پاداش برای بردن تیم 116 دنیا
ماجرای تخصیص پاداش برد و مساوی برای تیم ملی ایران از آن دست موضوعاتی است که ارتباطی با امروز ندارد. این مورد از مدتها قبل وجود داشته و هربار که حلقه بازیکنان تیم ملی قدرت بیشتری به خود گرفته، رقم دلاری این پاداش اضافه شده است. شاید عجیب باشد اما بازیکنان تیم ملی نه تنها برای بازیهای رسمی بلکه برای بازیهای دوستانه هم، فارغ از جایگاه و رتبه رقیب، پاداش دریافت میکنند. آخرین آنها پاداش برتری مقابل گامبیا، تیم 116 رنکینگ فیفا است. این موضوع اما به همینجا نباید ختم شود؛ در واقع این پاداشهای چندهزار دلاری برای برتری مقابل رقبای کمنامونشان در مقابل پاداشی که قرار است به بازیکنان تیم ملی برای صعود به جام جهانی اختصاص یابد، ناچیز است. حتما مخاطبان فوتبالی داستان اهدای سکه، حواله خودرو و اهدای خودرو به طور مجزا را در پیشینه بازیکنان تیم ملی به خاطر دارند؛ رسمی که به مناسبت صعود به جام جهانی پایهگذار شد و آخرین آنها که مربوط به دوره قبلی بود، حسابی سروصدا به پا کرد.
با مرور مختصر همین موضوع، حالا میشود به نقطه امروزی رسید؛ جایی که همه بسیج شدهاند تا دوباره پاداش صعود به جام جهانی را به بازیکنان تیم ملی بدهند. اظهارات اخیر مهدی تاج مبنی بر اینکه «بازیکنان تیم ملی خیلی محجوب هستند که با وجود عدم دریافت پاداش همچنان مثل یک سرباز از وطن دفاع میکنند»، در همین راستا است. کار حتی به نهاد ریاست جمهوری هم کشیده. یکی دو روز گذشته، اظهارات علیرضا رحیمی، معاون جوانان وزارت ورزش هم دست به دست شده که در این مورد گفته که «به بهترین شکل از تیم ملی حمایت شده و رئیس جمهور از آنجا که خودش فوتبالی است، پای کار است و دستورات لازم را داده و پاداشهای ارزشمندی در صورت صعود در جام جهانی پیش بینی شده است.»
پاداش برای صعود از مرحله گروهی
اختصاص پاداش به بازیکنان و اعضای کادر فنی و شاید تعدادی از همراهان آنها فقط به این مراحل ختم نمیشود؛ چراکه به تازگی تلاش جدیدی شکل گرفته تا رقم مهمی جهت پاداش صعود از مرحله گروهی در اختیار بازیکنان و اعضای کادر فنی قرار بگیرد. این که آیا صعود از گروه جام جهانی 48 تیمه باید شامل پاداش شود یا نه، بخشی از پرسشهایی است که ذهن مخاطب را درگیر کرده است.
هرچند که در این میان نباید بخش دیگر این ماجرا را نادیده گرفت؛ صعود به جام جهانی حاصل زحمت همین بازیکنان است و طبیعتا آنها انتظار دارند بخشی از درآمد حاصله از این صعود بین خودشان تقسیم شود. حال اینکه چه مقدار باید به این بازیکنان داده شود و چه مقدار صرف ساختار و فوتبال پایه، باز هم بحثی تخصصیتر است. ضمن اینکه تحریمهای بانکی اعمال شده اجازه دسترسی به پاداش فیفا را به فدراسیون نمیدهد و نهادهای دیگر مجبور میشوند هزینههای سنگینی بابت پاداش به این بازیکنان تیم ملی دهند.
«نوش جان؛ ولی جار نزنید!»
داستانهای پاداش برای بازیکنان تیم ملی فوتبال که تعدادی آن را حق این بازیکنان و تعدادی آن را نوعی رانت و تبعیض میدانند، حکایتهای تلخ و شیرین فراوانی دارد که قاعدتا خیلی از مخاطبان، بسیاری از آن حکایتها را از بر هستند. مسئله اما این است در روزهای سخت اقتصادی و سفرههای کوچکشده مردم که در تامین حداقل «ریال» برای زندگی ماندهاند، جار زدن برای تامین پاداشهای «چند هزار دلاری» برای بازیکنان و کادر فنی تیم ملی، اثری معکوس خواهد داشت. حتی اگر نه رانت و تبعیض و حق مسلم این بازیکنان باشد، باز هم نیاز به جار زدن برای تامین این پاداش برای طیب خاطر بازیکنان تیم ملی حس نمیشود؛ به ویژه آنکه همین تیم به اندازه کافی نزد بسیاری از مردم دافعه ایجاد کرده و محبوبیتش را از دست داده.
