معرفی تیمهای جام جهانی 2026؛ پاراگوئه، زندانبانهای رونالدینیو
به گزارش فوتبال 360، قبل از آنکه سراغ فوتبال پاراگوئه برویم، بد نیست یکی از عجیبترین داستانهای تاریخ فوتبال را مرور کنیم؛ داستانی که در آن رونالدینیو، اسطوره فوتبال برزیل، سر از زندان درآورد. مارس ۲۰۲۰ بود که او برای شرکت در یک برنامه خیریه وارد آسونسیون شد اما به دلیل استفاده از گذرنامه جعلی بازداشت شد. چند روز بعد، تصاویر او در زندانی فوق امنیتی منتشر شد؛ جایی که مسئولان برای خوشامدگویی به مهمان مشهورشان یک تورنمنت فوتسال برگزار کردند و جایزه قهرمان هم یک خوک کبابی ۱۶ کیلویی بود. طبق روایت رسانهها، تیم رونالدینیو فینال را ۱۱ بر ۲ برد و او با پنج گل و شش پاس گل ستاره مسابقه شد.
این داستان عجیب، تصویری جالب از کشوری ارائه میدهد که برخلاف همسایههای پرهیاهویش، ریتم متفاوتی دارد. پاراگوئه در قلب آمریکای جنوبی قرار گرفته و یکی از آرامترین کشورهای قاره محسوب میشود. زندگی در این کشور، بهویژه خارج از پایتخت، با شتاب کمتری جریان دارد و خبری از هیجان دائمی شهرهای بزرگی مثل سائوپائولو یا بوئنوسآیرس نیست. هزینههای زندگی پایینتر است و بسیاری از مردم هنوز سبک زندگی سنتی و آرام را ترجیح میدهند.
البته این آرامش همهجا یکسان نیست. در مرزهای مشترک با برزیل و آرژانتین، بهخصوص در منطقه مشهور «مثلث مرزی»، قاچاق کالا و مواد مخدر سالهاست به یکی از چالشهای اصلی کشور تبدیل شده است. پاراگوئه همچنین به دلیل موقعیت جغرافیاییاش به «قلب آمریکای جنوبی» شهرت دارد؛ کشوری محصور در خشکی که رودخانه عظیم پاراگوئه آن را به دو بخش کاملاً متفاوت تقسیم میکند. در شرق، جایی که تقریباً تمام جمعیت کشور زندگی میکنند، زمینهای حاصلخیز و شهرهای بزرگ قرار گرفتهاند و در غرب، منطقه وسیع چاکو گسترده شده؛ سرزمینی خشن و کمجمعیت که به خاطر طبیعت متراکم و شرایط دشوارش لقب «جهنم سبز» را گرفته است. با این حال، زیر همین سرزمین آرام یکی از بزرگترین ذخایر آب شیرین جهان، یعنی سفره آب زیرزمینی گوارانی، قرار دارد؛ گنجی طبیعی که اهمیت پاراگوئه را بسیار فراتر از اندازهاش در نقشه نشان میدهد.
پاراگوئه چگونه به جام جهانی رسید؟
پاراگوئه برای رسیدن به جام جهانی ۲۰۲۶ باید در میان شش تیم برتر مرحله مقدماتی آمریکای جنوبی قرار میگرفت. شروع آنها چندان امیدوارکننده نبود و در هفتههای ابتدایی نتایج متزلزلی گرفتند، اما از دور چهارم شرایط تغییر کرد و تیم به تدریج به یکی از منظمترین خطوط دفاعی قاره تبدیل شد.
شاگردان گوستاوو آلفارو در نهایت با ۷ پیروزی، ۷ تساوی و ۴ شکست و کسب ۲۸ امتیاز کار خود را به پایان رساندند؛ آماری که آنها را همامتیاز با برزیل، اروگوئه و کلمبیا قرار داد. نقطه قوت اصلی پاراگوئه در این مسیر، استحکام دفاعی بود؛ تیمی که پس از اکوادور و در کنار آرژانتین، کمترین گل خورده مرحله مقدماتی را داشت و بار دیگر هویت سنتی خود یعنی دفاع فشرده، جنگندگی و فوتبال نتیجهگرا را به نمایش گذاشت.
پس از دو ناکامی متوالی در راه رسیدن به جامهای جهانی ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲، پاراگوئه این بار یکی از بهترین ادوار مقدماتی تاریخ خود را پشت سر گذاشت تا سرانجام طلسم ۱۶ ساله غیبت در بزرگترین تورنمنت فوتبال جهان شکسته شود.
پاراگوئه به روایت تاریخ جام جهانی
وقتی صحبت از فوتبال پاراگوئه میشود، معمولاً دو نام زودتر از همه به ذهن میرسند؛ خوزه لوئیس چیلاورت، دروازهبان افسانهای و گلزن این کشور که ضربات ایستگاهیاش شهرتی جهانی داشت و روکه سانتا کروز، مهاجمی که سالها در سطح اول فوتبال اروپا و باشگاههایی مانند بایرن مونیخ و منچسترسیتی بازی کرد. اما تاریخ فوتبال پاراگوئه فراتر از چند ستاره مشهور است؛ تاریخی که حالا با بازگشت این تیم به جام جهانی پس از ۱۶ سال، دوباره مورد توجه قرار گرفته است.
پاراگوئه دو بار در سالهای ۱۹۵۳ و ۱۹۷۹ قهرمان کوپا آمریکا شده و شش بار نیز به نایبقهرمانی این مسابقات رسیده است. یکی از عجیبترین مسیرهای تاریخ کوپا آمریکا هم متعلق به همین تیم است؛ جایی که در سال ۲۰۱۱ بدون کسب حتی یک پیروزی در وقتهای قانونی مسابقات راهی فینال شد و با تکیه بر دفاع سرسخت و ضربات پنالتی تا دیدار نهایی پیش رفت.
در جام جهانی، پاراگوئه تاکنون هشت بار حضور داشته و دوران طلاییاش را بین سالهای ۱۹۹۸ تا ۲۰۱۰ تجربه کرده است؛ چهار حضور متوالی که اوج آن به جام جهانی ۲۰۱۰ آفریقای جنوبی بازمیگردد. تیم تحت هدایت جراردو مارتینو برای نخستین بار به جمع هشت تیم برتر جهان رسید و تنها با یک گل برابر اسپانیایی حذف شد که چند هفته بعد جام قهرمانی را بالای سر برد. آنها طعم تلخ دریافت گل طلایی از فرانسه 1998 را تجربه کردند و نسلهای خوبشان اغلب به دست تیم قهرمان حذف شده. در جام جهانی فرانسه با گل دقیقه 113 لوران بلان، در جام جهانی 2002 با گل دقیقه 88 الیور نویل و در جام جهانی 2010 با گل دقیقه 83 داوید ویا حذف شدند تا همیشه یک مانع بزرگ در راه فینالیستها باشند.
پاراگوئه یک بار دیگر نیز تا آستانه ثبت بزرگترین موفقیت تاریخ ورزش خود پیش رفت. در المپیک ۲۰۰۴ آتن، تیمی پرستاره با بازیکنانی چون کارلوس گامارا، خولیو سزار کاسرس و روکه سانتا کروز به فینال رسید اما در نهایت برابر آرژانتین شکست خورد و به مدال نقره بسنده کرد؛ مدالی که همچنان مهمترین افتخار المپیکی تاریخ این کشور محسوب میشود.
در میان تمام ستارههای فوتبال پاراگوئه، شاید هیچ داستانی به اندازه سرنوشت سالوادور کابانیاس تلخ و عجیب نباشد. مهاجمی که در اوج دوران حرفهای خود با پیراهن کلوب آمریکا میدرخشید، یکی از بهترین بازیکنان قاره بود و حتی زمزمههایی درباره انتقالش به منچستریونایتد شنیده میشد. اما ژانویه ۲۰۱۰، یک گلوله در درگیری شبانهای در مکزیکوسیتی مسیر زندگی او را برای همیشه تغییر داد. پزشکان موفق شدند جانش را نجات دهند اما کابانیاس هرگز نتوانست به سطح سابقش بازگردد و پاراگوئه یکی از بزرگترین استعدادهای تاریخ خود را از دست داد.
پاراگوئه در تاریخ جام جهانی تیمی خاص بوده است. از سال ۱۹۸۶ به بعد، به جز جام جهانی ۲۰۰۶، در تمام حضورهایش حداقل از مرحله گروهی صعود کرده اما هیچگاه بیش از دو مسابقه در یک دوره جام جهانی نبرده است. آنها همچنین رکوردی منحصربهفرد دارند؛ پاراگوئه کمترین تعداد گل خورده را در میان تیمهایی دارد که از جام جهانی حذف شدهاند. در نخستین حضورشان در جام جهانی نیز با بلژیک و آمریکا همگروه بودند؛ دو تیمی که هنوز هم بخشی از خاطرات قدیمی فوتبال این کشور را تشکیل میدهند.
سرمربی پاراگوئه کیست؟
بازگشت پاراگوئه به جام جهانی را بیش از هر چیز باید به نام گوستاوو آلفارو نوشت؛ مربیای که در کمتر از یک سال تیمی سرگردان و ناامید را دوباره به یکی از سختجانترین تیمهای آمریکای جنوبی تبدیل کرد. آلفارو که در فوتبال آرژانتین با لقب «کاهو» شناخته میشود، سالهاست به عنوان یکی از مربیان نتیجهگرا و استاد سازماندهی دفاعی شهرت دارد. خودش یک بار برای توضیح فلسفه فوتبالش از جملهای معروف استفاده کرد: «اگر میخواهی تیمی تهاجمی بسازی، اول باید دفاع کردن را یاد بگیری.»
دوران بازیگری آلفارو چندان قابل توجه نبود و خیلی زود، در ۳۰ سالگی، کفشهایش را آویخت تا وارد دنیای مربیگری شود. شهرت او از باشگاه کوچک آرسنال ساراندی آغاز شد؛ جایی که یکی از عجیبترین موفقیتهای تاریخ فوتبال آرژانتین را رقم زد و این تیم کمادعا را به قهرمانی کوپا سودآمریکانا ۲۰۰۷ و لیگ آرژانتین در سال ۲۰۱۲ رساند. او بعدها روی نیمکت باشگاههایی چون سنلورنزو، روزاریو سنترال، بوکا جونیورز و الاهلی عربستان نشست اما همچنان بزرگترین سرمایهاش توانایی ساختن تیمهای منظم، جنگنده و سرسخت باقی ماند.
آلفارو علاوه بر فوتبال، چهرهای متفاوت در میان مربیان آمریکای جنوبی محسوب میشود. او علاقه زیادی به مطالعه دارد و کنفرانسهای مطبوعاتیاش گاهی بیشتر به کلاس درس شباهت پیدا میکند. پس از رساندن اکوادور به جام جهانی ۲۰۲۲ حتی کتابی با عنوان «شکارچیان آرمانشهرهای غیرممکن» منتشر کرد؛ نامی که به خوبی ذهنیت او را توضیح میدهد. مردی که دوست دارد از تیمهایی با امکانات محدود، نتایجی فراتر از انتظار بسازد.
پس از تجربهای کوتاه و ناموفق در کاستاریکا، او در آگوست ۲۰۲۴ هدایت پاراگوئه را برعهده گرفت؛ زمانی که این تیم در آستانه از دست دادن سومین جام جهانی متوالی قرار داشت. اما همه چیز خیلی سریع تغییر کرد. پاراگوئه تحت هدایت او به روندی طولانی از شکستناپذیری رسید، برزیل، آرژانتین و اروگوئه را شکست داد و دوباره به تیمی تبدیل شد که رقبا از روبهرو شدن با آن واهمه دارند. مهمتر از نتایج، آلفارو چیزی را به این تیم برگرداند که سالها گم شده بود؛ همان «DNA تاریخی پاراگوئه»؛ فوتبالی مبتنی بر نظم، جنگندگی، فداکاری و دفاع سرسخت.
امروز بسیاری معتقدند صعود پاراگوئه به جام جهانی ۲۰۲۶ بیش از آنکه محصول ظهور یک نسل طلایی باشد، نتیجه حضور مردی است که در هر تیمی ردپای خود را به جا میگذارد؛ مربیای که شاید فوتبالش همیشه زیبا نباشد، اما تقریباً همیشه رقابتی است.
لیست کامل تیم ملی پاراگوئه به شرح زیر است:
دروازهبانها: اورلاندو خیل (سن لورنزو)، روبرتو جونیور فرناندز (سرو پورتنیو)، گاستون اولیویرا (الیمپیا)
مدافعان: خوان کاسرس (دینامو مسکو)، گوستاوو ولاسکز (سرو پورتنیو)، گوستاوو گومز (پالمیراس)، جونیور آلونسو (اتلتیکو مینیرو)، خوسه کاناله (لانوس)، عمر آلدرته (ساندرلند)، الکساندرو مایدانا (تایرس)، فابیان بالبوئنا (گرمیو)
هافبکها: دیگو گومز (برایتون)، مائوریسیو ماگالائش (پالمیراس)، دامیان بوبادیلا (سائوپائولو)، برایان اوخدا (اورلاندو سیتی)، آندرس کوباس (ونکوور وایتکپس)، ماتیاس گالارزا (آتلانتا یونایتد)، آلخاندرو گامارا (العین)
مهاجمان: گوستاوو کابایرو (پورتزموث)، رامون سوسا (پالمیراس)، الکس آرسه (ایندپندینته ریواداویا)، ایسیدرو پیتا (ردبول براگانتینو)، گابریل آوالوس (ایندپندینته)، میگل آلمیرون (آتلانتا یونایتد)، خولیو انسیسو (استراسبورگ)، آنتونیو سانابریا (کرمونزه)
ترکیب احتمالی پاراگوئه
بازگشت پاراگوئه به جام جهانی بیش از هر چیز حاصل بازگشت به هویتی بود که سالها فراموش شده بود. این تیم در سالهای اخیر تلاش کرد فوتبالی مبتنی بر مالکیت توپ و بازی ترکیبی ارائه دهد، اما نه در حمله کارآمد بود و نه در دفاع ثبات داشت. با ورود گوستاوو آلفارو در تابستان ۲۰۲۴، همه چیز تغییر کرد. مربی آرژانتینی از همان روز نخست یک پیام روشن داشت: پاراگوئه باید دوباره همان تیم سرسخت، جنگنده و سختگلخور گذشته باشد.
آلفارو تقریباً در تمام مسابقات مقدماتی به سیستم ۴-۴-۲ وفادار ماند؛ آرایشی که بیش از هر چیز بر انسجام خطوط، فشردگی دفاعی و جنگهای فیزیکی در میانه میدان استوار است. تنها در چند مسابقه دشوار خارج از خانه، از جمله برابر اکوادور و بولیوی، او به دفاع پنج نفره روی آورد تا تیمش بتواند فشار محیطی و شرایط سخت این دیدارها را کنترل کند. با این حال انتظار میرود در جام جهانی نیز ستون اصلی تفکرات او همان ۴-۴-۲ کلاسیک باشد؛ سیستمی که گاهی بسته به شرایط مسابقه به ۴-۲-۳-۱ تغییر شکل میدهد.
تفاوت پاراگوئه آلفارو با نسخههای قبلی در نظم دفاعی و قدرت رقابتپذیری آن است. از نخستین مسابقه او مقابل اروگوئه در مونتهویدئو، نشانههای تغییر دیده شد. سپس پیروزیهای مهم برابر برزیل و آرژانتین باعث شد دوباره از پاراگوئه به عنوان یکی از تیمهای آزاردهنده و سرسخت آمریکای جنوبی یاد شود. آنها در طول مقدماتی تنها یک شکست متحمل شدند و حتی در سفرهای دشوار به ارتفاعات بولیوی و اکوادور یا گرمای سنگین بارانکیا نیز امتیازات ارزشمندی به دست آوردند.
با وجود شهرت دفاعی این تیم، پاراگوئه فقط به تخریب بازی حریفان محدود نمیشود. آنها در زمان مالکیت نیز سعی میکنند با پاسهای کوتاه از عقب زمین بازیسازی کنند و از سرعت و خلاقیت بازیکنانی مانند میگل آلمیرون و خولیو انسیسو در انتقال توپ بهره ببرند. به همین دلیل، تیم آلفارو ترکیبی از فوتبال سنتی پاراگوئه و عناصر مدرن بازی مالکانه را ارائه میدهد؛ تیمی که دفاع کردن را دوست دارد اما از بازی کردن هم نمیترسد.
ترکیب احتمالی: روبرتو فرناندس؛ خوان خوزه کاسرس، فابیان بالسنا، عمر آلدرته، جونیور آلونسو؛ رامون سوسا، دیهگو گومز، آندرس کوباس، میگل آلمیرون؛ خولیو انسیسو، آنتونیو سانابریا.
ستاره پاراگوئه در جام جهانی 2026 کیست؟
در تیمی که بیش از هر چیز روی نظم، فشردگی دفاعی و کار گروهی بنا شده، میگل آلمیرون همچنان مهمترین چهره تهاجمی پاراگوئه محسوب میشود. گوستاوو آلفارو در مسیر صعود به جام جهانی، هافبک سابق نیوکاسل را به موتور خلاق تیمش تبدیل کرد؛ بازیکنی که در سیستم ۴-۴-۲ پاراگوئه نقش اتصال میان خط میانی و مهاجمان را بر عهده دارد و بسیاری از حملات از زیر پای او شکل میگیرد.
آلمیرون پس از شش فصل حضور در لیگ برتر انگلیس به آتلانتا یونایتد بازگشت اما همچنان مهمترین مهره هجومی تیم ملی کشورش است. سرعت بالا، قدرت حمل توپ، شوتهای ناگهانی و توانایی عبور از خطوط دفاعی باعث شده او در مسابقاتی که پاراگوئه فرصتهای زیادی خلق نمیکند، به سلاح اصلی تیم تبدیل شود. هرچند بازیکنانی مانند گوستاوو گومز و آنتونیو سانابریا نیز رهبران مهمی در این تیم هستند، اما هنوز هیچ بازیکنی به اندازه آلمیرون نمیتواند ریتم هجومی پاراگوئه را تغییر دهد.
کدام بازیکن پاراگوئه را باید دنبال کرد؟
شاید بزرگترین استعداد فعلی فوتبال پاراگوئه، خولیو انسیسو باشد. ستاره ۲۲ سالهای که پس از درخششهای پراکنده در برایتون، با انتقال به استراسبورگ فرصت بیشتری برای بازی پیدا کرد و توانست استعداد واقعی خود را به نمایش بگذارد. او فصل گذشته یکی از موثرترین بازیکنان تیمش بود و با گلها و پاس گلهای متعدد نقش مهمی در موفقیتهای استراسبورگ داشت.
انسیسو بازیکنی است که تقریباً در تمام پستهای هجومی میتواند بازی کند؛ از هافبک تهاجمی گرفته تا وینگر و حتی مهاجم دوم. خلاقیت، دریبلزنی و توانایی خلق موقعیت از هیچ، او را به متفاوتترین بازیکن ترکیب پاراگوئه تبدیل کرده است. در تیمی که اغلب عقب مینشیند و منتظر اشتباه حریف میماند، انسیسو همان بازیکنی است که میتواند با یک حرکت فردی یا یک پاس غیرمنتظره نتیجه مسابقه را تغییر دهد.
پدیده پاراگوئه در جام جهانی چه کسی خواهد بود؟
نام خانوادگی بوبادیلا در پاراگوئه یادآور آلدو بوبادیلا، دروازهبان سرشناس سالهای گذشته است، اما پسرش مسیر متفاوتی را انتخاب کرد. دامیان بوبادیلا هرگز درون دروازه نرفت و به یکی از آیندهدارترین هافبکهای فوتبال پاراگوئه تبدیل شد. بوبادیلا در سرو پورتنیو مطرح شد و خیلی زود به خاطر قدرت بدنی، دوندگی، هوش تاکتیکی و توانایی بازی در هر دو فاز زمین مورد توجه قرار گرفت. او اکنون در سائوپائولو بازی میکند و در ۲۴ سالگی به یکی از مهرههای ثابت تیمش تبدیل شده است. اگر روند پیشرفتش ادامه پیدا کند، جام جهانی ۲۰۲۶ میتواند سکوی پرتاب او به فوتبال اروپا و سطحی بالاتر باشد.
غایبان پاراگوئه را بشناسید
فهرست نهایی پاراگوئه بدون چند نام قابل توجه اعلام شد؛ غیبتهایی که البته دلایل متفاوتی داشتند. مهمترین غایب آدام باریرو بود؛ مهاجمی که در ماههای پایانی مقدماتی یکی از مهرههای موثر تیم محسوب میشد اما مصدومیت عضلانی شدید در آستانه اعلام فهرست نهایی شانس حضورش در جام جهانی را از بین برد. گوستاوو آلفارو بعدها تأکید کرد که باریرو از نظر فنی شایسته حضور در فهرست بوده اما شرایط جسمانی او اجازه چنین ریسکی را نمیداد.
نام دیگری که بحث زیادی در رسانههای پاراگوئه ایجاد کرد، دیگو لئون بود. مدافع جوانی که پس از انتقال به منچستریونایتد توجه زیادی را به خود جلب کرده اما در نهایت از فهرست نهایی خط خورد. آلفارو ترجیح داد در مهمترین تورنمنت دوران مربیگریاش به بازیکنان باتجربهتر تکیه کند و معتقد بود لئون هنوز برای حضور در سطح جام جهانی به زمان بیشتری نیاز دارد.
این دو غیبت به خوبی فلسفه انتخابهای آلفارو را نشان میدهد؛ مربیای که در مسیر صعود به جام جهانی بیش از هر چیز روی تجربه، انسجام و آمادگی بدنی حساب کرده و حاضر نشده برای نامهای بزرگتر یا استعدادهای جوانتر از اصول خود فاصله بگیرد.
کمد لباس: پاراگوئه
لباس اول پاراگوئه وفادار به سنتی است که دههها با این تیم گره خورده؛ نوارهای عمودی قرمز و سفید همچنان عنصر اصلی طراحی هستند، اما این بار با جزئیاتی مدرنتر و بافتی خاص که به آن حالتی کلاسیک و در عین حال امروزی داده است. یقه و سرآستینهای آبی نیز یادآور رنگهای پرچم کشور هستند و ترکیب همیشگی آلبیروخا را کامل میکنند.
لباس دوم اما چهرهای متفاوت از پاراگوئه را نشان میدهد. زمینهای تیره با ترکیبی از مشکی و فیروزهای، همراه با طرحی الهامگرفته از الگوهای استتاری، ظاهری مدرن و تهاجمی به این پیراهن داده است. طراحی این لباس بیش از هر چیز بر قدرت، پویایی و غیرقابل پیشبینی بودن تأکید دارد؛ ویژگیهایی که تیم گوستاوو آلفارو تلاش میکند در زمین مسابقه به نمایش بگذارد.
قصههای ایران و پاراگوئه
تیمهای ملی ایران و پاراگوئه تنها یک بار در رده بزرگسالان مقابل یکدیگر قرار گرفتهاند؛ دیداری که در فینال جام الجی ۲۰۰۳ تبریز برگزار شد و هنوز هم تنها تقابل رسمی دو کشور محسوب میشود. پاراگوئه در آن تورنمنت با شکست آفریقای جنوبی به فینال رسید و در دیدار نهایی مقابل تیم برانکو ایوانکوویچ قرار گرفت؛ مسابقهای که برای هر دو تیم بخشی از مسیر آمادهسازی برای جام ملتهای آسیا و مقدمات رسیدن به جام جهانی ۲۰۰۶ به شمار میرفت.
در آن مسابقه فردی باریرو ابتدا پاراگوئه را پیش انداخت اما ایران پیش از پایان نیمه نخست با ضربه سر علی دایی و روی ارسال محمد مبعلی کار را به تساوی کشاند. بازی در نهایت با همان نتیجه ۱-۱ به پایان رسید و سرنوشت قهرمان به ضربات پنالتی کشیده شد. علی دایی، جواد نکونام، رسول نویدکیا و محمد نصرتی پنالتیهای خود را به گل تبدیل کردند و اگرچه رضا بیاتینیا ضربه پنجم ایران را از دست داد، مهار پنالتی خولیو سزار ماسی توسط ابراهیم میرزاپور و هدر رفتن ضربه نهایی پاراگوئه باعث شد ایران سومین قهرمانی خود در جام الجی را جشن بگیرد.
در ردههای پایه اما دو تیم سابقه رویارویی بیشتری دارند. در جام جهانی زیر ۱۷ سال ۲۰۰۱، ایران و پاراگوئه در آخرین مسابقه مرحله گروهی به مصاف هم رفتند و با وجود دبل منصور محمدزاده، پاراگوئه موفق شد با نتیجه ۳ بر ۲ به پیروزی برسد. چند ماه بعد در جام جهانی جوانان نیز دو تیم دوباره در پایان مرحله گروهی روبهروی هم قرار گرفتند و این بار نیز آلبیروخا با دو گل برنده میدان شد.
ارتباط فوتبال ایران و پاراگوئه در سالهای اخیر بیشتر در سطح باشگاهی ادامه پیدا کرده است. در فصل گذشته سه بازیکن پاراگوئهای در ترکیب چادرملو حضور داشتند؛ دیگو تورس، ماریو اوتازو و مائورو کابایرو. تورس و اوتازو نقش مهمی در فصل موفق نماینده یزد داشتند و هر دو دو گل به ثمر رساندند. در مقابل، نام کابایرو بیشتر به دلیل پرونده حقوقی و انضباطی مطرح شد؛ پروندهای که در نهایت باعث تغییر نتیجه یکی از مسابقات چادرملو به سود گلگهر شد.
پیش از این نیز هواداران فوتبال ایران تجربه حضور یک بازیکن پاراگوئهای در یکی از بزرگترین تیمهای کشور را داشتند. خورخه گائونا در لیگ هفتم با سر و صدای فراوان به پرسپولیس پیوست و از او به عنوان یکی از استعدادهای فوتبال پاراگوئه یاد میشد، اما حضورش در تهران بسیار کوتاه و ناموفق بود. او تنها چند دقیقه برای پرسپولیس به میدان رفت و خیلی زود از جمع سرخپوشان جدا شد؛ انتقالی که هنوز هم یکی از عجیبترین خریدهای خارجی تاریخ باشگاه به شمار میرود.
آمار و نکات پاراگوئه پیش از جام جهانی 2026
*میانگین سنی پاراگوئه در جام جهانی ۲۰۲۶، ۲۹ سال و یک ماه است؛ تیمی که در مرز میان تجربه و جوانی قرار میگیرد.
*روکه سانتا کروز و دنیس کانیزا با ۱۲ بازی، رکوردداران بیشترین حضور در جام جهانی برای پاراگوئه هستند.
*نلسون هادوئه والدس با ۳ گل، بهترین گلزن تاریخ پاراگوئه در جامهای جهانی محسوب میشود.
*از ۲۶ بازیکن حاضر در فهرست پاراگوئه، ۲۳ نفر خارج از کشور بازی میکنند. ۷ بازیکن در لیگ برزیل و ۵ بازیکن در لیگ آرژانتین حضور دارند؛ آماری که وابستگی سنتی فوتبال پاراگوئه به دو قدرت بزرگ آمریکای جنوبی را نشان میدهد. همچنین ۳ بازیکن در انگلیس، ۴ بازیکن در آمریکا و هر کدام یک بازیکن در فرانسه، روسیه، امارات و ایتالیا بازی میکنند.
*تنها یک مسابقه پاراگوئه در تاریخ جام جهانی به ضربات پنالتی کشیده شده است؛ دیداری که در مرحله یکهشتم نهایی جام جهانی ۲۰۱۰ با پیروزی برابر ژاپن به پایان رسید.
*پائولو دا سیلوا با ۱۴۸ بازی ملی رکورددار تاریخ فوتبال پاراگوئه است. در میان بازیکنان فعلی، گوستاوو گومز با ۸۹ بازی ملی بیشترین سابقه را دارد.
*روکه سانتا کروز با ۳۲ گل بهترین گلزن تاریخ پاراگوئه است. در فهرست کنونی آلبیروخا نیز تنها میگل آلمیرون موفق شده تعداد گلهای ملی خود را دورقمی کند.
*تنها دو بازیکن پاراگوئهای تاکنون در تیم منتخب جام جهانی قرار گرفتهاند؛ کارلوس گامارا و خوزه لوئیس چیلاورت که هر دو پس از درخشش در جام جهانی ۱۹۹۸ به این افتخار رسیدند.
*طبق تحقیقات سایت فوتبال CIES، جونیور آلونسو، مدافع چپ اتلتیکو مینیرو و پاراگوئه، در سال 2025، 6036 دقیقه برای باشگاه و تیم ملی بازی کرده است که بیشتر از هر بازیکن دیگری در جهان است.
*پاراگوئه به اصطلاح از تیمهای هتتریکخور جام جهانی است و دو بار آمریکا و فرانسه مقابل این سابقه انجام این کار را دارند.
*در شروع تورنمنت تنها یک برد مقابل عراق داشتند و غیر از آن هیچوقت جام جهانی را با نتیجه خوبی آغاز نکردهاند.
آن چه باید درباره پاراگوئه بدانیم
نقطه قوت پاراگوئه چیست؟
اگر قرار باشد پاراگوئه را در یک جمله توصیف کنیم، باید از دفاع و جنگندگی حرف بزنیم. تیم گوستاوو آلفارو در مسیر صعود به جام جهانی به یکی از سختترین تیمهای آمریکای جنوبی برای گل زدن تبدیل شد و تنها ۱۰ گل در ۱۸ مسابقه مقدماتی دریافت کرد. حضور مدافعانی مانند گوستاوو گومز و عمر آلدرته، همراه با انسجام دفاعی و برتری در نبردهای فیزیکی، باعث شده آلبیروخا دوباره به هویت سنتی خود بازگردد.
پاراگوئه تیمی نیست که مالکیت توپ را در اختیار بگیرد و حریف را محاصره کند. نقطه قوت اصلی آنها در خفه کردن بازی، برنده شدن در دوئلها، استفاده از ضربات ایستگاهی و انتقالهای سریع به حمله است؛ همان چیزی که آلفارو آن را «دیانای پاراگوئه» مینامد.
نقطه ضعف پاراگوئه چیست؟
در سوی مقابل، بزرگترین نگرانی پاراگوئه به فاز هجومی برمیگردد. آنها در مقدماتی تنها ۱۴ گل به ثمر رساندند و از این نظر در بین تیمهای بالای جدول آمار چندان درخشانی نداشتند. خلق موقعیت در بازیهای مالکانه هنوز برای این تیم دشوار است و وقتی مجبور شوند ابتکار عمل را در دست بگیرند، مشکلاتشان بیشتر نمایان میشود. بخش زیادی از خلاقیت تیم نیز به جولیو انسیسو وابسته است. اگر ستاره جوان خط حمله روز خوبی نداشته باشد یا تحت فشار قرار بگیرد، حملات پاراگوئه گاهی قابل پیشبینی و کمخطر میشود.
روکه سانتا کروز هنوز بازی میکند؟
باورکردنی نیست اما پاسخ مثبت است. روکه سانتا کروز، اسطوره فوتبال پاراگوئه، در ۴۴ سالگی همچنان از فوتبال خداحافظی نکرده و در لیگ کشورش به میدان میرود. مهاجمی که روزگاری پیراهن بایرن مونیخ، بلکبرن و منچسترسیتی را بر تن میکرد، حالا بیشتر از هر چیز نماد عشق به فوتبال و ماندگاری در بالاترین سطح است.
او دیگر جایی در تیم ملی ندارد اما همچنان یکی از محبوبترین چهرههای تاریخ فوتبال پاراگوئه به شمار میرود و نامش در بسیاری از رکوردهای ملی این کشور دیده میشود.
خوزه لوئیس چیلاورت این روزها چه میکند؟
دروازهبان افسانهای و گلزن پاراگوئه پس از خداحافظی از فوتبال مسیر متفاوتی را انتخاب کرد. چیلاورت طی سالهای اخیر وارد عرصه سیاست شده و حتی در انتخابات ریاستجمهوری پاراگوئه نیز حضور داشت. اگرچه نتوانست موفقیت بزرگی در سیاست کسب کند، اما همچنان یکی از چهرههای پرنفوذ و جنجالی کشورش محسوب میشود.
او گهگاه به عنوان کارشناس تلویزیونی فعالیت میکند و مثل دوران فوتبالش همچنان با صراحت و تندی درباره مسائل مختلف صحبت میکند؛ ویژگیای که او را به یکی از ماندگارترین شخصیتهای تاریخ فوتبال آمریکای جنوبی تبدیل کرده است.
آیا واقعاً در جنگ پاراگوئه ۹۰ درصد مردان کشور کشته شدند؟
جنگ اتحاد سهگانه میان سالهای ۱۸۶۴ تا ۱۸۷۰ یکی از تلخترین فصلهای تاریخ پاراگوئه است. این کشور در نبردی طولانی مقابل برزیل، آرژانتین و اروگوئه قرار گرفت و خسارت انسانی عظیمی را متحمل شد. بسیاری از منابع تاریخی از نابودی بخش بزرگی از جمعیت مردان کشور سخن گفتهاند و به همین دلیل این جنگ هنوز جایگاه ویژهای در حافظه جمعی مردم پاراگوئه دارد.
هرچند عدد «۹۰ درصد مردان بالغ» در برخی روایتها اغراقآمیز تلقی میشود، اما پژوهشهای تاریخی نشان میدهد که تلفات انسانی آنقدر سنگین بوده که ساختار جمعیتی کشور برای دههها دگرگون شد. به همین دلیل، جنگ اتحاد سهگانه هنوز هم یکی از مهمترین عناصر هویت تاریخی و ملی پاراگوئه محسوب میشود.
برنامه بازیهای گروه D جام جهانی 2026
شنبه ۲۳ خرداد ۱۴۰۵ (۱۳ ژوئن ۲۰۲۶)
* آمریکا - پاراگوئه (گروه D) - ساعت ۰۴:۳۰ - ورزشگاه لسآنجلس - لسآنجلس
یکشنبه ۲۴ خرداد ۱۴۰۵ (۱۴ ژوئن ۲۰۲۶)
* استرالیا - ترکیه (گروه D) - ساعت ۰۷:۳۰ - ورزشگاه BC پلیس ونکوور - ونکوور
جمعه ۲۹ خرداد ۱۴۰۵ (۱۹ ژوئن ۲۰۲۶)
* آمریکا - استرالیا (گروه D) - ساعت ۲۲:۳۰ - ورزشگاه سیاتل - سیاتل
شنبه ۳۰ خرداد ۱۴۰۵ (۲۰ ژوئن ۲۰۲۶)
* ترکیه - پاراگوئه (گروه D) - ساعت ۰۶:۳۰ - ورزشگاه منطقه خلیج سانفرانسیسکو - سانفرانسیسکو
جمعه ۵ تیر ۱۴۰۵ (۲۶ ژوئن ۲۰۲۶)
* ترکیه - آمریکا (گروه D) - ساعت ۰۵:۳۰ - ورزشگاه لسآنجلس - لسآنجلس
* پاراگوئه - استرالیا (گروه D) - ساعت ۰۵:۳۰ - ورزشگاه منطقه خلیج سانفرانسیسکو - سانفرانسیسکو
