بهتاش فریبا در گفتوگو با «فوتبال ۳۶۰»؛ قلعهنویی مجبور بود به باتجربهها اعتماد کند!
به گزارش فوتبال ۳۶۰، با اعلام فهرست نهایی تیم ملی ایران برای حضور در جام جهانی ۲۰۲۶، مشخص شد امیر قلعهنویی قصد دارد با چه فهرست نفراتی در راهی بزرگترین تورنمنت فوتبال جهان حاضر شود. لیستی که بیش از هر چیز با میانگین سنی بالای خود جلب توجه میکند و بخش قابل توجهی از آن را بازیکنان باتجربه و بالای ۳۰ سال تشکیل دادهاند؛ موضوعی که از نگاه بسیاری نشاندهنده اعتماد کادر فنی به نفرات آزمونپسداده برای حضور در میدانی به بزرگی جام جهانی است.
در میان اسامی حاضر در فهرست اما یک نام بیش از سایرین نگاهها را به خود جلب کرده است؛ امیرمحمد رزاقینیا، هافبک ۲۰ سالهای که با قرار گرفتن در جمع ملیپوشان، به یکی از جوانترین بازیکنان حاضر در اردوی تیم ملی تبدیل شده است. حضور او در کنار ستارههای باتجربه فوتبال ایران، نشانهای از توجه کادر فنی به نسل آینده فوتبال کشور نیز به شمار میرود و میتواند یکی از نکات ویژه فهرست نهایی ایران باشد.
در چنین شرایطی، «فوتبال ۳۶۰» برای بررسی ابعاد مختلف این فهرست و همچنین شانس ملیپوشان ایران در جام جهانی، سراغ بهتاش فریبا، پیشکسوت استقلال و یکی از اعضای تیم ملی ایران در جام جهانی ۱۹۷۸ آرژانتین رفت. فریبا در این گفتوگو درباره ترکیب نهایی تیم ملی، غایبان مهم فهرست، حضور بازیکنان جوان و همچنین شرایط ایران در آستانه حضور در جام جهانی صحبت کرده است.
*لیست تیم ملی منتشر شده. نکته قابل توجهی برای شما نداشت؟
راستش نورافکن تنها بازیکنی بود که فکر نمیکردم از فهرست نهایی خط بخورد. به این دلیل که شرایط تورنمنت طوری است که بازیکنان چندپُسته ارزش بیشتری پیدا میکنند. نورافکن هم دفاع چپ بازی میکند، هم وینگر چپ، هم هافبک دفاعی و حتی در برخی سیستمها میتواند جلوتر بازی کند. ضمن اینکه از نظر شخصیتی و جنگندگی هم بازیکنی است که همیشه برای تیمش میجنگد. به همین خاطر انتظار داشتم در فهرست حضور داشته باشد اما متأسفانه این اتفاق نیفتاد. سایر نفراتی که خط خوردند تا حدی قابل پیشبینی بودند اما درباره نورافکن واقعاً تصورم این بود که دعوت میشود.
*در این تیم پیر، یک چهره جوان هم داریم.
در مقابل، دعوت از امیرمحمد رزاقینیا برای من جالب بود. یک بازیکن ۲۰ ساله که اگر فرصت بازی پیدا کند میتواند یکی از جوانترین بازیکنان تاریخ فوتبال ایران در جام جهانی باشد. من خودم هم در جام جهانی ۱۹۷۸، با ابراهیم قاسمپور تنها چند ماه اختلاف داشتم. شرایط امیرمحمد را درک میکنم. حضور در جام جهانی برای هر فوتبالیستی یک اتفاق ماندگار است. خیلی از تورنمنتها هستند که بازیکن در آنها شرکت میکند اما جام جهانی داستان متفاوتی دارد. ممکن است یک فوتبالیست سالها بازی کند اما فرصت حضور در جام جهانی را به دست نیاورد. به همین دلیل برای بازیکنان جوانی مثل رزاقینیا این تجربه میتواند فوقالعاده ارزشمند باشد و مسیر فوتبالی آنها را تغییر دهد.
به نظر من رزاقینیا در استقلال هم فصل بسیار خوبی داشت و نشان داد که توانایی پیشرفت بیشتری دارد. او از آن دسته بازیکنانی است که اگر در چنین تورنمنتی فرصت بازی پیدا کند، میتواند خیلی سریعتر رشد کند و حتی در آینده به یکی از مهرههای مهم فوتبال ایران تبدیل شود.
*در این اوضاع میتوانیم امیدوار باشیم؟
در مورد شرایط تیم ملی هم باید در نظر داشت که امسال وضعیت کاملاً متفاوت بود. جنگ و تعطیلی مسابقات باعث شد بازیکنانی که در لیگ ایران بازی میکردند برای مدت طولانی از شرایط مسابقه دور بمانند. به همین دلیل کادر فنی تیم ملی مجبور بود روی آمادهسازی بدنی بازیکنان تمرکز ویژهای داشته باشد.
اگر دقت کرده باشید، در روزهای اخیر فشار تمرینی سنگینی به بازیکنان وارد شده است. دلیلش هم روشن است؛ وقتی مدت طولانی مسابقه رسمی برگزار نشده باشد، بازیکن باید دوباره به پیک آمادگی برسد. شما در بازی دوستانه مقابل گامبیا هم دیدید که تیم ملی برای حفظ ریتم مسابقه و توان بدنی به کار بیشتری نیاز دارد.
به نظر من کادر فنی در این زمینه تصمیم درستی گرفته است. فوتبال امروز بدون دوندگی و آمادگی بدنی معنا ندارد. ما قرار است مقابل تیمهایی قرار بگیریم که از نظر فیزیکی بسیار قدرتمند هستند و اگر از لحاظ بدنی کم بیاوریم، دچار مشکل میشویم. به همین خاطر این فشار تمرینی کاملاً طبیعی و حتی ضروری است.
*در کل پس شما از لیست راضی بودید؟
در مورد فهرست نهایی هم همیشه بحث و اختلاف نظر وجود دارد. در همه جای دنیا وقتی یک فهرست ۲۶ نفره اعلام میشود، چند بازیکن هستند که میتوان درباره حضورشان بحث کرد. اما در نهایت سرمربی و کادر فنی باید بر اساس نیازهای تاکتیکی تصمیم بگیرند و مسئولیت انتخابها را هم خودشان میپذیرند.
من فکر میکنم در این دوره بیش از هر چیز روی تجربه حساب شده است. جام جهانی تورنمنتی نیست که فقط با استعداد یا فقط با جوانی بتوان در آن موفق شد. بازیهای بزرگ به بازیکنان بزرگ و باتجربه نیاز دارند. البته جوانها هم مهم هستند اما در چنین مسابقاتی تجربه میتواند تعیینکننده باشد.
در بازی تدارکاتی مقابل گامبیا هم دیدیم که بازیکنان جوان هنوز برای رسیدن به بالاترین سطح نیاز به زمان دارند. از بین آنها آریا یوسفی عملکرد خوبی داشت. او بازیکنی است که اعتماد به نفس بالایی دارد و از بازی کردن مقابل نامهای بزرگ نمیترسد.
آریا یوسفی از آن دسته بازیکنانی است که به قول فوتبالیها «پررو بازی میکند». منظور از پررو بودن، جسارت فوتبالی است؛ یعنی از گرفتن توپ نمیترسد، در موقعیتهای دشوار مسئولیت میپذیرد، تک به تک میرود و رو به جلو بازی میکند. چنین بازیکنانی میتوانند در آینده کمک زیادی به فوتبال ایران کنند.
*ما به تازگی هم یک بزرگ را از دست دادیم و فوتبال ایران عزادار پرویز قلیچخانی شد.
در پایان هم باید بگویم که درگذشت همایون بهزادی و بعد از آن پرویز قلیچخانی اتفاقات تلخی برای فوتبال ایران بود. من فرصت همبازی شدن طولانی با آقای قلیچخانی را نداشتم اما در سفرها و برنامههای مختلف کنار ایشان بودم. همیشه گفتهام که او از نظر فنی یکی از الگوهای فوتبال ایران بود و بسیاری از نسل ما فوتبالش را دنبال میکردند. متأسفانه کمکم بزرگان فوتبال ایران را از دست میدهیم. در خصوص قلیچخانی نگویید یکی از بزرگترینها، او بزرگترین فوتبالیست ایران بود. این اتفاق خیلی تلخ است اما یاد و خاطره آنها همیشه در فوتبال ایران زنده خواهد ماند. روح همه این عزیزان شاد.
