معرفی تیمهای جام جهانی 2026؛ کره جنوبی، ادامه قصه گوگوریو به کارگرانی سون
به گزارش فوتبال 360، «در این درگیری مرگبار، هنجارهای اجتماعی فرو میریزند و رقبا در جنگی بیرحمانه گرفتار میشوند؛ جایی که زندگی انسان سخت، بیرحم و کوتاه است. ما در جهانی زندگی میکنیم که شبیه بازی ماهی مرکب است.» تصور کنید برای آنکه اثرتان دیده شود، شش دندان خود را از دست بدهید. داستان مردی را روایت کنید که در میان ۴۵۶ بازیکن غرق در بدهی، زندگیاش را برای بار دوم به قمار میگذارد؛ جایی که برنده با ۴.۶ میلیارد وون به خانه بازمیگردد و بازنده با شلیک گلوله از صحنه حذف میشود. این همان جهانی است که هوانگ دونگ-هیوک خلق کرد؛ جهانی که بعدها با نام «بازی مرکب» به موفقترین سریال تاریخ نتفلیکس تبدیل شد.
خالق این مجموعه بارها توضیح داده که ایده آن را از روزهای سخت پس از بحران مالی جهانی و مشکلات اقتصادی شخصیاش گرفته است. او در گفتوگو با گاردین از دورانی گفته که به همراه مادر و مادربزرگش برای گذران زندگی مجبور به قرض گرفتن پول شده بود. از دل همان روزهای دشوار، داستانی متولد شد که نهتنها کره جنوبی، بلکه فرهنگ عامه این کشور را به خانه میلیونها نفر در سراسر جهان برد.
کره جنوبی امروز تنها با فناوری، صنعت و اقتصاد شناخته نمیشود. این کشور در دو دهه اخیر با موسیقی، سینما، سریال و فرهنگ عامه خود مرزها را درنوردیده و به یکی از مهمترین صادرکنندگان فرهنگی جهان تبدیل شده است. سرزمینی که نامش از پادشاهی گوریو در قرون وسطی گرفته شده و ریشههای تاریخی آن به گوچوسون، نخستین پادشاهی افسانهای کره در سال ۲۳۳۳ پیش از میلاد بازمیگردد.
تاریخ این سرزمین با اتحاد سه پادشاهی کره، حکومت سلسلههای گوریو و چوسون و سپس اشغال ژاپن گره خورده است. پس از پایان جنگ جهانی دوم نیز کره به دو بخش شمالی و جنوبی تقسیم شد؛ شکافی که تا امروز پابرجا مانده است. اکنون بیش از ۵۲ میلیون نفر در کره جنوبی زندگی میکنند و نزدیک به نیمی از آنها در منطقه بزرگ سئول ساکن هستند. کشوری که در کنار میراث تاریخی خود، با جاذبههایی چون کاخ گیونگبوکگونگ، برج سئول و نهر چئونگگیچئون یکی از مهمترین مقاصد گردشگری شرق آسیا محسوب میشود.
اما اگر کره جنوبی در فرهنگ عامه جهان جایگاه ویژهای پیدا کرده، در فوتبال آسیا نیز دهههاست یکی از قدرتهای اصلی قاره به شمار میرود.
کره جنوبی چگونه به جام جهانی رسید؟
کره جنوبی پس از ناکامی در رسیدن به فینال جام ملتهای آسیا ۲۰۲۳ وارد دورهای تازه شد. جنگجویان تائگوک در حالی قدم به مسیر مقدماتی جام جهانی ۲۰۲۶ گذاشتند که بسیاری معتقد بودند این تیم به یک تغییر نسل نسبی نیاز دارد؛ تغییری که در آن ستارههای باتجربه همچنان نقش محوری داشته باشند و نسل جدید نیز به تدریج جای خود را در ترکیب پیدا کند.
یاران سون هیونگ مین در مرحله نخست مقدماتی کار چندان دشواری نداشتند و با عبور مقتدرانه از سد چین، تایلند و سنگاپور جواز حضور در مرحله بعد را به دست آوردند، اما در دور نهایی شرایط متفاوت بود. بسیاری از کارشناسان معتقد بودند کره جنوبی در یکی از دشوارترین گروههای این مرحله قرار گرفته است؛ گروهی که یک ویژگی خاص نیز داشت. برای نخستین بار در تاریخ حضور کره جنوبی در رقابتهای انتخابی جام جهانی، هیچ تیمی از شرق آسیا در مسیر این کشور قرار نداشت و هر پنج رقیب آنها از کشورهای عربزبان غرب آسیا بودند.
عراق و اردن بیش از سایر رقبا برای کره جنوبی دردسر ایجاد کردند و در مقاطعی صدرنشینی این تیم را به چالش کشیدند، اما تجربه بالای کرهایها و کیفیت فنی ترکیب آنها اجازه نداد کار گره بخورد. شاگردان این تیم در نهایت با ثبت ۶ پیروزی و ۴ تساوی، بدون تحمل حتی یک شکست، جایگاه خود را در صدر جدول تثبیت کردند و برای یازدهمین دوره متوالی جواز حضور در جام جهانی را به دست آوردند.
کرهجنوبی به روایت تاریخ جام جهانی
«جنگجویان تائگوک» یکی از ثابتترین مشتریان جام جهانی در چهار دهه اخیر بودهاند. تیمی که از جام جهانی ۱۹۸۶ مکزیک به بعد حتی یک دوره از بزرگترین تورنمنت فوتبال جهان را از دست نداده و در این مدت خود را به عنوان یکی از قدرتهای سنتی فوتبال آسیا تثبیت کرده است. کره جنوبی همچنین در دو دوره نخست جام ملتهای آسیا روی سکوی قهرمانی ایستاد، اما از آن زمان تاکنون دیگر موفق به تکرار آن افتخار نشده و همین موضوع به شکلگیری یکی از عجیبترین روایتهای تاریخ فوتبال این کشور انجامیده است؛ داستانی که با عنوان «نفرین مدالهای تقلبی» شناخته میشود.
ماجرا به قهرمانی جام ملتهای آسیا ۱۹۶۰ بازمیگردد؛ جایی که پارک کیونگ-هوا، یکی از اعضای آن تیم قهرمان، سالها بعد مدعی شد مدالهای اهداشده با لایهای از طلای ارزان پوشانده شده بودند و روکش آنها بهراحتی کنده میشد. از آن زمان تاکنون کره جنوبی دیگر نتوانسته جام قهرمانی آسیا را بالای سر ببرد و همین مسئله به یکی از معروفترین خرافههای فوتبال این کشور تبدیل شده است.
البته نخستین حضور کره جنوبی در جام جهانی به سال ۱۹۵۴ بازمیگردد، اما آنها از جام جهانی ۱۹۸۶ به بعد به عضوی ثابت از این رقابتها تبدیل شدند و نسلهای مختلفی از ستارههای فوتبال آسیا را به جهان معرفی کردند. تیم ملی کره جنوبی خانه اسطورههایی چون پارک جی سونگ، ستاره سابق منچستر یونایتد، سئول کی هیون که در چهار جام جهانی حضور داشت و یکی از مهرههای کلیدی نسل طلایی ۲۰۰۲ محسوب میشد، چا بوم کون، بهترین گلزن تاریخ این تیم با ۵۸ گل ملی، و هونگ میونگ بو بوده است. گاس هیدینک نیز در مقطعی سئول کی هیون را بزرگترین بازیکن تاریخ فوتبال کره جنوبی توصیف کرده بود.
اوج تاریخ فوتبال کره جنوبی بدون تردید به جام جهانی ۲۰۰۲ بازمیگردد؛ تورنمنتی که اگرچه همواره با بحثها و جنجالهای داوری همراه بوده، اما نام جنگجویان تائگوک را برای همیشه در تاریخ جام جهانی ثبت کرد. کرهایها مسابقات را با پیروزی ۲ بر صفر مقابل لهستان آغاز کردند، سپس برابر ایالات متحده به تساوی ۱-۱ رسیدند و در آخرین دیدار مرحله گروهی با شکست یک بر صفر پرتغال راهی مرحله حذفی شدند.
در مرحله یک هشتم نهایی، گل طلایی آن جونگ هوان باعث شد کره جنوبی با پیروزی ۲ بر ۱ یکی از مدعیان اصلی مسابقات یعنی ایتالیا را حذف کند. آنها در مرحله بعدی نیز اسپانیا را کنار زدند تا به نخستین تیم آسیایی تاریخ تبدیل شوند که به نیمهنهایی جام جهانی میرسد. رؤیای کره در نیمهنهایی با شکست یک بر صفر مقابل آلمان متوقف شد و آنها در دیدار ردهبندی نیز با نتیجه ۳ بر ۲ مغلوب ترکیه شدند تا در نهایت در رتبه چهارم جهان قرار بگیرند؛ بهترین نتیجه یک تیم آسیایی در تاریخ جام جهانی.
پس از ماجراهای فراموشنشدنی ۲۰۰۲، کره جنوبی دو بار در مرحله یک هشتم نهایی و سه بار در مرحله گروهی از رقابتها کنار رفت. آنها در جام جهانی ۲۰۲۲ قطر نیز توانستند به مرحله حذفی برسند، اما برزیل با پیروزی مقابل این تیم به ماجراجویی کرهایها پایان داد. حالا جنگجویان تائگوک امیدوارند در جام جهانی ۲۰۲۶ بار دیگر از مرحله حذفی عبور کنند و همانند همسایه شرقی خود، ژاپن، به یکی از تیترهای اصلی فوتبال جهان تبدیل شوند.
کره جنوبی تاکنون در تاریخ جام جهانی هرگز مقابل جمهوری چک و آفریقای جنوبی قرار نگرفته است. در میان تیمهایی که بیش از یک بار برابر آنها صفآرایی کردهاند، مکزیک یکی از معدود رقبایی است که کرهایها هرگز موفق به کسب برد یا حتی تساوی مقابل آن نشدهاند. ترکیه و آرژانتین نیز شرایط مشابهی دارند و هر سه تیم سابقه چندین پیروزی برابر کره جنوبی در ادوار مختلف جام جهانی را در کارنامه خود ثبت کردهاند.
سرمربی کره جنوبی کیست؟
تیم ملی کره جنوبی در جام جهانی ۲۰۲۲ قطر یکی از تحسینبرانگیزترین نمایشهای تاریخ معاصر خود را ارائه داد. آنها مقابل اروگوئه دوام آوردند، با پیروزی خاطرهانگیز برابر پرتغال راهی مرحله حذفی شدند و نشان دادند همچنان یکی از قدرتهای اصلی فوتبال آسیا هستند. با این حال، دوران پس از جام جهانی برای جنگجویان تائگوک بیش از آنکه با ثبات فنی همراه باشد، درگیر آشفتگیهای مدیریتی و تصمیمات جنجالی شد.
انتصاب یورگن کلینزمن به عنوان سرمربی تیم ملی کره جنوبی پروژهای بود که از همان ابتدا موافقان و مخالفان زیادی داشت، اما در نهایت به یک شکست کامل تبدیل شد. سرمربی آلمانی کمتر از یک سال دوام آورد و در شرایطی از سمت خود کنار رفت که انتقادات گستردهای نسبت به عملکردش وجود داشت. پس از او، فدراسیون فوتبال کره بار دیگر به سراغ یکی از بزرگترین اسطورههای تاریخ فوتبال این کشور رفت؛ مردی که نامش با بزرگترین افتخار تاریخ فوتبال کره جنوبی گره خورده است.
هونگ میونگبو بدون تردید یکی از مهمترین چهرههای تاریخ فوتبال آسیاست. مدافعی که در چهار جام جهانی متوالی بین سالهای ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۲ به میدان رفت و به نخستین بازیکن آسیایی تبدیل شد که به چنین رکوردی دست پیدا میکند. او در جام جهانی ۲۰۰۲ نیز توپ برنز مسابقات را به دست آورد تا نخستین بازیکن آسیایی باشد که موفق به کسب یک جایزه انفرادی در جام جهانی میشود.
هونگ هرگز مدافعی متکی به سرعت یا قدرت بدنی خیرهکننده نبود. نقطه قوت او درک فوقالعاده از بازی، رهبری در خط دفاعی و توانایی مثالزدنی در ارسال پاسهای بلند بود. او به عنوان یک سوئیپر مدرن شناخته میشد و رسانههای کرهای لقب «لیبروی ابدی» را برایش انتخاب کرده بودند؛ لقبی که به خوبی جایگاه او در تاریخ فوتبال این کشور را توصیف میکند.
دوران باشگاهی او نیز کمافتخار نبود. هونگ پس از فتح لیگ قهرمانان آسیا با پوهانگ، راهی ژاپن شد؛ تجربهای که چندان موفقیتآمیز نبود. او پس از بازگشت به کره، سالهای پایانی دوران بازی خود را در آمریکا و با پیراهن لسآنجلس گلکسی سپری کرد و همانجا از فوتبال خداحافظی کرد.
تنها یک سال پس از بازنشستگی، مسیر مربیگری او آغاز شد. هونگ در سال ۲۰۰۵ به عنوان دستیار مربی به تیم ملی کره جنوبی بازگشت و در جام جهانی ۲۰۰۶ کنار دیک ادووکات حضور داشت. او سپس با پیم وربیک در جام ملتهای آسیا ۲۰۰۷ همکاری کرد و خیلی زود به یکی از گزینههای جدی نیمکت تیم ملی تبدیل شد.
فدراسیون فوتبال کره در سال ۲۰۰۹ هدایت تیم زیر ۲۰ سال را به او سپرد. تیم او در جام جهانی جوانان همان سال تا مرحله یکچهارم نهایی پیش رفت و تنها با شکست ۳ بر ۲ مقابل غنای قهرمان از ادامه مسابقات بازماند. چند ماه بعد نیز هدایت تیم زیر ۲۳ سال به او سپرده شد؛ تیمی که تحت رهبری هونگ موفق شد در بازیهای آسیایی ۲۰۱۰ و المپیک ۲۰۱۲ لندن به مدال برنز برسد. آن مدال المپیک، نخستین مدال تاریخ فوتبال کره جنوبی در بازیهای المپیک بود و یکی از مهمترین دستاوردهای دوران مربیگری او محسوب میشود.
پس از یک دوره کوتاه همکاری با گاس هیدینک در باشگاه آنژی ماخاچکالا روسیه، هونگ در ژوئن ۲۰۱۳ به عنوان سرمربی تیم ملی کره جنوبی انتخاب شد. مأموریت او آماده کردن تیم برای جام جهانی ۲۰۱۴ بود، اما این پروژه پایان خوشی نداشت. کره جنوبی بدون کسب حتی یک پیروزی مسابقات را به پایان رساند و هونگ تنها چند روز پس از حذف تیم از سمت خود استعفا کرد.
او پس از جدایی از تیم ملی راهی فوتبال چین شد؛ تجربهای که موفقیت چندانی برایش به همراه نداشت. سپس برای سه سال در نقش دبیرکل فدراسیون فوتبال کره جنوبی فعالیت کرد تا اینکه هدایت اولسان به او پیشنهاد شد. اولسان در آن مقطع به یک بازسازی جدی نیاز داشت و هونگ توانست این پروژه را با موفقیت پیش ببرد. او دو قهرمانی متوالی لیگ را برای این باشگاه به ارمغان آورد؛ اتفاقی که برای نخستین بار در تاریخ فوتبال کره جنوبی رخ میداد. تیم او همچنین دو بار تا نیمهنهایی لیگ قهرمانان آسیا پیش رفت، هرچند موفق به فتح دوباره قاره نشد.
در هشتم ژوئیه ۲۰۲۴، فدراسیون فوتبال کره جنوبی بار دیگر هدایت تیم ملی را به هونگ سپرد. روند انتخاب او با حواشی فراوانی همراه بود و حتی گزارشهایی درباره اختلافنظر در بدنه فدراسیون منتشر شد، اما در نهایت اسطوره فوتبال کره دوباره روی نیمکت تیم ملی نشست. کره جنوبی تحت هدایت او با شش پیروزی و چهار تساوی، بدون شکست به جام جهانی ۲۰۲۶ صعود کرد؛ هرچند سه تساوی متوالی در میانه مسابقات باعث شد انتقادهایی نسبت به عملکرد تیم مطرح شود.
کارنامه دومین دوره حضور هونگ روی نیمکت تیم ملی تا اینجا قابل قبول بوده است. او در ۲۳ مسابقه تنها چهار شکست را تجربه کرده و ژاپن، برزیل، ساحل عاج و اتریش تنها تیمهایی هستند که موفق شدهاند کره جنوبی را در این دوره شکست دهند.
در کادرفنی کره جنوبی، کیم دونگ جین، مدافع سابق تیم ملی، به عنوان یکی از دستیاران حضور دارد؛ بازیکنی که برای فوتبالدوستان ایرانی با صحنه معروف دیدار مقدماتی جام ملتهای آسیا ۲۰۰۷ در ورزشگاه آزادی شناخته میشود؛ جایی که با جا ماندن در خط دفاع، آفساید را پر کرد تا رضا عنایتی و سپس حسین بادامکی زمینهساز پیروزی ۲ بر صفر ایران شوند. علاوه بر او، دو مربی پرتغالی نیز در کادر فنی حضور دارند؛ ژائو آروسو در نقش دستیار اول و پدرو روما به عنوان مربی دروازهبانها.
لیست تیم ملی کره جنوبی به شرح زیر است:
دروازهبانان: جو هیون وو (اولسان)، کیم سونگ گیو (افسی توکیو) و سونگ بوم گون (جئونبوک هیوندای)
مدافعان: کیم مین جائه (بایرن مونیخ)، چو وی جه (جونبورک موتورز)، لی هان بوم (میتیلند)، کیم تائه هیون (جونبوک هیوندای)، پارک جین سوپ (جیانگ)، لی کی هیوک (گانگوون)، لی تائه سوک (آستریا وین)، سئول یونگ وو (رد استار بلگراد)، ینس کاستروپ (بوروسیا مونشن گلادباخ) و کیم مون هوان (دائجون)
هافبکها: یانگ هیون جون (سلتیک)، بک سونگ هو (بیرمنگام سیتی)، هوانگ این بوم (فاینورد)، کیم جین کیو (جونبوک هیوندای)، به جون هو (استوک سیتی)، اوم جی سونگ (سوانزی سیتی)، هوانگ هی چان (ولورهمپتون)، لی دونگ کیونگ (اولسان)، لی جائه سونگ (ماینتس) و لی کانگ این (پاری سن ژرمن)
مهاجمان: اوه هیون گیو (بشیکتاش)، سون هیونگ مین (لسآنجلس افسی) و چو گیو سونگ (میتیلند)
ترکیب احتمالی کره جنوبی
هونگ میونگ بو در طول مسابقات مقدماتی تقریباً به طور کامل به سیستم چهار مدافعه وفادار ماند و تنها پس از قطعی شدن صعود تیمش، در نیمه دوم یکی از دیدارها سراغ آرایش سه دفاعه رفت. همین موضوع باعث شده بسیاری از تحلیلگران معتقد باشند کره جنوبی در جام جهانی نیز با همان ساختار چهار مدافعه وارد مسابقات خواهد شد، چرا که تغییر کامل سیستم در آستانه تورنمنتی به بزرگی جام جهانی میتواند هزینه سنگینی از نظر هماهنگی و انسجام تیمی به همراه داشته باشد.
با این حال، سرمربی کره جنوبی علاقه دارد تیمش از انعطاف تاکتیکی کافی برخوردار باشد. او در گفتوگویی با شبکه KBS تأکید کرد که قصد ندارد خود را به یک شیوه بازی محدود کند. هونگ در این باره گفته است: «تکیه بر تنها یک رویکرد تاکتیکی دشوار است و من در این زمینه تجربه دارم. حدود شش روز بعد از اولین مسابقه استراحت داریم تا بتوانیم قدرت حریف بعدی خود را ارزیابی کنیم و سیستم خود را با رویکرد متفاوت به بازی تطبیق دهیم.»
یکی از دغدغههای اصلی کادر فنی، وضعیت مدافعان کناری است. کره جنوبی در سالهای اخیر کمتر بازیکنی در سطح بینالمللی برای این پستها تولید کرده و همین مسئله باعث شده نگاهها به ینس کاستروپ، بازیکن بوروسیا مونشن گلادباخ، دوخته شود. توانایی او برای بازی در مرکز خط دفاعی یا در کنارهها، گزینههای تاکتیکی بیشتری در اختیار هونگ قرار میدهد و میتواند در طول مسابقات به یکی از مهرههای مهم تیم تبدیل شود.
با وجود عملکرد بسیار خوب در مقدماتی، وضعیت برخی از مهرههای کلیدی کره جنوبی نگرانیهایی را ایجاد کرده است. ستون فقرات تیم یعنی سون هیونگ مین، کیم مین جائه، لی کانگ این، لی جائه سونگ و هوانگ این بئوم در ماههای اخیر با مشکلاتی مانند مصدومیت، افت مقطعی فرم یا کاهش دقایق بازی در سطح باشگاهی مواجه بودهاند.
این نگرانیها در خط میانی بیش از هر جای دیگری به چشم میخورد. مصدومیتهای پیاپی چندین گزینه مهم را از دسترس کادر فنی خارج کرده و هوانگ این بئوم نیز بخش قابل توجهی از فصل را درگیر مشکلات جسمانی و تلاش برای بازگشت به بهترین شرایط خود سپری کرده است. در نتیجه، موفقیت کره جنوبی تا حد زیادی به آمادگی دوباره بازیکنان کلیدی این منطقه از زمین وابسته خواهد بود.
با این وجود، آمار کره جنوبی در مسیر جام جهانی امیدبخش است. جنگجویان تائگوک در مجموع ۱۶ مسابقه مقدماتی خود شکست نخوردند و در مرحله نهایی نیز با اختلاف شش امتیاز بالاتر از اردن قرار گرفتند. حضور در گروهی که مکزیک، آفریقای جنوبی و جمهوری چک را شامل میشود، این امید را در اردوی کره به وجود آورده که صعود از مرحله گروهی هدفی کاملاً دستیافتنی باشد. هونگ میونگ بو نیز جاهطلبی خود را پنهان نکرده و گفته است: «هدف اول ما صعود به مرحله یکچهارم نهایی است. پس از آن، هر اتفاقی ممکن است رخ دهد.»
کرهایها اگرچه در ماههای اخیر مقابل تیمهایی مانند ساحل عاج و اتریش شکست خوردهاند، اما با دو پیروزی برابر ترینیداد و توباگو و السالوادور وارد آمریکای شمالی میشوند. هرچند این رقبا در سطح مدعیان جام جهانی نبودند، اما به کره جنوبی فرصت دادند تا شرایط آبوهوایی و محیطی این قاره را بهتر تجربه کند.
ترکیب احتمالی کره جنوبی در جام جهانی ۲۰۲۶ میتواند با آرایش ۴-۲-۳-۱ به این شکل باشد: کیم سونگ گیو؛ کیم مین جائه، لی هان بوم، سئول یونگ وو و لی تائه سوک هوانگ این بئوم و بک سونگ هو؛ لی جائه سونگ، لی کانگ این و سون هیونگ مین؛ چیو گیو سونگ.
ستاره کره جنوبی در جام جهانی 2026 کیست؟
سانی، سانی، سانی؛ کافی است نامش در هر گوشهای از کره جنوبی برده شود تا لبخند روی صورت میلیونها نفر بنشیند. شاید هیچ ورزشکار کرهای در دوران مدرن به اندازه سون هیونگ مین در سطح جهانی تحسین نشده باشد. بازیکنی که از هامبورگ و لورکوزن به تاتنهام رسید، به یکی از بهترین مهاجمان لیگ برتر تبدیل شد، کفش طلای این رقابتها را به دست آورد و سالها بازوبند کاپیتانی یکی از بزرگترین باشگاههای انگلیس را بر بازو بست.
با این حال، داستان سون تنها به موفقیتهای باشگاهی محدود نمیشود. او بیش از یک دهه چهره اصلی تیم ملی کره جنوبی بوده و تقریباً تمام لحظات مهم نسل اخیر فوتبال این کشور با نام او گره خورده است. از صعودهای پیاپی به جام جهانی گرفته تا آن شب تاریخی در کازان که کره جنوبی با گل او در وقتهای تلفشده، آلمان مدافع عنوان قهرمانی را شکست داد و یکی از بزرگترین شگفتیهای تاریخ جام جهانی را رقم زد.
سون حالا در ۳۴ سالگی وارد آخرین سالهای دوران حرفهای خود شده است. او با ۱۴۳ بازی ملی و ۵۴ گل زده، تنها چهار گل با رکورد تاریخی چا بوم کون فاصله دارد و این فرصت را دارد که در بزرگترین صحنه فوتبال جهان به بهترین گلزن تاریخ کشورش تبدیل شود. اتفاقی که میتواند جایگاه او را در تاریخ ورزش کره جنوبی بیش از پیش دستنیافتنی کند.
البته مسیر رسیدن به این رویا کاملاً هموار نیست. کاپیتان کرهایها ماههای اخیر را با فراز و نشیبهای زیادی پشت سر گذاشته و بسیاری در سئول منتظرند ببینند آیا او میتواند بار دیگر در جام جهانی همان نسخه درخشان و تعیینکنندهای باشد که سالها فوتبال آسیا را تحت تأثیر قرار داد یا خیر. سون با سه گل زده در ادوار گذشته جام جهانی وارد رقابتهای ۲۰۲۶ میشود و امیدوار است آخرین حضورش در این تورنمنت، به ماندگارترین خاطره دوران ملی او تبدیل شود.
البته کره جنوبی تنها به کاپیتانش متکی نیست. کیم مین جائه، مدافع بایرن مونیخ، رهبر خط دفاعی تیم محسوب میشود و تجربه بازی در بالاترین سطح فوتبال اروپا را به همراه دارد. در کنار او، لی کانگ این، ستاره خلاق پاریسنژرمن، مهمترین منبع خلق موقعیت در فاز هجومی کره است. جالب اینکه این دو بازیکن چند ماه قبل در نیمهنهایی لیگ قهرمانان اروپا در دو سوی میدان مقابل یکدیگر قرار گرفته بودند، اما حالا هر دو زیر یک پرچم و با یک هدف مشترک به آمریکای شمالی سفر میکنند؛ کمک به نسلی که رؤیای تکرار یا حتی عبور از دستاورد تاریخی سال ۲۰۰۲ را در سر دارد.
کدام بازیکن کره جنوبی را دنبال کنیم؟
وقتی صحبت از فوتبال کره جنوبی میشود، معمولاً نگاهها به سمت سون هیونگ مین، کیم مین جائه یا لی کانگ این میرود. در میان این نامهای پرزرقوبرق، هوانگ این بئوم اغلب کمتر از آنچه شایستهاش است مورد توجه قرار میگیرد؛ هافبکی که شاید چهره تبلیغاتی فوتبال کره نباشد، اما بسیاری او را موتور پنهان این تیم میدانند.
هوانگ ۲۹ ساله در طول دوران حرفهای خود برای باشگاههایی چون روبین کازان، المپیاکوس، ستاره سرخ بلگراد و فاینورد بازی کرده است؛ مسیری که نشان میدهد با یک بازیکن معمولی طرف نیستیم. با این حال شخصیت آرام و کمحاشیه او باعث شده کمتر از برخی همتیمیهایش در مرکز توجه رسانهها قرار بگیرد.
در دورانی که فوتبال مدرن مملو از نقشهای تاکتیکی پیچیده و اصطلاحات جدید شده، هوانگ یادآور هافبکهای کلاسیک است؛ بازیکنی که شاید یک ویژگی فوقالعاده خیرهکننده نداشته باشد، اما تقریباً همه چیز را در سطحی بالا انجام میدهد. او میتواند حملات حریف را متوقف کند، در فاز مالکیت به تیم آرامش بدهد و مهمتر از همه، جریان بازی را از عقب زمین به سمت مناطق خطرناک هدایت کند.
بزرگترین ارزش هوانگ در کارهایی نهفته است که معمولاً در خلاصه مسابقات دیده نمیشود. او متخصص پاسهای ماقبل پاس گل است؛ همان توپهایی که ساختار حمله را شکل میدهند و دفاع حریف را از تعادل خارج میکنند. در بسیاری از حملات کره جنوبی، پیش از آنکه سون هیونگ مین، لی کانگ این یا لی جائه سونگ پاس نهایی را ارسال کنند، این هوانگ است که با یک جابهجایی هوشمندانه یا یک پاس عمقی دقیق، اولین شکاف را در سازمان دفاعی حریف ایجاد میکند.
در طول رقابتهای مقدماتی جام جهانی، بارها این الگو تکرار شد. زمانی که کره جنوبی مالک توپ بود و بازیکنانی مانند لی جائه سونگ در مناطق پیشرفته زمین به دنبال یافتن فضای مناسب میگشتند، هوانگ با صبر و دقت، ریتم بازی را کنترل میکرد و توپ را از خطوط عقب به سمت مناطق هجومی منتقل میساخت. شاید این نقش کمتر از گلزنی یا پاس گل به چشم بیاید، اما برای عملکرد کلی تیم اهمیت حیاتی دارد.
اهمیت هوانگ زمانی بیشتر میشود که بحث تغییرات تاکتیکی هونگ میونگ بو مطرح باشد. سرمربی کره جنوبی در ماههای اخیر بارها احتمال فاصله گرفتن از سیستم ۴-۳-۳ و استفاده از ساختارهای متفاوت، از جمله آرایشهای مبتنی بر خط دفاعی پنج نفره را آزمایش کرده است. در چنین شرایطی، حضور هافبکی که بتواند میان فاز دفاعی و هجومی تعادل برقرار کند، حتی ارزشمندتر از گذشته خواهد بود.
اگر قرار باشد در جام جهانی ۲۰۲۶ یک بازیکن غیر از سون هیونگ مین توجه مخاطبان را جلب کند، احتمالاً آن نفر هوانگ این بئوم خواهد بود؛ فوتبالیستی که شاید پرسر و صداترین عضو این نسل نباشد، اما بسیاری از نخهای اصلی بازی کره جنوبی در دستان او قرار دارد.
پدیده کره جنوبی در جام جهانی 2026 چه کسی است؟
بائه جون هو میتواند نامی باشد که در پایان جام جهانی بیش از گذشته بر سر زبانها بیفتد. هافبک هجومی ۲۲ ساله استوک سیتی یکی از مهمترین استعدادهای نسل جدید فوتبال کره جنوبی محسوب میشود. بازیکنی خلاق که با وجود حضور در چمپیونشیپ انگلیس، توانسته روند پیشرفت خود را حفظ کند و به تدریج جایگاهی برای خود در تیم ملی به دست آورد. او در فصل اخیر برای استوک سیتی دو گل به ثمر رساند و سه پاس گل داد؛ آماری که شاید خیرهکننده نباشد، اما نشاندهنده روند رو به رشد بازیکنی است که هنوز در ابتدای مسیر حرفهای خود قرار دارد.
بائه پس از درخشش در ردههای پایه، در سال ۲۰۲۴ نخستین بازی ملی خود را برای تیم بزرگسالان انجام داد و خیلی زود اعتماد کادر فنی را به دست آورد. نقش او در مسیر صعود کره جنوبی به جام جهانی ۲۰۲۶ نیز قابل توجه بود؛ جایی که با دو گل مقابل سنگاپور و کویت و همچنین چهار پاس گل، سهم مهمی در موفقیت تیم داشت.
توانایی بازی بین خطوط، قدرت حمل توپ و دید مناسب در خلق موقعیت، ویژگیهایی هستند که باعث شده بسیاری از کارشناسان فوتبال کره او را یکی از چهرههای آیندهدار این کشور بدانند. شاید بائه جون هو هنوز در حد و اندازه ستارههای بزرگ تیم ملی کره نباشد، اما جام جهانی ۲۰۲۶ میتواند همان سکویی باشد که او را از یک استعداد امیدوارکننده به یکی از چهرههای شناختهشده فوتبال آسیا تبدیل کند.
غایبان کره جنوبی را بشناسید
گاهی مهمترین غایب یک تیم، ستارهای نیست که همه دربارهاش حرف بزنند؛ بلکه بازیکنی است که قرار بود یکی از ستونهای ترکیب اصلی باشد. برای کره جنوبی در آستانه جام جهانی ۲۰۲۶، این بازیکن چو یو مین بود.
مدافع ۲۴ ساله شارجه که در ماههای منتهی به جام جهانی یکی از نفرات مورد اعتماد هونگ میونگ بو محسوب میشد، به دلیل مصدومیت شدید از ناحیه پا درست پیش از آغاز مسابقات از فهرست نهایی کنار رفت تا یکی از تلخترین بدشانسیهای اردوی کره رقم بخورد. غیبت او باعث شد چو وی جه از جئونبوک جایگزینش شود، اما بسیاری از کارشناسان و هواداران معتقدند کره جنوبی یکی از مهمترین مدافعان جوان خود را از دست داده است.
چو یو مین در فصل اخیر عملکرد قابل توجهی داشت و با سرعت، قدرت پوشش فضاها و توانایی بازیسازی از عقب زمین، به یکی از مهرههای رو به رشد فوتبال کره تبدیل شده بود. او قرار بود بخشی از هسته دفاعی تیمی باشد که با وجود حضور ستارههایی مانند سون هیونگ مین و کیم مین جائه، همچنان به دنبال تزریق انرژی جوانی به ترکیب خود است.
اهمیت این غیبت زمانی بیشتر میشود که به شرایط گروه کره جنوبی نگاه کنیم. دیدارهایی مانند مصاف با مکزیک، بهویژه در ورزشگاه آزتکا، میتواند فشار سنگینی روی خط دفاعی وارد کند و نبود مدافعی با ویژگیهای چو یو مین، عمق گزینههای هونگ میونگ بو را کاهش میدهد. به همین دلیل بسیاری از رسانههای کرهای این مصدومیت را یکی از بزرگترین ضربههای واردشده به تیم پیش از جام جهانی توصیف کردهاند.
البته چو یو مین تنها نام بحثبرانگیز میان غایبان کره جنوبی نیست. نا سانگ هو، وینگر باتجربه ماچیدا زلویا در لیگ ژاپن نیز با وجود فصل موفقی که پشت سر گذاشت، جایی در فهرست نهایی پیدا نکرد. بازیکنی که سرعت، دریبل و توانایی خلق موقعیت او باعث شده بود بسیاری انتظار حضورش در جام جهانی را داشته باشند.
با این حال، رقابت شدید در خط هجومی و حضور بازیکنانی مانند سون هیونگ مین، لی کانگ این، هوانگ هی چان، یانگ هیون جون و اوم جی سونگ باعث شد هونگ میونگ بو ترجیح دهد به ترکیبی که طی ماههای گذشته بیشتر کنار هم بازی کرده بودند اعتماد کند. این تصمیم با واکنشهای متفاوتی در میان هواداران همراه شد و برخی معتقد بودند عملکرد نا سانگ هو در جی لیگ ژاپن شایستگی حضور در فهرست نهایی را داشته است.
اگر غیبت نا سانگ هو یک تصمیم فنی قابل بحث بود، غیبت چو یو مین بیشتر به یک بدشانسی بزرگ شباهت دارد؛ اتفاقی که میتواند در لحظات دشوار جام جهانی بیش از هر زمان دیگری ارزش این مدافع جوان را به کرهایها یادآوری کند.
کمد لباس: کره جنوبی
کره جنوبی در جام جهانی ۲۰۲۶ با دو پیراهنی به میدان میرود که هر دو به شکل مستقیم از نمادها و عناصر فرهنگی این کشور الهام گرفتهاند.
پیراهن اول، با رنگ سنتی قرمز، بر مفهوم «ببر سفید» استوار است؛ حیوانی که در فرهنگ کرهای نماد قدرت، شجاعت و محافظت به شمار میرود. طرحی الهامگرفته از پوست ببر به شکلی مدرن در بافت لباس دیده میشود و ظاهری تهاجمیتر به آن بخشیده است. در کنار این جزئیات، نوع طراحی نوشتهها و اعداد نیز ترکیبی از خوشنویسی سنتی کرهای و عناصر مدرن طراحی غربی را به نمایش میگذارد؛ تلفیقی که تلاش میکند گذشته و حال را در کنار یکدیگر قرار دهد.
طراحان این لباس قصد داشتهاند تصویری از هویت فوتبالی کره جنوبی ارائه کنند؛ تیمی که معمولاً با انرژی بالا، نظم تاکتیکی و روحیه جنگندگی شناخته میشود. به همین دلیل لباس خانگی کره بیش از هر چیز بر قدرت بصری و اعتماد به نفس تأکید دارد.
در مقابل، لباس دوم رویکرد متفاوتی را دنبال میکند. این پیراهن با رنگ بنفش طراحی شده و الهام خود را از گلها و مفاهیم مرتبط با شور، احساس و سرزندگی در فرهنگ کرهای گرفته است. اگر لباس اول نماد قدرت کنترلشده باشد، لباس دوم بیشتر بر پویایی، حرکت و انرژی جمعی تأکید میکند.
ترکیب رنگ بنفش با جزئیات گرافیکی جسورانه، یکی از متفاوتترین لباسهای این دوره جام جهانی را برای کره جنوبی ساخته است؛ لباسی که تلاش میکند ظرافت و زیبایی را در کنار روحیه رقابتی و جنگندگی قرار دهد. نتیجه نهایی، دو پیراهن با هویتی کاملاً متفاوت اما ریشهدار در فرهنگ کره است؛ یکی با الهام از ببر سفید و دیگری با الهام از شکوفایی و انرژی، که هر دو روایتگر تصویری مدرن از فوتبال این کشور هستند.
کمپ تیم؛ آغاز نبرد قبل از سوت آغاز
تیم ملی کره جنوبی شاید یکی از دقیقترین برنامههای آمادهسازی میان تیمهای حاضر در جام جهانی ۲۰۲۶ را طراحی کرده باشد. شاگردان هونگ میونگبو کمپ اصلی خود را در شهر گوادالاخارای مکزیک برپا کردهاند؛ جایی که قرار است دو مسابقه نخست مرحله گروهی برابر جمهوری چک و مکزیک را نیز در همان شهر برگزار کنند.
کرهایها پس از بررسی بیش از ۷۰ گزینه مختلف، در نهایت مجموعه تمرینی «چیواس ورده واله» را به عنوان کمپ اصلی خود به فیفا معرفی کردند؛ زمین تمرینی اختصاصی باشگاه مطرح گوادالاخارا که تنها حدود هشت کیلومتر با محل اقامت تیم در هتل وستین گوادالاخارا فاصله دارد. فاصلهای کوتاه که در طول یک تورنمنت فشرده میتواند تأثیر مستقیمی بر ریکاوری، مدیریت خستگی و آمادگی ذهنی بازیکنان داشته باشد.
اما دلیل اصلی انتخاب این کمپ تنها مسائل لجستیکی نبود. زمین تمرینی چیواس تحت مدیریت همان باشگاهی قرار دارد که ورزشگاه گوادالاخارا را در اختیار دارد؛ ورزشگاهی با ظرفیت ۴۸ هزار نفر که میزبان دیدارهای کره مقابل جمهوری چک و مکزیک خواهد بود. به همین دلیل شرایط چمن، شیوه نگهداری، سرعت حرکت توپ و حتی جزئیاتی مانند میزان گیر کردن استوکها به زمین، شباهت بسیار زیادی به ورزشگاه اصلی مسابقات دارد.
هونگ میونگبو و کادر فنی او اعتقاد دارند در سطح جام جهانی، تفاوتهای کوچک میتوانند سرنوشت مسابقات را تغییر دهند. به همین علت از همان روزهای نخست حضور در مکزیک، تمرینات تیم روی زمینی انجام شد که بیشترین شباهت ممکن را به محل برگزاری مسابقات داشته باشد. بازیکنان کره جنوبی عملاً تلاش کردهاند پیش از شروع جام جهانی، خود را در شرایط واقعی مسابقه غرق کنند.
این موضوع زمانی اهمیت بیشتری پیدا میکند که بدانیم چمن ورزشگاههای مکزیک با آنچه بازیکنان کره در لیگ داخلی تجربه میکنند تفاوت دارد. چمن برمودا که در بسیاری از ورزشگاههای مکزیک استفاده میشود، سرعت و رفتار متفاوتی نسبت به چمنهای آشنای فوتبال کره دارد. کیم سونگگیو، دروازهبان باتجربه تیم ملی، پس از یکی از جلسات تمرینی گفت: «این چمن بیشتر شبیه زمینهای لیگ ژاپن است؛ توپ سریعتر حرکت میکند و واکنشها باید سریعتر باشد.»
کرهایها امیدوارند این سازگاری زودهنگام در نخستین مسابقه مرحله گروهی برابر جمهوری چک به کمکشان بیاید. تیمی که پس از دو دهه دوباره به جام جهانی رسیده و با تکیه بر قدرت بدنی، نبردهای هوایی، ضربات ایستگاهی و ساختار منظم دفاعی شناخته میشود. در مقابل، کره برای موفقیت به سرعت انتقال توپ، بازی ترکیبی و فرار از پرس سنگین حریف نیاز دارد؛ ویژگیهایی که روی زمینهای سریع میتوانند مؤثرتر باشند.
به همین دلیل، کمپ گوادالاخارا برای کره جنوبی فقط یک محل اقامت یا تمرین نیست؛ بخشی از نقشه تاکتیکی این تیم برای جام جهانی است. در حالی که بسیاری از تیمها آمادهسازی خود را از اتاق آنالیز یا زمین مسابقه آغاز میکنند، به نظر میرسد هونگ میونگبو نبرد جام جهانی را از همان لحظه انتخاب زمین تمرین شروع کرده است.
قصههای ایران و کره جنوبی
اگر قرار باشد از بزرگترین رقیب آسیایی ایران در سه دهه اخیر نام ببریم، احتمالاً هیچ تیمی به اندازه کره جنوبی شایسته این عنوان نیست. دو تیم بارها در حساسترین مسابقات قاره مقابل یکدیگر قرار گرفتهاند و هنوز هم تقابلشان یکی از کلاسیکترین دوئلهای فوتبال آسیاست.
کره جنوبی در ۳۳ دیدار رسمی مقابل ایران، ۱۰ پیروزی و ۱۰ تساوی کسب کرده و ۱۳ بار نیز شکست خورده است. در میان تیمهای آسیایی، تنها ژاپن بیشتر از ایران موفق به شکست دادن کره جنوبی شده است. با این حال، ورق در سالهای اخیر به سود کرهایها برگشته؛ به طوری که چهار تقابل آخر دو تیم با پیروزی کره جنوبی به پایان رسیده و آخرین مصاف نیز با شکست دو بر صفر تیم تحت هدایت دراگان اسکوچیچ همراه بود.
در سطح باشگاهی نیز یکی از مهمترین نقاط تلاقی دو فوتبال به فینال لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۲۰ بازمیگردد؛ جایی که پرسپولیس در دیدار نهایی برابر اولسان هیوندای شکست خورد و از رسیدن به قهرمانی بازماند. مسابقهای که هنوز یکی از تلخترین خاطرات فوتبال باشگاهی ایران در سالهای اخیر به شمار میرود.
با وجود این رقابت قدیمی، ارتباط فوتبالی ایران و کره جنوبی در بازار نقلوانتقالات چندان گسترده نبوده است. خالد شفیعی تنها بازیکن ایرانی است که در لیگ کره جنوبی به میدان رفت. او در دوران حضورش در افسی سئول مجموعاً ۱۰۴ دقیقه بازی کرد و نتوانست تجربهای ماندگار از خود به جا بگذارد. به همین دلیل، برخلاف شایعات فراوانی که تقریباً هر پنجره نقلوانتقالاتی مطرح میشود، حضور بازیکنان ایرانی در کیلیگ هیچگاه به یک جریان جدی تبدیل نشده است.
در جهت عکس نیز تعداد بازیکنان کرهای حاضر در فوتبال ایران بسیار محدود بوده است. کیم گوی هیون با انجام ۲۲ مسابقه برای صنعت نفت آبادان نخستین بازیکن کرهای تاریخ لیگ ایران محسوب میشود. پس از او، کی وون جون با نظر مانوئل ژوزه به پرسپولیس آمد، اما یکی از عجیبترین داستانهای نقلوانتقالاتی فوتبال ایران را رقم زد. او پس از حدود ۱۰ روز حضور در تمرینات و دریافت بخشی از مبلغ قراردادش، برای برگزاری مراسم ازدواج از ایران خارج شد و دیگر هرگز به جمع سرخپوشان بازنگشت. بعدها مشخص شد مشکلات مربوط به مجوزهای اداری و ثبت قرارداد نیز در ناکام ماندن این انتقال نقش داشته است. آخرین نمونه نیز لی کی جه بود که فصل گذشته پیراهن مس رفسنجان را بر تن کرد، اما حضورش تأثیر قابل توجهی بر عملکرد تیم نگذاشت.
در میان نکات جالب فهرست فعلی کره جنوبی، توجه این کشور به نسلهای پایه بیش از هر چیز جلب توجه میکند. بخش مهمی از ترکیب فعلی حاصل تیم امیدی است که در سال ۲۰۲۰ به قهرمانی آسیا رسید. تیمی که اتفاقاً در آن رقابتها با ایران همگروه بود. از آن نسل ایران نیز بازیکنانی مانند امیرحسین حسینزاده، مهدی قایدی و محمد محبی راه خود را به تیم ملی بزرگسالان باز کردهاند؛ هرچند کرهایها در تبدیل موفقیتهای ردههای پایه به ستونهای تیم ملی بزرگسالان، مسیر منظمتر و کمنوسانتری را طی کردهاند.
آمار و نکات کره جنوبی پیش از جام جهانی 2026
*میانگین سنی کره جنوبی به ۲۸ سال و یک ماه رسیده تا این تیم از نظر سنی در میان تیمهای میانه جدول جام جهانی قرار بگیرد.
*کره جنوبی با ۱۲ حضور در جام جهانی، رکورددار تعداد حضور در میان تیمهای آسیایی است.
*تنها ۸ بازیکن از فهرست نهایی کره جنوبی در کیلیگ بازی میکنند. در این میان جونبوک هیوندای با ۳ نماینده بیشترین سهم را دارد.
*کره جنوبی با وجود حضورهای پرتعداد در جام جهانی، تنها ۷ پیروزی در این رقابتها کسب کرده است. در میان تیمهایی که بیش از ۲۰ مسابقه در جام جهانی انجام دادهاند، هیچ تیمی به اندازه کره جنوبی بردهای کمتری ندارد
*در سوی مقابل، کره جنوبی با ۲۱ شکست یکی از ناکامترین تیمهای تاریخ جام جهانی از نظر تعداد باخت محسوب میشود. تنها مکزیک (۲۸)، آرژانتین (۲۴) و آلمان (۲۳) بیش از کره جنوبی شکست خوردهاند.
*هونگ میونگبو، سرمربی فعلی کره جنوبی، در دوران بازی با ۱۶ حضور در جام جهانی رکورددار تعداد بازی میان بازیکنان آسیایی است. رکوردی که احتمالاً در همین جام توسط یوتو ناگاتوموی ژاپنی شکسته خواهد شد؛ مدافعی که با ۱۵ مسابقه پشت سر او قرار دارد.
*سون هیونگ مین با ۱۰ بازی، باسابقهترین بازیکن فهرست فعلی کره جنوبی در جام جهانی است. او برای رسیدن به رکورد ۱۶ مسابقه هونگ میونگبو باید همراه تیمش حداقل تا مرحله یکچهارم نهایی پیشروی کند.
*سون هیونگ مین، پارک جی سونگ و آن جونگ هوان هر کدام با ۳ گل بهترین گلزنان تاریخ کره جنوبی در جام جهانی هستند. در فهرست فعلی، گو سونگ چو با ۲ گل بهترین فرصت را برای عبور از این رکورد در اختیار دارد.
*اگر استرالیا را بخشی از فوتبال آسیا بدانیم، تیم کیهیل با ۶ گل بهترین گلزن تاریخ قاره در جام جهانی است. در غیر این صورت، کیسوکه هوندا با ۵ گل رکورددار محسوب میشود؛ رکوردی که سون هیونگ مین میتواند در این جام به آن نزدیک شود.
*کره جنوبی با ۱۹ لژیونر وارد جام جهانی شده است. بوندسلیگا و چمپیونشیپ انگلیس هر کدام ۳ نماینده در فهرست این تیم دارند. لیگ دانمارک و جیلیگ ژاپن نیز هر کدام ۲ بازیکن در اختیار کره قرار دادهاند. لیگ برتر انگلیس، امالاس، چین، اسکاتلند، صربستان، هلند، ترکیه و اتریش نیز هر کدام یک نماینده در ترکیب این تیم دارند.
*۱۱ بازیکن از فهرست ۲۶ نفره کره جنوبی سابقه حضور در جام جهانی را دارند. سون هیونگ مین و کیم سئونگ گیو در سه دوره اخیر عضو تیم ملی بودهاند. لی جائه سونگ، هوانگ هی چان و جو هیون وو دومین جام جهانی خود را تجربه میکنند و هوانگ این بیوم، کیم مین جائه، لی کانگ این، پایک سئونگ هو، گو سونگ چو و کیم مون هوان نیز در جام جهانی قبلی در فهرست کره حضور داشتند.
*کره جنوبی تنها یک بار کارش در جام جهانی به ضربات پنالتی کشیده شده که همان مسابقه تاریخی برابر اسپانیا در یکچهارم نهایی جام جهانی ۲۰۰۲ بود؛ دیداری که با صعود کرهایها به پایان رسید.
*سون هیونگ مین با ۱۴۵ بازی ملی رکورددار تعداد بازی در تاریخ فوتبال کره جنوبی است. او همچنین با ۵۶ گل در کنار چا بوم کون، بهترین گلزن تاریخ تیم ملی محسوب میشود و این فرصت را دارد که در جام جهانی رکورد را به تنهایی از آن خود کند.
*در تاریخ تیم ملی کره جنوبی، تنها پائولو بنتو روزهای بیشتری نسبت به هونگ میونگبو روی نیمکت این تیم نشسته است. نکته جالب اینکه هیچ سرمربی کرهای تاکنون موفق به کسب دو پیروزی در جام جهانی نشده؛ رکوردی که هونگ میونگبو میتواند در این دوره به آن دست پیدا کند.
*کره جنوبی در تاریخ جام جهانی ۷ پیروزی به دست آورده است؛ ۶ برد مقابل تیمهای اروپایی و تنها یک برد برابر نمایندهای غیراروپایی، یعنی توگو.
*از فهرست جام ملتهای آسیا ۲۰۲۳ که یورگن کلینزمن در اختیار داشت، ۱۱ بازیکن جایی در فهرست نهایی کره جنوبی برای جام جهانی ۲۰۲۶ ندارند.
*ینس کاستروپ، مدافع کرهای-آلمانی باشگاه گلادباخ، نخستین بازیکن دوتابعیتی تاریخ تیم ملی کره جنوبی محسوب میشود. او در تمام ردههای سنی آلمان بازی کرده بود و از طریق مادر کرهای خود توانست تابعیت این کشور را دریافت کند.
*پس از برکناری یورگن کلینزمن، تیم ملی کره جنوبی نزدیک به پنج ماه بدون سرمربی باقی ماند و بحثهای فراوانی درباره انتخاب یک مربی داخلی یا خارجی شکل گرفت. اگر هونگ میونگبو نتواند نتایج قابل قبولی در جام جهانی کسب کند، احتمال دارد پرونده انتخاب سرمربی خارجی پیش از جام ملتهای آسیا دوباره روی میز فدراسیون فوتبال کره قرار بگیرد.
آن چه باید درباره کره جنوبی بدانیم
نقطه قوت کره جنوبی چیست؟
تجربه و ستارههای سطح بالا. سون هیونگ مین به عنوان کاپیتان و رهبر تیم، کیم مین جائه در قلب خط دفاع، لی کانگ این در نقش بازیساز و هوانگ هی چان با سرعت و قدرت نفوذش مهمترین مهرههای کره جنوبی هستند. هونگ میونگبو تیمی ساخته که معمولاً زیر فشار فرو نمیریزد و در بازیهای بزرگ بارها توانایی غافلگیر کردن رقبا را نشان داده است. ساختار دفاعی منظم، دوندگی بالا و نظم تاکتیکی نیز از مهمترین ویژگیهای این تیم محسوب میشوند.
نقطه ضعف کره جنوبی چیست؟
وابستگی بیش از حد به سون هیونگ مین و میانگین سنی نسبتاً بالا. هر زمان سون روز خوبی نداشته باشد یا توسط مدافعان حریف مهار شود، خلاقیت هجومی کره کاهش پیدا میکند. علاوه بر این، قرار گرفتن در گروهی دشوار و انجام مسابقه حساس مقابل مکزیک در ورزشگاه آزتکا میتواند فشار روانی و بدنی زیادی روی تیم وارد کند. مصدومیت بازیکنانی مانند چو یو مین نیز باعث شده عمق ترکیب کره نسبت به سالهای گذشته کمتر به نظر برسد.
از فصل جدید اسکویید گیم چه خبر؟
اگر بعد از خواندن این پرونده هوس کردید بیشتر با کره جنوبی آشنا شوید، بد نیست بدانید پرونده اصلی سریال «اسکویید گیم» بسته شده است. فصل سوم که در ژوئن ۲۰۲۵ منتشر شد، پایان رسمی داستان سونگ گی هون بود. هوانگ دونگ هیوک، خالق مجموعه، از ابتدا داستان را برای سه فصل طراحی کرده بود و نتفلیکس نیز پایان ماجرا را تأیید کرده است. البته هنوز شایعاتی درباره ساخت نسخههای فرعی و اسپینآفهای احتمالی این مجموعه به گوش میرسد.
بازیگران جومونگ این روزها کجا هستند؟
برای بسیاری از ایرانیها، کره جنوبی هنوز با نامهایی مثل جومونگ، سوسانو و یانگوم شناخته میشود. سونگ ایل گوک، بازیگر نقش جومونگ، این روزها بیشتر روی تئاتر، موزیکال و زندگی خانوادگی خود تمرکز کرده و کمتر در سریالهای تلویزیونی دیده میشود. هان هه جین، بازیگر نقش سوسانو، همچنان در برنامههای تلویزیونی و فعالیتهای رسانهای حضور دارد. لی یونگ آئه، بازیگر نقش یانگوم نیز پس از سالها همچنان یکی از محبوبترین چهرههای فرهنگی کره محسوب میشود و قرار است بار دیگر نقش مشهور خود را در پروژهای جدید ایفا کند.
آیا سون هیونگ مین بعد از این جام جهانی خداحافظی میکند؟
فعلاً نشانهای از خداحافظی فوری دیده نمیشود، اما احتمالاً این آخرین جام جهانی بزرگ او خواهد بود. سون در ۳۴ سالگی چهارمین حضورش در جام جهانی را تجربه میکند و طبیعی است که به پایان دوران ملی خود نزدیک شده باشد. با این حال بسیاری از هواداران کره امیدوارند او حداقل تا جام ملتهای آسیا در کنار تیم ملی بماند و تجربهاش را در اختیار نسل جدید قرار دهد.
چرا سون هیونگ مین را بهترین فوتبالیست تاریخ آسیا میدانند؟
رکوردها به نفع او صحبت میکنند. سون نخستین بازیکن آسیایی بود که عنوان آقای گل لیگ برتر انگلیس را به دست آورد، بیش از صد گل در این رقابتها به ثمر رسانده، بارها عنوان بهترین بازیکن سال آسیا را کسب کرده و جایزه پوشکاش را نیز در کارنامه دارد. در کنار این افتخارات، اخلاق حرفهای، ثبات فوقالعاده و تبدیل شدن به یک ستاره جهانی بدون حاشیههای معمول دنیای فوتبال، جایگاه ویژهای برای او ساخته است. شاید همچنان درباره مقایسه او با نامهایی مانند پارک جی سونگ یا چا بوم کون بحث وجود داشته باشد، اما کمتر کسی تردید دارد که سون یکی از بزرگترین نمادهای تاریخ ورزش آسیاست.
برنامه بازیهای گروه A جام جهانی 2026
پنجشنبه ۲۱ خرداد ۱۴۰۵ (۱۱ ژوئن ۲۰۲۶)
مکزیک - آفریقای جنوبی (گروه A) - ساعت: ۲۲:۳۰ - ورزشگاه آزتکا - مکزیکوسیتی
جمعه ۲۲ خرداد ۱۴۰۵ (۱۲ ژوئن ۲۰۲۶)
کرهجنوبی - جمهوری چک (گروه A) - ساعت ۰۵:۳۰ - ورزشگاه گوادالاخارا - گوادالاخارا
پنجشنبه ۲۸ خرداد ۱۴۰۵ (۱۸ ژوئن ۲۰۲۶)
جمهوری چک - آفریقای جنوبی (گروه A) - ساعت ۱۹:۳۰ - ورزشگاه آتلانتا - آتلانتا
جمعه ۲۹ خرداد ۱۴۰۵ (۱۹ ژوئن ۲۰۲۶)
مکزیک - کرهجنوبی (گروه A) - ساعت ۰۴:۳۰ - ورزشگاه گوادالاخارا - گوادالاخارا
پنجشنبه ۴ تیر ۱۴۰۵ (۲۵ ژوئن ۲۰۲۶)
جمهوری چک - مکزیک (گروه A) - ساعت ۰۴:۳۰ - ورزشگاه آزتکا - مکزیکوسیتی
آفریقای جنوبی - کرهجنوبی (گروه A) - ساعت ۰۴:۳۰ - ورزشگاه مونتری - مونتری
