معرفی تیمهای جام جهانی 2026؛ عراق، همسایه پرسروصدا
به گزارش فوتبال ۳۶۰، اگرچه عراق در سالهای گذشته، بهویژه پیش از لغو محدودیت حضور تماشاگران در ورزشگاهها، دورهای طولانی از تنشها و جنگها را پشت سر گذاشته که طبیعتاً بر زیرساختهای ورزشی این کشور نیز سایه انداخته، اما تاریخ این سرزمین تنها با بحرانها تعریف نمیشود. عراق در واقع یکی از کهنترین خاستگاههای تمدن بشری است؛ سرزمینی که در ادبیات تاریخی از آن با عنوان «گهواره تمدنها» یاد میشود؛ همان بینالنهرین افسانهای میان دجله و فرات.
در این جغرافیای تاریخی، تمدنهای بزرگی یکی پس از دیگری شکل گرفتند و افول کردند؛ از سومریها و اکدیها گرفته تا بابلیها و آشوریها. اما در میان همه این تمدنها، بابل جایگاهی ویژه در حافظه اسطورهای بشر دارد؛ شهری که هم تاریخ است و هم افسانه.
روایتهای کهن—بهویژه در متون دینی—از دورهای سخن میگویند که انسانها تنها به یک زبان واحد سخن میگفتند. در این روایت، مردمان بابل در اوج غرور، تصمیم میگیرند بنایی بسازند که تا آسمانها امتداد یابد؛ همان «برج بابل». بنایی که گفته میشود ساخت آن در دوران نبوکدنصر و در حدود قرن ششم پیش از میلاد آغاز شد و با مفهومی الهی-مذهبی و در ارتباط با پرستش مردوک، خدای بزرگ بابلیها، همراه بود.
اما این روایت، پایانی اسطورهای دارد؛ جایی که خداوند برای مقابله با این غرور انسانی، زبانها را دچار آشفتگی میکند و ارتباط میان انسانها از بین میرود. نتیجه، توقف ساخت برج و پراکندگی انسانها در سراسر زمین است؛ روایتی که بعدها واژه «بابل» را به نمادی از آشفتگی زبانی و ارتباطی تبدیل کرد.
و شاید همینجا، در نقطهای میان اسطوره و تاریخ، بتوان مکثی کرد؛ جایی که تمدن، دین و روایت در هم تنیده میشوند… و حالا زمان آن است که از این گذشته دور، به امروز برگردیم؛ به جایی که فوتبال عراق، ادامه همان داستان در قالبی مدرن است.
عراق چگونه به جام جهانی رسید؟
عراق برای رسیدن به جام جهانی ۲۰۲۶ مسیری پرپیچوخم و سرشار از فراز و نشیب را پشت سر گذاشت؛ مسیری که در ابتدا بسیار ساده و امیدوارکننده به نظر میرسید اما در ادامه به یکی از دشوارترین مأموریتهای نسل فعلی فوتبال این کشور تبدیل شد. شیرهای بینالنهرین در مرحله نخست مقدماتی با اقتدار کامل ظاهر شدند و در گروهی که اندونزی، ویتنام و فیلیپین حضور داشتند، با شش پیروزی از شش مسابقه و بدون حتی یک لغزش، به جمع ۱۸ تیم برتر آسیا راه یافتند. نمایشهای مقتدرانه عراق در آن مقطع باعث شد بسیاری از کارشناسان این تیم را یکی از مدعیان اصلی صعود مستقیم به جام جهانی بدانند.
اما مرحله بعدی داستان متفاوتی داشت. عراق در گروهی قرار گرفت که کره جنوبی، اردن، عمان، فلسطین و کویت حضور داشتند؛ گروهی که خیلی زود نشان داد مسیر صعود به آن آسان نخواهد بود. شاگردان خسوس کاساس شروع امیدوارکنندهای داشتند اما شکست ۳ بر ۲ مقابل کره جنوبی و سپس توقف برابر اردن، روند آنها را کند کرد. با این حال هنوز به نظر میرسید عراق کنترل اوضاع را در اختیار دارد، تا اینکه تساوی ناامیدکننده ۲-۲ مقابل کویت در ورزشگاه بصره زنگ خطر را برای هواداران این تیم به صدا درآورد. اوضاع زمانی بحرانیتر شد که عراق در ادامه برابر فلسطین با نتیجه ۲ بر ۱ شکست خورد؛ نتیجهای که جایگاه این تیم را در جدول به خطر انداخت.
در پایان این مرحله، عراق با ۱۵ امتیاز و تنها یک امتیاز کمتر از اردن، در رتبه سوم ایستاد و از صعود مستقیم بازماند تا سرنوشتش به مرحله بعدی مقدماتی گره بخورد. در دور چهارم، عراق باید برابر عربستان سعودی و اندونزی قرار میگرفت. پیروزی یک بر صفر مقابل اندونزی امیدها را زنده نگه داشت و عربستان نیز اگرچه تیمی متزلزل نشان میداد، اما رقابت برای کسب سهمیه مستقیم همچنان فشرده بود. در نهایت عراق و عربستان هر دو چهار امتیازی شدند، اما تفاضل گل بهتر عربستان و تعداد گلهای زده بیشتر این تیم باعث شد سعودیها سهمیه مستقیم را به دست آورند و عراق راهی پلیآف بینقارهای شود.
در آن مرحله، فشار بیش از هر زمان دیگری روی دوش عراقیها قرار گرفت. آنها به لطف جایگاه بهتر در ردهبندی فیفا، مستقیماً به فینال پلیآف بینقارهای رسیدند و منتظر برنده دیدار بولیوی و سورینام ماندند. فدراسیون فوتبال عراق برای افزایش شانس موفقیت، تیم را زودتر از سایر رقبا راهی مکزیک کرد تا با شرایط آبوهوایی و محیطی مسابقات سازگار شود. این تصمیم جواب داد؛ عراق در دیداری سرنوشتساز مقابل بولیوی با نتیجه ۲ بر ۱ به پیروزی رسید و پس از سالها انتظار، بلیت حضور در جام جهانی ۲۰۲۶ را به دست آورد؛ صعودی که بیش از هر چیز، نماد مقاومت و بازگشت تیمی بود که بارها تا مرز سقوط پیش رفت اما هر بار راهی برای زنده ماندن پیدا کرد.
عراق به روایت تاریخ جام جهانی
پیش از جام جهانی ۲۰۲۶، تیم ملی عراق تنها یک بار طعم حضور در بزرگترین تورنمنت فوتبال جهان را چشیده بود. شیرهای بینالنهرین در جام جهانی ۱۹۸۶ مکزیک برای نخستین بار روی صحنه جهانی ظاهر شدند، اما با سه شکست مقابل پاراگوئه، بلژیک و میزبان مسابقات، در همان مرحله گروهی از رقابتها کنار رفتند. با این حال، بسیاری از کارشناسان آن تیم را نمونهای از یک «حضور آبرومندانه» میدانند؛ تیمی که اگرچه امتیازی نگرفت، اما در برابر رقبای قدرتمند خود جنگید و تصویری قابل احترام از فوتبال عراق به نمایش گذاشت.
اگر جام جهانی برای عراق خاطرهای کوتاه بوده، داستان این کشور در فوتبال آسیا کاملاً متفاوت است. عراق در دهههای مختلف یکی از قدرتهای سنتی فوتبال قاره محسوب شده و بارها توانسته در تورنمنتهای منطقهای و قارهای به موفقیت برسد. با این حال، جنگها، بحرانهای سیاسی و سالها بیثباتی داخلی باعث شدند فوتبال این کشور نیز فراز و نشیبهای فراوانی را تجربه کند و بسیاری از نسلهای مستعد آن هرگز فرصت شکوفایی کامل پیدا نکنند.
درخشانترین صفحه تاریخ فوتبال عراق به سال ۲۰۰۷ بازمیگردد؛ زمانی که تیمی متشکل از بازیکنانی که بسیاری از آنها دوران سختی را در کشور خود پشت سر گذاشته بودند، با هدایت یورگن ویرا قهرمان جام ملتهای آسیا شد. عراقیها در فینال با گل تاریخی یونس محمود عربستان سعودی را شکست دادند تا یکی از احساسیترین قهرمانیهای تاریخ فوتبال آسیا را رقم بزنند.
جدیدترین افتخار شیرهای بینالنهرین نیز در سال ۲۰۲۳ به دست آمد. عراق با عبور از رقبایی چون عربستان سعودی، یمن و قطر راهی فینال جام خلیج فارس شد و در دیدار پایانی عمان را شکست داد تا پس از ۱۶ سال بار دیگر این جام را بالای سر ببرد. موفقیتی که نشان داد فوتبال عراق پس از سالها دشواری، دوباره در مسیر بازگشت به روزهای پرافتخار خود قرار گرفته است.
در کارنامه عراق، یک قهرمانی جام ملتهای آسیا، چهار عنوان قهرمانی جام خلیج فارس، چهار قهرمانی جام کشورهای عربی و چندین عنوان منطقهای دیگر دیده میشود؛ افتخاراتی که باعث شده این تیم همچنان یکی از پرافتخارترین کشورهای فوتبال غرب آسیا باشد. حالا نسل جدید فوتبال عراق امیدوار است پس از چهار دهه انتظار، دومین حضور خود در جام جهانی را به تجربهای متفاوت و ماندگار تبدیل کند.
سرمربی عراق کیست؟
گراهام آرنولد یکی از شناختهشدهترین مربیان فوتبال استرالیاست؛ مردی که نامش با موفقترین سالهای اخیر ساکروس گره خورده است. او در سال ۲۰۲۲ استرالیا را از مسیر دشوار پلیآف به جام جهانی قطر رساند و به نخستین مربی بومی این کشور تبدیل شد که توانست تیم ملی را به مرحله حذفی جام جهانی برساند. بسیاری تصور میکردند دوران حضور او در فوتبال ملی پس از جدایی از استرالیا به پایان رسیده باشد، اما سرنوشت مسیر دیگری برایش در نظر گرفته بود.
آرنولد پس از کنارهگیری از هدایت استرالیا اعلام کرد احساس میکند دیگر چیزی برای اضافه کردن به فوتبال کشورش ندارد. به همین دلیل، کمتر کسی انتظار داشت چند ماه بعد نام او در بغداد مطرح شود و هدایت تیم ملی عراق را بر عهده بگیرد. با این حال، فدراسیون فوتبال عراق برای پروژه بازگشت به جام جهانی سراغ یکی از باتجربهترین مربیان آسیا رفت.
این مربی ۶۳ ساله حالا مأموریت دارد نسلی تازه از فوتبال عراق را در بزرگترین صحنه جهان هدایت کند. تجربه طولانی او در فوتبال ملی، شناختش از فوتبال آسیا و تواناییاش در مدیریت تورنمنتهای کوتاه، مهمترین دلایلی بودند که عراقیها را به انتخاب او رساندند.
عراق در جام جهانی ۲۰۲۶ در گروهی دشوار با فرانسه، نروژ و سنگال قرار گرفته است؛ گروهی که بسیاری آن را یکی از سختترین گروههای مسابقات میدانند. با این حال آرنولد نگاه متفاوتی به ماجرا دارد. او درباره این قرعه گفته است: «تمام فشار روی فرانسه برای صدرنشینی است و نروژ و سنگال هم انتظار صعود دارند. اما عراق چیزی برای از دست دادن ندارد.»
همین ذهنیت شاید مهمترین سلاح عراق در جام جهانی باشد. آرنولد معتقد است تیمش باید بدون ترس بازی کند، از حضور در این سطح لذت ببرد و برای شگفتزده کردن دنیا تلاش کند؛ رویکردی که میتواند عراق را به یکی از غیرقابلپیشبینیترین تیمهای این دوره تبدیل کند.
لیست تیم ملی عراق در جام جهانی به شرح ذیل است:
دروازهبانان: فهد طالب (الطلبه)، جلال حسن (الزورا)، احمد باسیل (الشرطه)
مدافعان: حسین علی (پوگون شوچین)، مناف یونس (الشرطه)، زید تحسین (پختاکور)، ربین سولاکا (پورت)، عکام هاشم (الزورا)، مرچاس دوسکی (ویکتوریا پلژن)، احمد یحیی (الشرطه)، زید اسماعیل (الشرطه)، فرانس پطروس (پرسیب)، مصطفی سعدون (الشرطه)
هافبکها: امیر العماری (کراکویا)، کوین یاکوب (آرتوس)، زیدان اقبال (اوترخت)، ایمار شیر (سارپسبورگ)، ابراهیم بایش (الظفره)، احمد قاسم (نشویل)، یوسف امین (لارناکا)، مارکو. فرجی (ونتزیا)
مهاجمان: علی جاسم (کومو)، علی الحمادی (ایپسویچ تاون)، علی یوسف (آپولون لیماسول)، ایمن حسین (الکرامه)، مهند علی (دیبا)
ترکیب احتمالی عراق
اگر یک سال پیش کسی میگفت عراق در جام جهانی ۲۰۲۶ حضور خواهد داشت، کمتر کسی حرفش را باور میکرد. شیرهای بینالنهرین در یکی از بحرانیترین مقاطع تاریخ اخیر خود قرار داشتند؛ تیمی که پس از شکست ۲ بر ۱ برابر فلسطین صدر جدول را از دست داده بود و روحیه بازیکنانش به پایینترین سطح ممکن رسیده بود. عراق در آستانه صعود قرار داشت، اما کسب تنها یک امتیاز از دو مسابقه باعث شد دوران همکاری با خسوس کاساس به پایان برسد و فدراسیون به سراغ گراهام آرنولد برود.
آرنولد از همان روز نخست تلاش کرد ذهنیت تیم را تغییر دهد. او در اولین جلسه خود تنها یک کلمه روی تخته نوشت؛ «باور». سپس رو به بازیکنان کرد و پرسید: «آیا واقعاً باور دارید که میتوانید به جام جهانی برسید؟» مربی استرالیایی به جای تمرکز صرف روی مسائل فنی، تلاش کرد اعتمادبهنفس از دست رفته تیم را بازگرداند. او سیستمهای ۴-۳-۳ و بعدها ۴-۴-۲ را به کار گرفت و از بازیکنان خواست قبل از هر چیز به تواناییهای خود ایمان داشته باشند. عراق برای رسیدن به جام جهانی باید در پلیآف بینقارهای مقابل بولیوی قرار میگرفت. درست در همین زمان، شرایط منطقهای باعث بسته شدن حریمهای هوایی و لغو پروازها شد. آرنولد و اعضای کادر فنی در امارات گرفتار شده بودند و حتی از فیفا درخواست تعویق مسابقه را مطرح کردند. اما این درخواست پذیرفته نشد و کاروان عراق سفری فرسایشی را آغاز کرد؛ ۱۲ ساعت مسیر زمینی از بغداد تا امان و سپس ۱۷ ساعت پرواز تا مکزیک.
شیرهای بینالنهرین تنها ۱۰ روز پیش از مسابقه سرنوشتساز به مونتری رسیدند، اما حاضر نبودند رویای خود را از دست بدهند. آرنولد پیش از بازی خطاب به بازیکنان گفت: «این کار را برای خانوادههایتان انجام دهید و به خودتان افتخار کنید.» عراق در دقیقه ۱۰ پیش افتاد، اما بولیوی خیلی زود بازی را به تساوی کشاند و نیمه نخست با نتیجه ۱-۱ به پایان رسید.
در نیمه دوم، لحظهای که میلیونها عراقی انتظارش را میکشیدند از راه رسید. ایمن حسین گل دوم عراق را به ثمر رساند؛ گلی که سرنوشت مسابقه و شاید سرنوشت یک نسل را تغییر داد. با سوت پایان، عراق آخرین سهمیه جام جهانی ۲۰۲۶ را به دست آورد و پس از چهار دهه بار دیگر به بزرگترین تورنمنت فوتبال جهان بازگشت.
برای نسلی از هواداران عراقی که هرگز حضور تیم ملی کشورشان را در جام جهانی ندیده بودند، این صعود چیزی فراتر از یک موفقیت ورزشی بود. عراق پس از سالها انتظار، بحران و ناامیدی، دوباره به صحنهای بازگشت که آخرین بار در سال ۱۹۸۶ آن را تجربه کرده بود.
با این حال گراهام آرنولد در ماههای منتهی به جام جهانی بیشتر از سیستم ۴-۴-۲ استفاده کرده؛ سیستمی که بر نظم دفاعی، دوندگی در میانه میدان و استفاده همزمان از دو مهاجم نوک تأکید دارد. سرمربی استرالیایی معتقد است عراق برای رقابت با تیمهای قدرتمند گروه خود باید ساختار تیمی منسجمی داشته باشد و به همین دلیل از بازیکنانش میخواهد فاصله خطوط را حفظ کنند و با حداکثر فداکاری دفاعی بازی کنند.
ترکیب احتمالی (4-4-2):جلال حسن؛ ریبین سولاقا، مناف یونس، فرانس پطروس، مرچاس دوسکی؛ یوسف امین، امیر العماری، زیدان اقبال، ابراهیم بایش؛ ایمن حسین، علی الحمادی.
ستاره عراق در جام جهانی ۲۰۲۶ کیست؟
اگر قرار باشد یک نفر نماد بازگشت عراق به جام جهانی باشد، آن بازیکن بدون شک ایمن حسین است. مهاجمی که سالها با انتقاد، تمسخر و فشار افکار عمومی دستوپنجه نرم کرد، اما در نهایت همان کسی شد که رؤیای ۴۰ ساله یک ملت را به واقعیت تبدیل کرد. گل سرنوشتساز او در دیدار پلیآف برابر بولیوی، عراق را به جام جهانی رساند و نامش را برای همیشه در تاریخ فوتبال کشورش ثبت کرد. ایمن پس از آن مسابقه گفت: «این رویایی بود که از کودکی در سر داشتم. احساسات ۴۶ میلیون عراقی با من بود و همه برای یک رؤیای مشترک جنگیدیم.»
داستان زندگی او فراتر از فوتبال است. ایمن حسین در سالهای پرآشوب پس از حمله آمریکا به عراق، پدر و یکی از برادرانش را از دست داد و در مسیری دشوار به فوتبال حرفهای رسید. در سالهای گذشته بارها به خاطر پنالتیهای از دسترفته و افتهای مقطعی مورد حمله رسانهها و هواداران قرار گرفت؛ تا جایی که یک بار در جریان مسابقه، سرمربی عراق شخصاً وارد زمین شد تا اجازه ندهد او پشت ضربه پنالتی قرار بگیرد. در دوره قبلی مقدماتی جام جهانی نیز بخشی از هواداران با هشتگ «این تیم نماینده من نیست» علیه تیم ملی موضع گرفتند و ایمن یکی از اصلیترین اهداف انتقادها بود.
اما مهاجم بلندبالای عراق تسلیم نشد. او به تدریج جایگاه خود را در تیم ملی تثبیت کرد و به یکی از خطرناکترین مهاجمان آسیا تبدیل شد. قدرت سرزنی، فیزیک کمنظیر، جنگندگی در نبردهای هوایی و توانایی گلزنی در لحظات حساس باعث شده تا بسیاری او را مهمترین مهره تهاجمی عراق بدانند. حضور او در محوطه جریمه همواره مدافعان را تحت فشار قرار میدهد و بخش بزرگی از برنامه هجومی شیرهای بینالنهرین حول تواناییهای او شکل میگیرد.
پاداشی که پس از صعود تاریخی عراق دریافت کرد، نشان میدهد مردم این کشور تا چه اندازه او را دوست دارند. از گذرنامه دیپلماتیک گرفته تا ویلا، آپارتمان، خودرو و جوایز مختلف، همه به پاس گلی بود که رؤیای یک نسل را زنده کرد. ایمن حسین حالا در جمع برترین گلزنان تاریخ عراق قرار دارد و در آستانه جام جهانی ۲۰۲۶، نه فقط ستاره تیم ملی، بلکه یکی از مهمترین نمادهای فوتبال معاصر عراق محسوب میشود.
کدام بازیکن عراق را در جام جهانی دنبال کنیم؟
روند انتخاب تنها یک بازیکن از نسل فعلی فوتبال عراق برای نخستین حضور در عرصه جهانی، کار دشواری است، اما در میان نامهای متعدد، مهند علی «میمی» همچنان یکی از خاصترین چهرهها به شمار میرود؛ بازیکنی که چند سال پیش بهعنوان یکی از بزرگترین امیدهای فوتبال عراق برای حضور در سطح اول فوتبال اروپا معرفی میشد و انتظار میرفت مسیر انتقال استعدادهای عراقی به باشگاههای بزرگ قاره سبز را هموار کند.
این مهاجم ۲۵ ساله در سال ۲۰۱۹ پیشنهادهای رسمی از باشگاههایی چون یوونتوس ایتالیا و بنفیکا پرتغال دریافت کرد، اما در تصمیمی بحثبرانگیز، باشگاه الشرطه عراق که در آن زمان مالکیت او را در اختیار داشت، تمامی این پیشنهادها را رد کرد. این باشگاه در بیانیهای رسمی اعلام کرد که علاوه بر یوونتوس و بنفیکا، تیمهایی نظیر آاک آتن، خنک بلژیک، گالاتاسرای ترکیه و العین امارات نیز خواهان جذب مهند علی بودند، اما این پیشنهادها «در سطحی پایینتر از ارزش واقعی بازیکن» ارزیابی شده و به همین دلیل انتقال او انجام نشد.
با وجود این تصمیم، مسیر حرفهای میمی برخلاف پیشبینیها پیش رفت؛ او بعدتر در تیمهایی مانند الدحیل و السیلیه قطر، پورتیموننزه پرتغال و چند باشگاه دیگر به میدان رفت که هیچکدام در سطح تیمهایی که در ابتدا خواهان جذبش بودند قرار نداشتند. او در حال حاضر در دیبا الفجیره امارات حضور دارد؛ جایی که در تابستان ۲۰۲۵ به آن پیوست و طی ۲۱ مسابقه موفق به ثبت ۷ گل و یک پاس گل شده است.
در سالهای اخیر، عملکرد رو به افت او باعث افزایش انتقادات شده، با این حال جام جهانی ۲۰۲۶ میتواند فرصتی مهم برای بازگشت او به سطح اول فوتبال و احیای جایگاهش باشد؛ فرصتی که شاید بتواند بار دیگر نگاه باشگاههای بزرگ اروپایی را به او جلب کند، پس از آنکه در گذشته چندین فرصت مهم از دست رفت.
از سوی دیگر، در بخش هافبک، نام امیر العماری نیز مطرح است؛ بازیکنی که از نظر سبک بازی و نقش تاکتیکی، شباهتهایی با دیمیتریو آلبرتینی، هافبک تیم ملی ایتالیا در دهه ۹۰ دارد. العماری که فارغالتحصیل دانشگاه بروندبی است، در ابتدا بهعنوان یک هافبک باکستوباکس شناخته میشد، اما به مرور زمان به یک هافبک شماره ۶ مدرن و کنترلکننده ریتم بازی تبدیل شد. این بازیکن که در یونشوپینگ سوئد رشد کرده، در مقطعی طولانی در جستوجوی نقش اصلی خود در زمین بود.
نقطه عطف عملکرد او، پنالتی حساس و دیرهنگامی بود که صعود عراق به مرحله پلیآف را در مونتری تضمین کرد؛ ضربهای که تا حد زیادی خاطره اشتباه منجر به گل او در شکست عراق مقابل اردن در مرحله یک هشتم نهایی جام ملتهای آسیا ۲۰۲۳ را تحتالشعاع قرار داد و نقش مهمی در بازسازی اعتمادبهنفس او داشت.
پدیده عراق در جام جهانی ۲۰۲۶ چه کسی خواهد بود؟
تصاویر و ویدیوهای منتشرشده از مارکو فرجیِ ریزنقش در فضای آنلاین، او را در حال دریبلزنیهای سریع، عبور از بازیکنان و گلزنی در زمینهای محلی نشان میدهد؛ دورانی که او هنوز در ابتدای مسیر حرفهای خود قرار داشت و همراه با پدرش در شهر زادگاهش، گریمستاد نروژ، تمرین میکرد. فارجی از پنجسالگی فوتبال را بهطور جدی دنبال کرد و خیلی زود تواناییهای فنیاش باعث شد توجه باشگاههایی چون استون ویلا، لیورپول و منچسترسیتی را به خود جلب کند.
او در ادامه یک دوره آزمایشی را در منچسترسیتی پشت سر گذاشت، اما ارزیابی نهایی کادر فنی این بود که از نظر فیزیکی هنوز به بلوغ کافی نرسیده و باید از نظر ذهنی و بدنی تقویت شود. این تصمیم در سن ۱۱ سالگی ضربهای جدی به مسیر او وارد کرد، اما مانع ادامه رشدش نشد. فارجی در سالهای بعد با گذر از این چالشها، بهتدریج به بازیکنی پختهتر و آمادهتر تبدیل شد.
اکنون این وینگر ۲۲ ساله فصل درخشانی را با استرومسگودست در لیگ نروژ پشت سر گذاشته است؛ جایی که موفق شد در ۹ گل نقش مستقیم داشته باشد و عملکردی قابل توجه از خود به جا بگذارد. در پایان این فصل، او با انتقالی به ارزش حدود ۱.۳ میلیون یورو به باشگاه ونتزیا در سری آ ایتالیا پیوست تا مسیر پیشرفت خود را در فوتبال اروپا ادامه دهد.
در همین چارچوب، یکی از نامهای مورد توجه فوتبال عراق برای جام جهانی ۲۰۲۶، علی جاسم، وینگر چپ باشگاه النجمه عربستان است.
این بازیکن ۲۲ ساله فصل ۲۰۲۵-۲۶ را بهصورت قرضی در النجمه به پایان رساند؛ فصلی که در نهایت با سقوط این تیم به دسته پایینتر همراه شد. او در ۲۴ مسابقه به میدان رفت و موفق شد ۴ گل و ۱ پاس گل ثبت کند. جاسم در این مدت بهصورت قرضی از باشگاه کومو ایتالیا به عربستان منتقل شده بود و اکنون باید به تیم اصلی خود بازگردد و زیر نظر سسک فابرگاس به ادامه کار بپردازد.
با این حال، برخی منتقدان در فوتبال عراق معتقدند فابرگاس در فصل ۲۰۲۴-۲۵ فرصت کافی برای نمایش تواناییهای این بازیکن در اختیار او قرار نداده است. در ادامه نیز جاسم ابتدا بهصورت قرضی به آلمیر سیتی در هلند منتقل شد و سپس بار دیگر بهصورت قرضی راهی النجمه شد؛ شرایطی که باعث شده مجموع دقایق بازی او در برخی مقاطع بسیار محدود باشد.
اکنون این پرسش مطرح است که آیا علی جاسم در جام جهانی ۲۰۲۶ میتواند با نمایشی متفاوت، خود را بهعنوان یک استعداد جدی به فوتبال اروپا معرفی کند یا خیر؛ موضوعی که پاسخ آن در عملکرد آینده او مشخص خواهد شد.
غایبان عراق را بشناسید
در فهرست نهایی تیم ملی عراق برای جام جهانی ۲۰۲۶، چند نام شناختهشده و باتجربه حضور ندارند که غیبت آنها توجه زیادی را به خود جلب کرده است. مهمترین این بازیکنان، یوسف النصراوی است که در لیست اولیه حضور داشت اما در نهایت به دلیل رقابت شدید در پستهای هجومی و وینگرها از ترکیب نهایی کنار گذاشته شد. کادر فنی به رهبری گراهام آرنولد ترجیح داد به بازیکنان آمادهتر و هماهنگتر در مقطع فعلی میدان بدهد.
پیتر کورکیس نیز دیگر بازیکنی است که از ترکیب نهایی خط خورده است. او در رقابت مستقیم با هافبکهای باتجربهتر و منسجمتر نتوانست نظر نهایی کادر فنی را جلب کند و در اردوهای پایانی از لیست خارج شد. این تصمیم در راستای افزایش هماهنگی تاکتیکی و استفاده از بازیکنان با نقشهای مشخصتر در خط میانی اتخاذ شده است.
از سوی دیگر، امجد عطوان و بشار رسن که در سالهای گذشته از چهرههای مهم و تأثیرگذار فوتبال عراق بودند، در این دوره در فهرست نهایی حضور ندارند. عطوان به دلیل افت فرم و سیاست جوانسازی از سوی کادر فنی کنار گذاشته شده و رسن نیز به علت مصدومیتهای مقطعی و افت آمادگی در فصل اخیر، جایی در برنامههای تیم ملی پیدا نکرده است.
در خط دفاع نیز سعد ناطق یکی از غایبان مهم محسوب میشود. او با وجود تجربه بینالمللی قابل توجه، در رقابت با مدافعان جوانتر و آمادهتر از ترکیب نهایی کنار رفت. در مجموع، تصمیمات کادر فنی عراق نشاندهنده یک روند مشخص در جوانسازی و تغییر نسل است؛ رویکردی که اگرچه انرژی و سرعت تیم را افزایش داده، اما در مقابل، بخشی از تجربه و ثبات بازیکنان باتجربه را از ترکیب نهایی حذف کرده است.
کمد لباس: عراق
تیم ملی عراق با مجموعهای از لباسهای جدید ساخت برند آلمانی «جاکو» در جام جهانی ۲۰۲۶ حاضر خواهد شد؛ رونماییای که برای فوتبال این کشور از اهمیت ویژهای برخوردار است و همزمان با بازگشت عراق به بزرگترین صحنه فوتبال جهان پس از سالها غیبت انجام میشود. این مجموعه شامل پیراهنهای خانگی و خارج از خانه است که هر دو با الهام از عناصر فرهنگی و تاریخی عراق طراحی شدهاند و تلاش دارند هویت ملی این کشور را در قالبی مدرن به نمایش بگذارند.
پیراهن خانگی عراق با زمینهای سفید طراحی شده و از الگوهای هندسی سنتی شامل اشکال دایرهای و لوزیهای درهمتنیده بهره میبرد که با استفاده از تکنیک چاپ سابلیمیشن بهطور مستقیم در بافت پارچه ادغام شدهاند. جزئیات یقه و سرآستینها با رنگهای ملی قرمز، سفید، مشکی و سرمهای تیره تزئین شده و نشان فدراسیون فوتبال عراق نیز در بخش سینه قرار گرفته است. در مقابل، پیراهن خارج از خانه با رنگ سبز پررنگ طراحی شده که بهعنوان یکی از رنگهای تاریخی فوتبال عراق شناخته میشود و همان زبان طراحی هندسی را در قالبی تیرهتر و برجستهتر ارائه میدهد تا هویتی متمایز اما هماهنگ با نسخه خانگی ایجاد شود.
قصههای ایران و عراق
هنوز در بسیاری از شهرهای جنوبی و جنوبغربی ایران، رد و نشانههای جنگ هشتساله به چشم میخورد؛ زخمهایی قدیمی که در حافظه جمعی این سرزمین ماندهاند. جنگی که خون بهترین جوانان این خاک را گرفت و هنوز هم در روایت نسلها زنده است. در همین بستر تاریخی، عراق حالا دیگر فقط یک همسایه نیست؛ تیمی است که دوباره به جام جهانی رسیده و در سالهای اخیر، مسیر ارتباطیاش با فوتبال ایران بیش از گذشته پررنگ شده است.
این ارتباط فقط در سطح تقابلهای ملی خلاصه نمیشود. در فوتبال باشگاهی هم رفتوآمد چهرهها ادامه داشته؛ از حضور علیرضا منصوریان در الطلبه گرفته تا اضافه شدن یحیی گلمحمدی به این مسیر. منصوریان در بغداد تیم قابلقبولی ساخت و حتی تا آستانه سهمیه آسیایی هم پیش رفت، اما آن مسیر در نهایت به نتیجه نهایی نرسید. در سوی مقابل، عراق هم همیشه برای فوتبال ایران یک منبع چهرههای آشنا بوده است؛ از بشار رسن که هنوز هم یکی از محبوبترین بازیکنان عراقی در ذهن هواداران ایرانی است، تا عماد رضا که گلهایش هنوز در حافظه دهه هشتادیها زنده مانده. کرار جاسم با تمام حاشیههایش، تکنیکش را به یادگار گذاشت؛ هوار ملا محمد، صفا هادی، علا عبدالزهرا و همام طارق هم هرکدام به شکلی در این رفتوآمد فوتبالی سهم داشتند.
حتی در سالهای اخیر هم این رابطه ادامه پیدا کرده؛ چه با بازیکنانی مثل علی یوسف و فهد طالب که سابقه حضور در فوتبال ایران را دارند، چه با نامهایی مثل مهند علی، آیمن حسین و ابراهیم بایش که بارها در رادار باشگاههای ایرانی قرار گرفتهاند. با این حال، اگر از قاب بازیکنان و باشگاهی کمی فاصله بگیریم، تقابل ایران و عراق همیشه چیزی فراتر از فوتبال بوده است؛ بازیهایی با بار احساسی و تاریخی سنگین.
با وجود پیروزیهای اخیر ایران در مقدماتی جام جهانی ۲۰۲۲، هنوز ۳ بهمن ۱۳۹۳ در حافظه فوتبال ملی پاک نشده؛ عصری تلخ در جام ملتهای آسیا که حذف از مرحله یکچهارم نهایی را رقم زد و هنوز هم بهعنوان یکی از خاطرات سخت فوتبال ایران باقی مانده است. در مجموع اما در ۳۱ تقابل دو تیم، ایران ۱۸ برد، عراق ۶ برد و ۷ دیدار نیز با نتیجه مساوی به پایان رسیده تا این رقابت، همچنان یکی از جدیترین قصههای فوتبال منطقه باقی بماند.
آمار و نکات عراق پیش از جام جهانی 2026
*خسوس کاساس، سرمربی سابق، به خاطر تغییرات مداوم و اصلاحات پیاپی در لیست تیم ملی عراق مورد انتقاد قرار میگرفت، اما گراهام آرنولد با رویکردی سادهتر و تاکتیکهای مستقیمتر، ثبات بیشتری در تیم ایجاد کرده است. این تغییر باعث شده عراق در انتخاب بازیکنان و ساختار بازی، مسیر مشخصتری داشته باشد.
*بیشتر بازیکنان تیم، بهویژه ۱۰ بازیکنی که در لیگ داخلی عراق بازی میکنند، طی ماههای اخیر پیشرفت محسوسی داشتهاند. طبق رتبهبندی اوپتا، لیگ عراق در جایگاه هشتاد و پنجم جهان قرار دارد؛ تنها هفت رتبه پایینتر از لیگ دو انگلیس، موضوعی که نشاندهنده فاصله نهچندان زیاد فوتبال داخلی این کشور با استانداردهای میانرده جهانی است.
*ایمن حسین، مهاجم ۳۰ ساله الکرمه، یکی از چهرههای اصلی این نسل است. او با به ثمر رساندن گل پیروزی مقابل بولیوی، این برد را به مردم عراق تقدیم کرد و از «درد و رنجی» گفت که جامعهاش طی سالهای گذشته تجربه کرده است. مسیر زندگی او نیز بیحاشیه نبوده؛ او در خشونتهای سالهای اخیر، پدر و برادرش را از دست داده و همین موضوع، او را به یکی از چهرههای احساسی و نمادین تیم تبدیل کرده است.
*مرخاس دوسکی، مدافع ۲۶ ساله متولد آلمان، یکی از نمونههای جالب مسیر رشد در فوتبال عراق است. او در سالهای ابتدایی فعالیتش حتی تجربه کار بهعنوان بنّا را داشته، اما بعدها به فوتبال حرفهای رسیده و اکنون به عنوان بازیکن ویکتوریا پلژن جمهوری چک شناخته میشود. او در تساوی برابر اسپانیا نیز با یک گل دیدنی توجهها را به خود جلب کرد.
*گراهام آرنولد که سابقه هدایت استرالیا در جام جهانی ۲۰۲۲ و همچنین حضور بهعنوان دستیار در دورههای ۲۰۰۶ و ۲۰۱۰ را دارد، از زمان پذیرش هدایت عراق در مه ۲۰۲۵ عمدتاً در بغداد مستقر شده و تلاش کرده با غرق شدن در فرهنگ فوتبالی و اجتماعی این کشور، ارتباط نزدیکتری با تیم ایجاد کند.
*«شیرهای بینالنهرین» در مسیر مقدماتی خود ۲۱ مسابقه انجام دادهاند؛ حداقل سه بازی بیشتر از هر تیم دیگری که موفق به صعود شده است. آنها در این مسیر از ۴۹ بازیکن مختلف استفاده کردهاند و همین موضوع نشان میدهد که تیم در یک دوره طولانی ۸۶۶ روزه، به دنبال آزمون و خطا و رسیدن به ترکیب نهایی بوده است.
*جلال حسن تنها بازمانده تقابل تاریخی ایران و عراق در ترکیب فعلی این تیم محسوب میشود؛ بازیکنی که تجربهاش به نسلهای مختلف فوتبال عراق پل زده است.
*زمانی که جلال حسن نخستین بازی ملی خود را انجام داد، مارکو فارجی تازه تحصیلات مدرسهایاش را آغاز کرده بود؛ موضوعی که عمق اختلاف نسلها در ترکیب فعلی عراق را نشان میدهد.
*۱۰ بازیکن عراق از لیگ داخلی این کشور به تیم ملی رسیدهاند که باشگاه الطلبه با سه نماینده، بیشترین سهم را دارد. در کنار آن، بازیکنانی از لیگهای امارات، لهستان، عربستان، سری B ایتالیا، هلند، نروژ، دانمارک، اندونزی، قبرس و تایلند نیز در تیم حضور دارند؛ ترکیبی متنوع و چندملیتی از تجربههای مختلف فوتبالی.
*یونس محمود با ۱۴۸ بازی ملی، رکورددار تاریخ فوتبال عراق است و در تیم فعلی، جلال حسن تنها بازیکنی است که بیش از ۱۰۰ بازی ملی در کارنامه دارد (۱۰۲ بازی). در خط حمله نیز حسین سعید با ۷۷ گل بهترین گلزن تاریخ عراق است، در حالی که ایمن حسین با ۳۳ گل و مهند علی با ۲۷ گل، همچنان در تعقیب این رکورد تاریخی هستند.
*در نهایت، احمد راضی با یک گل در جام جهانی، همچنان تنها گلزن تاریخ فوتبال عراق در این رقابتها باقی مانده است؛ رکوردی که نسل فعلی امیدوار است در ۲۰۲۶ آن را تغییر دهد.
آن چه باید درباره عراق بدانیم
نقطه قوت تیم ملی عراق چیست؟
جنگندگی، انسجام تیمی و حضور بازیکنان لژیونر باکیفیت. تیم ملی عراق ساختاری فیزیکی، منظم و مبتنی بر دوندگی بالا دارد. بازیکنانی همچون ایمن حسین و لژیونرهای شاغل در اروپا و آسیا، به این تیم قدرت و کیفیت قابل توجهی بخشیدهاند. تحت هدایت گراهام آرنولد، عراق با ساختاری منسجمتر، پرسینگ سازمانیافته و استفاده مؤثر از ضدحملات، عملکرد باثباتتری نسبت به گذشته ارائه میدهد. این تیم در مسابقات پرفشار و فیزیکی، عموماً حریفی دشوار برای رقبا محسوب میشود.
نقطه ضعف تیم ملی عراق چیست؟
عمق محدود ترکیب، نوسان در خلاقیت و کمبود تجربه در سطح تورنمنتهای بزرگ. با وجود پیشرفتهای اخیر، عراق همچنان در برخی خطوط از کمبود عمق فنی رنج میبرد. در بخش خلاقیت خط میانی، وابستگی به چند بازیکن کلیدی مشهود است و در فاز دفاعی نیز بهویژه در مواجهه با توپهای هوایی و تغییر فازها، آسیبپذیریهایی دیده میشود. جوانسازی ترکیب، اگرچه به افزایش انرژی تیم کمک کرده، اما تجربه بینالمللی را کاهش داده است.
آنها واقعا از اولین تمدنها هستند؟
قانون حمورابی از مهمترین نخستین قانوننامههای مکتوب تاریخ بشر در عراق باستان تدوین شده است. این مجموعه قوانین در حدود ۱۷۵۰ پیش از میلاد در بابل نوشته شد و شامل ۲۸۲ قانون مرتبط با زندگی اجتماعی، تجارت، حقوق افراد و مجازاتها بود. این قانوننامه بر روی ستونی سنگی حک شده که امروزه در موزه لوور پاریس نگهداری میشود و از آن بهعنوان یکی از پایههای اولیه نظامهای حقوقی مدرن یاد میشود.
احمد راضی، زننده تنها گل عراق در جام جهانی کجاست؟
برخی چهرههای نسل قدیم فوتبال عراق همچنان در قید حیات هستند، اما احمد راضی در سال ۲۰۲۰ درگذشت. آخرین حضور عراق در جام جهانی به ۱۹۸۶ مکزیک برمیگردد؛ جایی که او تنها گل تاریخ این کشور در جام جهانی را به ثمر رساند.
حارث عبدالرحمن از آن نسل همچنان زنده است و گاهی در رسانهها دیده میشود. ناظم شاکر نیز از چهرههای سابق فوتبال عراق بود که پس از ترک کشور در ۲۰۰۶ به دلیل خشونتهای فرقهای، به امان اردن رفت و سپس در ۲۰۰۷ به عراق بازگشت و وارد فعالیت سیاسی شد. او در سالهای ۲۰۱۴ و ۲۰۱۸ نیز نامزد انتخابات پارلمانی شد اما موفق نبود.
احمد راضی در سال ۲۰۲۰ به دلیل ابتلا به کرونا در بغداد بستری شد؛ ابتدا در ۱۳ ژوئن و سپس با وخامت حال در ۱۸ ژوئن دوباره بستری گردید و در ۲۱ ژوئن در سن ۵۶ سالگی درگذشت. در روایتهای منتشرشده آمده است که قرار بود برای درمان به اردن منتقل شود، اما این انتقال به دلیل تأخیر در روند پزشکی و وخامت شرایط عملی نشد. او در نهایت در گورستان کرخ بغداد به خاک سپرده شد.
وضعیت اعضای خانواده صدام حسین چگونه است؟
بخش عمدهای از اعضای خانواده درگذشته یا در تبعید زندگی میکنند. عدی و قصی صدام حسین در سال ۲۰۰۳ در جریان عملیات نظامی کشته شدند. رغد صدام حسین، دختر بزرگ او، همچنان در تبعید و عمدتاً در اردن زندگی میکند و گاه در رسانهها حضور مییابد. سایر اعضای خانواده نیز عمدتاً خارج از عراق و با هویتهای کمحاشیه زندگی میکنند و نقش سیاسی فعالی در عراق ندارند.
مقصد اصلی پناهجویان عراقی کجاست؟
آلمان بیشترین جمعیت پناهجویان عراقی را در خود جای داده است (بیش از ۱۵۰ هزار نفر ثبتشده). پس از آن کشورهای سوئد، هلند و ترکیه قرار دارند. موج اصلی مهاجرت عراقیها پس از سال ۲۰۰۳ و همچنین در پی تحولات امنیتی سالهای بعد، بهویژه ظهور داعش، شکل گرفت و آلمان به دلیل سیاستهای مهاجرتی بازتر، مقصد اصلی بسیاری از مهاجران بوده است.
