بحران حضور فوق‌ستاره‌ها در فوتبال انگلیس؛ الگوی دیوید بکام

به گزارش فوتبال 360، زمانی لیگ برتر اساساً توانایی مالی جذب بهترین بازیکنان جهان را نداشت. در دهه ۹۰  این رقابت تازه در ابتدای مسیر خود قرار داشت و ستاره‌های بزرگ یا در سال‌های پایانی دوران حرفه‌ای‌شان به انگلیس می‌آمدند یا به دلایلی مختلف در لیگ‌های دیگر با مشکل مواجه شده بودند؛ مانند اریک کانتونا، تیری آنری و دنیس برکمپ.
شاید در شرایط اقتصادی کنونی تصور این موضوع دشوار باشد اما آن زمان، ایتالیا مرکز جهان فوتبال نام داشت و تقریباً تمام استعدادهای برتر فوتبال در سری آ بازی می‌کردند.
با این حال دیگر نمی‌توان پول را به‌عنوان بهانه مطرح کرد. برعکس، ثروت عظیم لیگ برتر باعث شده کمبود استعدادهای درجه یک در این رقابت، حتی شوکه‌کننده‌تر به نظر برسد. لیگ برتر طی 25 سال گذشته، غول اقتصادی نام گرفته و سلطه بی‌سابقه‌اش بر بازار نقل‌وانتقالات به‌خوبی این مساله را نشان می‌دهد.

این سرمایه هنگفت

باشگاه‌های لیگ برتر در پنجره نقل‌وانتقالات تابستانی، 3.5 میلیارد پوند هزینه کردند؛ رقمی بیش‌تر از مجموع هزینه تمام باشگاه‌های سری آ، لالیگا، لیگ یک فرانسه و بوندس‌لیگا. با این حال، لیگ برتر همچنان برای جذب بهترین بازیکنان فوتبال جهان در اوج دوران حرفه‌ای‌شان با مشکل مواجه بوده.
برای مثال، توپ طلا شاید چیزی بیش از یک مسابقه برای نمایش محبوبیت نباشد اما دقیقاً به همین دلیل، بازتاب خوبی از میزان «ستاره بودن» بازیکنان ارائه می‌کند. از آغاز قرن بیست‌ویکم، تنها 3 بازیکن لیگ برتری موفق به کسب این جایزه شده‌اند؛ مایکل اوون در سال 2001، کریستیانو رونالدو در سال 2008 و رودری در سال 2024.

قله فوتبال جهان در اسپانیا

البته لیگ برتر در این سال‌ها بازیکنان باکیفیت دیگری داشته اما بازیکنانی چون تیری آنری، لوکا مودریچ، گرت بیل، لوئیس سوارس و ادن ازار در نهایت راهی اسپانیا شدند؛ درست مانند اوون، رونالدو و در جدیدترین مورد، رودری.

علاوه بر این، از میان نام‌های مورد اشاره، تنها آنری، رودری و ازار را می‌توان بازیکنانی دانست که سال‌های اوج دوران حرفه‌ای خود را در انگلیس سپری کردند. ازار در زمان ترک چلسی تنها 28 سال سن داشت.
 لیگ برتر، هرچند محبوب‌ترین لیگ جهان است اما بارسلونا و رئال مادرید همچنان برای بیش‌تر بازیکنان سراسر دنیا، قله فوتبال جهان محسوب می‌شود.

فرصت پوشیدن آن پیراهن سفید نمادین

البته دلایل فرهنگی، آب‌وهوایی و زبانی متعددی برای جذابیت ۲ تیم بزرگ لالیگا وجود دارد. مادرید و بارسلونا به‌خصوص برای اکثر استعدادهای فوق‌العاده آمریکای جنوبی، همواره مقصد رویایی بوده‌اند. با این حال، حتی بهترین بازیکنان انگلیسی احترام بسیار زیادی برای رئال و بارسا قائل هستند.
استیو مک‌منمن، بال متولد لیورپول می‌گوید نمی‌توانست فرصت «پوشیدن آن پیراهن سفید نمادین» را رد کند. مایکل اوون، دیگر ستاره محبوب سابق لیورپول اظهار داشت : «فکر می‌کنی قرار است تمام عمر بازیکن لیورپول باشی، اما بعد با خودت می‌گویی خدای من! این رئال مادرید است. اگر جواب نه بدهم، تا آخر عمر  پشیمان خواهم شد.»

استعدادهای انگلیسی، گریزان از لیگ برتر

ترنت الکساندر آرنولد به‌ تازگی همین احساسات متناقض را تجربه کرد. او در نهایت به شکلی قابل تامل تصمیم گرفت شانس خود برای کسب توپ طلا را با ترک آنفیلد و رفتن به برنابئو افزایش دهد.
در مقابل، جود بلینگام حتی یک لحظه هم تردید نکرد که به مادرید بپیوندد. این استعداد جذاب و به‌شدت مورد توجه، می‌توانست از میان باشگاه‌های لیگ برتری، یکی را انتخاب کند.
در مورد بارسلونا، مارکوس راشفورد و آنتونی گوردون، انتقال به ورزشگاه نوکمپ را تحقق یک رویا توصیف کرده‌اند. گوردون از 3 سالگی آرزو داشته برای تیم کاتالونیایی توپ بزند.

کاپیتان تیم ملی در آلمان

نمی‌توان انکار کرد بازیکنان انگلیسی اکنون بیش از هر زمان دیگری تمایل دارند به خارج از کشور بروند. کافی است به مورد هری کین نگاه کنیم. ممکن بود ترجیح این مهاجم، هنگام موافقت نهایی تاتنهام با فروش او در سال 2023، ماندن در کشور زادگاهش، باشد.
آن زمان افراد زیادی تصور نمی‌کردند واقعاً به یک باشگاه خارجی بپیوندد. با این حال، کین فاش کرده تصمیمش برای پیوستن به بایرن‌مونیخ تا حدی از انتقال دیوید بکام به مادرید الهام گرفته بود. کین در این باره گفته:
«بکام الگوی من نام داشت. به یک مدرسه می‌رفتیم، در یک منطقه بزرگ شدیم و وقتی من رشد یافتم،  کاپیتان تیم ملی انگلیس بود. بنابراین می‌خواستم با بازی در خارج از کشور، مسیرش را دنبال کنم. می‌دانم کاری نیست که بسیاری از بازیکنان انگلیسی انجام می‌دهند اما بهترین تصمیم زندگی‌ام بوده!»