معرفی تیمهای جام جهانی 2026؛ نیوزیلند، سفیدهای مشکیپوش
به گزارش فوتبال ۳۶۰، داستان نیوزیلند حدود هفت قرن پیش آغاز شد؛ زمانی که دریانوردان پولینزی پس از سفری طولانی در اقیانوس آرام به این جزایر رسیدند و نام «آئوتئاروآ» یا «سرزمین ابرهای سفید» را برای آن انتخاب کردند. آنها پایهگذار تمدن مائوری شدند؛ مردمی که فرهنگ، زبان و سنتهایشان هنوز بخش مهمی از هویت نیوزیلند را تشکیل میدهد.
ورود اروپاییها در قرن هجدهم، بهویژه پس از سفرهای جیمز کوک، مسیر تاریخ این سرزمین را تغییر داد. با افزایش حضور مهاجران بریتانیایی، تنشهایی میان بومیان و تازهواردان شکل گرفت که آینده کشور را تحت تأثیر قرار داد.
در ششم فوریه ۱۸۴۰، پیمان وایتانگی میان رهبران مائوری و نمایندگان بریتانیا امضا شد؛ توافقی که بسیاری آن را نقطه آغاز شکلگیری نیوزیلند مدرن میدانند. اگرچه تفسیرهای متفاوتی از مفاد این پیمان وجود داشت، اما همین سند پایههای نظام سیاسی آینده کشور را بنا کرد.
در نیمه دوم قرن نوزدهم، نیوزیلند به یکی از پیشروترین جوامع جهان تبدیل شد. این کشور در سال ۱۸۹۳ نخستین کشوری بود که حق رأی کامل زنان را به رسمیت شناخت و نام خود را در تاریخ دموکراسی ثبت کرد.
در ادامه، نیوزیلند بهتدریج از وابستگی به بریتانیا فاصله گرفت و سرانجام در سال ۱۹۴۷ استقلال قانونی کامل خود را به دست آورد. از آن زمان تاکنون، این کشور به یکی از باثباتترین و توسعهیافتهترین کشورهای جهان تبدیل شده است.
امروزه نیوزیلند با جمعیتی اندک اما ساختاری قدرتمند، در بسیاری از شاخصهای کیفیت زندگی، آموزش و توسعه انسانی جزو کشورهای برتر جهان محسوب میشود؛ کشوری که از دل جزایری دورافتاده در اقیانوس آرام، به یکی از موفقترین ملتهای عصر مدرن تبدیل شده است.
نیوزیلند چگونه به جام جهانی رسید؟
تا زمانی که استرالیا در کنفدراسیون اقیانوسیه حضور داشت، سقف آرزوهای نیوزیلند به عملکرد ساکروز گره خورده بود. نیوزیلندیها معمولاً باید برای کسب سهمیه با رقیب قدرتمند خود رقابت میکردند و در بیشتر مواقع پشت سر استرالیا قرار میگرفتند. حتی پس از انتقال استرالیا به کنفدراسیون فوتبال آسیا نیز شرایط چندان تغییر نکرد؛ نیوزیلند بهطور مداوم قهرمان اقیانوسیه میشد و به پلیآف بینقارهای میرسید، اما معمولاً در آخرین گام از رسیدن به جام جهانی بازمیماند.
با این حال، افزایش تعداد تیمهای جام جهانی از ۳۲ به ۴۸ تیم بیش از هر کشور دیگری به سود نیوزیلند تمام شد. فیفا یک سهمیه مستقیم به اقیانوسیه اختصاص داد و حالا نیوزیلندیها بدون نیاز به عبور از پلیآف بینقارهای، مسیر بسیار هموارتری برای حضور در جام جهانی دارند.
نیوزیلند در مرحله گروهی مقدماتی با تاهیتی، ساموآ و وانواتو همگروه شد و با سه پیروزی مقتدرانه به مرحله بعد رسید. شاگردان دارن بیزلی سپس در مرحله حذفی نیز قدرت خود را به رخ کشیدند؛ ابتدا فیجی را با نتیجه سنگین ۷ بر صفر در هم کوبیدند و پس از آن با پیروزی ۳ بر صفر مقابل نیوکالدونیا، بلیت حضور در جام جهانی ۲۰۲۶ را قطعی کردند.
به این ترتیب، نیوزیلند تمام رقبای جدی قاره خود را بدون دردسر کنار زد و با حداکثر امتیازات، بدون حتی یک شکست و با اقتدار کامل به بزرگترین تورنمنت فوتبال جهان راه پیدا کرد.
نیوزیلند به روایت تاریخ جام جهانی
تیم ملی نیوزیلند که با لقب «سفیدها» شناخته میشود، یکی از باسابقهترین تیمهای فوتبال اقیانوسیه است. اتحادیه فوتبال این کشور در سال ۱۸۹۱ تأسیس شد و نخستین مسابقه ملی آن نیز در سال ۱۹۲۲ برگزار شد. در طول دههها، استرالیا بزرگترین رقیب نیوزیلند بود و دو کشور برای کسب عنوان قدرت اول فوتبال اقیانوسیه رقابت میکردند؛ رقابتی که پس از انتقال استرالیا به کنفدراسیون فوتبال آسیا در سال ۲۰۰۶، شرایط را به سود نیوزیلندیها تغییر داد.
نیوزیلند تاکنون شش بار قهرمان جام ملتهای اقیانوسیه شده و پیش از جام جهانی ۲۰۲۶ دو بار حضور در بزرگترین تورنمنت فوتبال جهان را تجربه کرده بود. نخستین حضور آنها به جام جهانی ۱۹۸۲ اسپانیا بازمیگردد؛ جایی که مقابل برزیل، اتحاد جماهیر شوروی و اسکاتلند شکست خوردند و از مرحله گروهی کنار رفتند. دومین حضور نیز در جام جهانی ۲۰۱۰ آفریقای جنوبی رقم خورد؛ تورنمنتی که نیوزیلند با سه تساوی مقابل اسلواکی، ایتالیا و پاراگوئه حذف شد، اما به عنوان تنها تیم بدون شکست مسابقات به خانه بازگشت. حالا سفیدها پس از ۱۶ سال غیبت بار دیگر به جام جهانی بازگشتهاند و امیدوارند برای نخستین بار در تاریخ خود از مرحله گروهی صعود کنند.
سرمربی نیوزیلند کیست؟
دارن بیزلی، مدافع سابق فوتبال انگلیس و یکی از چهرههای باتجربه در فوتبال پایه و ملی نیوزیلند، سالهای اخیر دوران حرفهای خود را بیش از هر چیز در نقش مربی سپری کرده است. او از اوایل دهه ۲۰۲۰ در ساختار فوتبال نیوزیلند فعالیت داشت و با هدایت تیمهای زیر ۱۷ سال و زیر ۲۰ سال این کشور، توانست مسیر رشد بازیکنان جوان را بهصورت مستقیم شکل دهد. مهمترین نقطه عطف او، رساندن تیم زیر ۱۷ سال نیوزیلند به مرحله حذفی جام جهانی و سپس تثبیت این روند با تیم زیر ۲۰ سال بود؛ جایی که تیم او در جام جهانی ۲۰۱۵ نیوزیلند را به نخستین پیروزی تاریخش در این رقابتها رساند و در ادامه نیز با عبور از مرحله گروهی، برای اولین بار این تیم را به جمع ۱۶ تیم برتر رساند.
این مربی انگلیسیتبار که تجربه همکاری با تیمهای بزرگسال و المپیک نیوزیلند را نیز در کارنامه دارد، بهعنوان یکی از معماران نسل جدید فوتبال این کشور شناخته میشود. بیزلی در دوره حضورش، همزمان در کنار آنتونی هادسون در تیم ملی بزرگسالان نیز فعالیت کرد و در مسیر صعود نیوزیلند به پلیآف جام جهانی نقش داشت. ترکیب تجربه بینالمللی و شناخت عمیق از بازیکنان جوان باعث شد نام او بهعنوان یک مربی توسعهمحور در فوتبال اقیانوسیه مطرح شود.
اما مسیر حرفهای او تنها به مربیگری محدود نمیشود. بیزلی پیش از ورود جدی به دنیای مربیگری، دوران بازیگری طولانی و قابلتوجهی را پشت سر گذاشت. او فوتبال خود را در واتفورد آغاز کرد و به سرعت به یکی از چهرههای قابل اعتماد این تیم تبدیل شد. در ادامه برای ولورهمپتون واندررز و سپس والسال به میدان رفت و بیش از ۴۵۰ بازی رسمی در فوتبال باشگاهی انگلیس انجام داد. او در ولورهمپتون یکی از ستونهای ثابت تیم بود و در والسال نیز بهعنوان یک فولبک هجومی با ثبات شناخته میشد؛ بازیکنی که هم در دفاع و هم در حمله نقش مؤثری داشت.
پس از پایان فوتبال در اروپا، بیزلی مسیر متفاوتی را انتخاب کرد و به نیوزیلند رفت؛ جایی که ابتدا در سطح باشگاهی و سپس در پروژههای ملی و توسعهای فوتبال این کشور فعالیت کرد. حتی تجربه حضور در تیم ویتاکره یونایتد و شرکت در جام باشگاههای جهان در سال ۲۰۰۷ را نیز در کارنامه دارد؛ جایی که مقابل سپاهان ایران قرار گرفت و در یکی از نخستین تجربههای بینالمللی فوتبال نیوزیلند در سطح باشگاهی حاضر شد. این مسیر، از یک مدافع قابل اتکا در فوتبال انگلیس تا یک مربی تأثیرگذار در ساختار ملی نیوزیلند، تصویر کاملی از چهرهای میسازد که فوتبال را نه فقط در زمین، بلکه در ساختن نسلها دنبال کرده است.
فهرست کامل تیم ملی نیوزیلند برای جام جهانی ۲۰۲۶ به شرح زیر است:
دروازهبانها: مکس کروکومب (میلوال)، الکس پالسن (لژیا گدانسک) و مایکل وود (اوکلند)
مدافعان: تیم پین (ولینگتون فینیکس)، فرانسیس دیوریس (اوکلند)، تایلر بیندون (ناتینگهام فارست)، مایکل باکسال (مینهسوتا یونایتد)، لیبراتو کاکاچه (رکسهام)، ناندو پیجنکر (اوکلند افسی)، فین سورمن (پورتلند تیمبرز)، کالان الیوت (اوکلند افسی) و تامی اسمیت (برینتری تاون)
هافبکها: جو بل (وایکینگ)، مارکو استامنیچ (سوانسی سیتی)، الکس روفر (ولینگتون فینیکس)، رایان توماس (زووله) و لاچلان بیلیس (نیوکاسل جتز)
مهاجمان: مت گاربت (پیتربورو یونایتد)، کریس وود (ناتینگهام فارست)، سارپریت سینگ (ولینگتون فینیکس)، الیجا جاست (مادرول)، کوستا بارباروسز (وسترن سیدنی واندررز)، بن وین (پورت ویل)، بن اولد (سناتین)، کالوم مککوات (سیلکبورگ) و جسی رندال (اوکلند افسی)
ترکیب احتمالی نیوزیلند
نیوزیلند این بار با تکیه بر تغییرات ساختاری مهم در فوتبال داخلیاش پا به رقابتها میگذارد. برخلاف گذشته که بیشتر بازیکنان این تیم نیمهحرفهای بودند، حالا نسل جدیدی شکل گرفته که عمدتاً در لیگهای حرفهای اروپا و آسیا بازی میکنند و همین موضوع باعث شده امیدها برای عبور از مرحله گروهی برای اولینبار در تاریخ این کشور جدیتر از همیشه باشد. دارن بیزلی، سرمربی تیم، این ترکیب را «ترکیبی از جوانی و تجربه» توصیف کرده و معتقد است تیمش نسبت به دورههای قبلی توان رقابت بیشتری دارد.
با این حال مسیر نیوزیلند اصلاً ساده نیست. آنها با رتبهای نزدیک به پایین جدول تیمهای حاضر، در گروهی بسیار سخت قرار گرفتهاند؛ جایی که باید مقابل تیمهایی مثل بلژیک، ایران و مصر قرار بگیرند. این سطح از رقابت، بزرگترین آزمون نسل جدید فوتبال نیوزیلند خواهد بود؛ تیمی که در بازیهای تدارکاتی نتایج متناقضی داشته، از تساوی برابر نروژ گرفته تا شکستهای سنگین مقابل استرالیا، اما در عین حال توانسته با پیروزی ۴-۱ مقابل شیلی نشانههایی از پیشرفت واقعی نشان دهد.
در قلب این تیم، کریس وود بهعنوان کاپیتان و مهمترین مهره هجومی قرار دارد؛ بازیکنی که فرم و آمادگی او میتواند سرنوشت نیوزیلند را در این تورنمنت تعیین کند. بیزلی تأکید دارد که تیمش باید ابتدا در فاز دفاعی منظم باشد و سپس با استفاده از سرعت در ضدحملات به حریفان آسیب بزند. کارشناسان هم معتقدند اگر وود در شرایط بدنی ایدهآل باشد، نیوزیلند میتواند حداقل برای گرفتن امتیاز از بازیهای سخت گروهی امیدوار بماند؛ هدفی که برای این تیم، میتواند یک جهش تاریخی محسوب شود.
ترکیب احتمالی: کروکومب؛ پین، بیندون، سورمن، کاکاس؛ استامنیک، روفر، بل؛ جاست، وود، مککوات.
ستاره تیم ملی نیوزیلند در جام جهانی ۲۰۲۶ کیست؟
وقتی بحث تیم ملی نیوزیلند میشود، بدون شک اسم اولی که باید زیر نظر داشته باشی کریس وود است؛ مهاجم باتجربه و کاپیتان این تیم که سالهاست ستون اصلی آل وایتس محسوب میشود. وود با سابقه طولانی در فوتبال انگلیس از سال ۲۰۰۸ تا امروز، در باشگاههایی مثل وست برومویچ، لستر سیتی، لیدز، برنلی و نیوکاسل بازی کرده و حالا در ناتینگهام فارست هم به یکی از مهرههای ثابت و گلزن تیمش تبدیل شده است. این مهاجم ۳۴ ساله در سطح ملی هم نقش یک رهبر تمامعیار را دارد؛ او با بیش از ۸۰ بازی ملی و بیش از ۴۰ گل، بهترین گلزن تاریخ نیوزیلند محسوب میشود و عملاً بخش بزرگی از هویت هجومی این تیم به او وابسته است. تجربه، قدرت تمامکنندگی و توانایی بازی در لحظات حساس باعث شده حتی مربی تیم هم او را «بازیکنی که خارج از زمین هم رهبری میکند» توصیف کند.
وود در واقع همان نقطه اتکای اصلی نیوزیلند است؛ بازیکنی که اگر روز خوبی داشته باشد میتواند تیمش را به رقابت برگرداند، و اگر مهار شود، کار آل وایتس برای خلق موقعیت بسیار سخت میشود. با توجه به سبک بازی مستقیم و فیزیکی نیوزیلند، نقش او در نبردهای هوایی و استفاده از حداقل موقعیتها حیاتی است.
برای همین اگر بخواهی یک نفر را در این تیم زیر نظر بگیری، بدون تردید کریس وود انتخاب اول است؛ بازیکنی که هم تجربه لیگ برتر انگلیس را دارد، هم بار گلزنی یک تیم ملی کامل را سالهاست روی دوش میکشد.
کدام بازیکن نیوزیلند را دنبال کنیم؟
جو بل، هافبک میانی تیم ملی نیوزیلند، از آن بازیکنهایی است که شاید کمتر در کانون توجه قرار بگیرد، اما نقشش در ساختار تیم حیاتی است. خودش هم صراحتاً میگوید: «دوست ندارم در مرکز توجه باشم»، اما این به هیچوجه به معنای کمکاری یا نقش حاشیهای نیست؛ بل در هر دو فاز دفاعی و هجومی یکی از ستونهای اصلی تیم به حساب میآید.
او فوتبال باشگاهیاش را در نروژ و با تیم وایکینگ دنبال میکند؛ جایی که به خاطر قدرت در دوئلهای میانه میدان، دوندگی بالا و اعتمادبهنفس در کار با توپ شناخته شده است. همین ویژگیها باعث شده در سطح ملی هم جایگاه ثابتی داشته باشد و حالا با بیش از ۳۰ بازی ملی، به یکی از مهرههای باتجربه نسل جدید نیوزیلند تبدیل شود.
نکته مهم درباره جو بل این است که در شرایط خاص، حتی بازوبند کاپیتانی هم به او سپرده شده؛ موضوعی که نشان میدهد کادر فنی تا چه حد به شخصیت و نظم تاکتیکی او اعتماد دارد. او بازیکنی است که شاید کمتر گل بزند یا تیتر شود، اما جریان بازی را در میانه میدان کنترل میکند.
اگر کریس وود تمامکننده و چهره گلزن نیوزیلند است، جو بل همان بازیکنی است که تعادل تیم را نگه میدارد؛ کسی که بدون دیده شدن، تیم را سرپا نگه میدارد و کیفیت بازی را در لحظات سخت بالا میبرد.
پدیده نیوزیلند در جام جهانی چه کسی خواهد بود؟
اگر بخواهیم از بین نسل جدید نیوزیلند یک استعداد واقعی را زیر نظر بگیریم، بدون شک نام تایلر بندون بیش از بقیه به چشم میآید؛ مدافع ۲۱ سالهای که ترکیب جالبی از تجربه فوتبال آمریکایی و ریشههای فوتبالی نیوزیلندی را در خودش دارد. او در اوکلند متولد شد اما از سن ۱۲ سالگی در کالیفرنیا رشد کرد و همین جابهجایی زودهنگام باعث شد در آکادمیهای حرفهایتری مثل لسآنجلس گلکسی پرورش پیدا کند و خیلی زود از نظر فیزیکی و تاکتیکی جلوتر از همنسلانش باشد.
بندون مسیر ملی پیچیدهای هم داشته؛ مدتی برای تیمهای پایه آمریکا دعوت شد اما در نهایت تصمیم گرفت به کشور زادگاهش، نیوزیلند، وفادار بماند و در اکتبر ۲۰۲۳ به تیم بزرگسالان اضافه شد. او حالا به عنوان یک مدافع مدرن با قابلیت بازیسازی از عقب و تجربه حضور در فوتبال انگلیس (از جمله ردینگ و حالا شفیلد یونایتد به صورت قرضی از ناتینگهام فارست) یکی از جدیترین امیدهای آینده فوتبال نیوزیلند است؛ بازیکنی که میتواند سالها خط دفاعی این تیم را بیمه کند.
غایبان نیوزیلند را بشناسید
اولی سایل، دروازهبان ۳۰ ساله نیوزیلند، یکی از مهمترین غایبان این تیم در مسیر جام جهانی ۲۰۲۶ است؛ اما نه به انتخاب فنی، بلکه به دلیل مصدومیت شدید زانو در فوریه ۲۰۲۶. این آسیب دقیقاً در اولین بازیاش برای آوکلند افسی مقابل پرت گلوری رخ داد؛ جایی که هنگام ضربه دروازه دچار پارگی تاندون شد و در نهایت نیاز به جراحی پیدا کرد. همین اتفاق باعث شد او حدود ۶ تا ۷ ماه از میادین دور بماند و عملاً جام جهانی را از دست بدهد.
سایل در سطح ملی حدود ۹ بازی برای نیوزیلند انجام داده و تجربه قابل قبولی در لیگهای A-League با ولینگتون فونیکس، پرت گلوری و سپس آوکلند افسی دارد. اما با وجود سابقه خوب، مصدومیت بد موقع باعث شد از لیست نهایی کنار برود و جای خود را به دروازهبانهایی مثل مکس کروکامب، الکس پائولسن و مایکل وود بدهد. این غیبت یکی از ضربههای مهم به عمق ترکیب دروازهبانی نیوزیلند محسوب میشود.
در سمت دیگر، لوگان راجرسون یک غیبت کاملاً فنی است؛ وینگری ۲۸ ساله که در لیستهای اولیه حضور داشت و حتی در دوره مقدماتی هم بازی کرده بود، اما در نهایت توسط دارن بیزلی از فهرست نهایی خط خورد. دلیل اصلی این تصمیم، افت نسبی فرم او در فصل ۲۰۲۵–۲۰۲۶ و رقابت شدید در خط حمله بود؛ جایی که بازیکنانی مثل بن وین، جسه رندال، کستا بارباروساس و کالوم به مککوات در شرایط بهتری قرار داشتند. راجرسون در فصل ۲۰۲۴–۲۰۲۵ عملکرد قابل قبولی با حدود ۸ گل و چند پاس گل داشت، اما در فصل بعدی نتوانست همان ثبات را حفظ کند. او که توانایی بازی در هر دو سمت خط حمله و نقش مهاجم دوم را دارد، حالا یکی از قربانیان رقابت سنگین در ترکیب آل وایتس شده است؛ در حالی که سایل به اجبار مصدومیت و راجرسون به تصمیم فنی، از جام جهانی ۲۰۲۶ کنار ماندهاند.
کمد لباس: نیوزیلند
لباس خانگی تیم ملی نیوزیلند برای سال ۲۰۲۶ با محوریت هویت نمادین این کشور طراحی شده و به شکل ویژهای از سرخس نقرهای، یکی از شناختهشدهترین نمادهای ملی، الهام گرفته است. این پیراهن عمدتاً به رنگ مشکی طراحی شده و در عین حال به سنت هویتی «آل وایتس» وفادار میماند، اما با اضافه شدن یک الگوی گرافیکی سرخس نقرهای در بخشهای جلویی و پشتی، عمق و بافت بصری بیشتری پیدا کرده است. این طراحی، ارتباط مستقیمی با طبیعت، هویت فرهنگی و میراث آئوتئاروا برقرار میکند و لوگوها و جزئیات سفید روی زمینه تیره، تضادی چشمنواز ایجاد کردهاند.
در مقابل، لباس دوم تیم مسیر متفاوت اما فرهنگیتری را دنبال میکند و با زمینهای سفید و یک طرح چرخشی سراسری ارائه شده که از مفهوم «Ngā Hau e Whā» یا چهار باد الهام گرفته است؛ نمادی از نیروهای جهتدار و جریانهای طبیعی در سراسر نیوزیلند. این الگوی روان و پویا، حس حرکت و جریان هوا را تداعی میکند و ارتباطی عمیق با زمین و طبیعت ایجاد میکند. استفاده از جزئیات مشکی در لوگو، نشان و پنلهای کناری، همراه با عبارت «Aotearoa» در پشت یقه، هویت ملی را در هر دو کیت به شکلی ظریف اما معنادار تثبیت میکند.
قصههای ایران و نیوزیلند
بیشتر بخوانید: ایران - نیوزیلند؛ نبردی به قدمت نیمقرن
آمار و نکات نیوزیلند پیش از جام جهانی ۲۰۲۶
*پایینترین تیم حاضر در جام جهانی ۲۰۲۶ با پیروزی ۳–۰ مقابل کالدونیای جدید (رتبه ۱۵۱ جهان) در فینال اقیانوسیه به مرحله نهایی رسید؛ تیمی که حالا با ترکیبی از بازیکنان باتجربه، لژیونرها و چهرههای کمترشناختهشده وارد بزرگترین تورنمنت فوتبال جهان شده است.
*تایلر پین، مدافع راست نیوزیلند، زمانی به شکل غیرمنتظره در شبکههای اجتماعی وایرال شد که یک اینفلوئنسر آرژانتینی او را «کمشناختهترین بازیکن جام جهانی» معرفی کرد و همین اتفاق باعث شد طی چند روز بیش از ۵ میلیون دنبالکننده در اینستاگرام جذب کند.
*کریس وود با ۹۰ بازی ملی و ۴۵ گل همچنان ستون اصلی و خطرناکترین مهاجم نیوزیلند است؛ مهاجم ناتینگهام فارست که پس از جراحی زانو در دسامبر، با مدیریت دقیق شرایط بدنی وارد جام جهانی میشود.
*الیجاه، هافبک کناری، پس از درخشش در مادرول اسکاتلند و حضور در فهرست نامزدهای بازیکن سال PFA اسکاتلند، یکی از امیدهای روبهرشد تیم است که با وجود پیشنهادها، تمرکز خود را روی جام جهانی حفظ کرده است.
*نیوزیلند با وجود هویت راگبیمحور و جایگاه آلبلکز، بیش از ۱۷۰ هزار بازیکن ثبتشده فوتبال دارد و این رشته همچنان بزرگترین ورزش مشارکتی این کشور محسوب میشود.
*لقب «All Whites» از اوایل دهه ۱۹۸۰ و با الهام از آلبلکز راگبی شکل گرفت؛ زمانی که تیم برای نخستینبار با لباس تمام سفید مقابل تایوان به میدان رفت و این نام در فرهنگ فوتبالی کشور ماندگار شد.
*این تیم در مسیر مقدماتی موفق به شکست تیمهایی مانند ساحل عاج و شیلی شد، اما همچنان یکی از چالشهای اصلیاش در سطح جهانی، ضعف در گلزنی و کمبود مهاجم در کلاس بینالمللی است.
*در ترکیب نهایی، ۷ بازیکن شاغل در لیگ استرالیا حضور دارند و در کنار آن چند لژیونر اروپایی و چهرههایی مثل لاچلان بایلیس بدون باشگاه دیده میشوند که ترکیب را غیرقابل پیشبینی کرده است.
*کریس وود و تامی اسمیت باتجربهترین چهرههای تیم هستند و در تاریخ جام جهانی، هیچ بازیکنی از نیوزیلند بیش از یک گل در این رقابتها به ثمر نرسانده است.
آن چه باید درباره نیوزیلند بدانیم
نقطه قوت نیوزیلند چیست؟
کریس وود مهمترین ستون هجومی تیم است؛ مهاجمی با تجربه طولانی در فوتبال انگلیس که در گلزنی، بازی هوایی و استفاده از موقعیتها بسیار مؤثر عمل میکند و عملاً محور اصلی سیستم تهاجمی تیم به شمار میرود. در کنار او، ساختار تاکتیکی منظم تیم تحت هدایت دارن بیزلی باعث شده نیوزیلند در فاز دفاعی تیمی منسجم، کمریسک و سختعبور باشد. همچنین حضور بازیکنانی که در اروپا و لیگهای رقابتی بازی میکنند، سطح تجربه و آمادگی تیم را بالاتر برده و به آن هویت فیزیکی و منظم داده است.
نقطه ضعف نیوزیلند چیست؟
بزرگترین مشکل نیوزیلند کمبود خلاقیت در خط میانی و وابستگی شدید به کریس وود در فاز گلزنی است؛ بهطوری که در صورت مهار شدن او، تنوع تاکتیکی تیم برای ایجاد موقعیت کاهش پیدا میکند. از سوی دیگر، این تیم تجربه کمی در برابر تیمهای تکنیکی، سریع و مالکانه دارد و همین موضوع میتواند در سطح جام جهانی مشکلساز شود. علاوه بر این، پراکندگی بازیکنان در لیگهای مختلف جهان باعث میشود زمان هماهنگی و اردوهای مشترک محدود باشد و انسجام کامل تاکتیکی همیشه در بالاترین سطح شکل نگیرد.
