چاقویی که دسته‌اش را برید؛ آیا جذابیت لیگ برتر از دست رفته؟

به گزارش فوتبال 360، بازه زمانی فیفادی، بهترین فرصت برای مرور رقابت‌های باشگاهی است. همه چیز در میانه هیجان ناشی از برگزاری مسابقات متوقف می‌شود و می‌توان با آمار و ارقام، بیش از پیش کیفیت رقابت‌های مختلف را با یکدیگر سنجید. 
اگر به ثمر رسیدن گل را مبنای هیجان و جذابیت رقابت‌ها در نظر بگیریم، لیگ برتر انگلیس اوضاع قابل قبولی ندارد چون در 5 هفته ابتدایی‌‎اش، تنها 141 گل به خود دیده و این آمار برای سری آ پس از 5 هفته، 145 گل بوده. 
لالیگا اگرچه 7 هفته را به چشم دیده اما شمار گل‌های به ثمر رسیده‌اش به مرز 210 رسیده. لیگ یک فوتبال فرانسه و بوندس‌لیگا  با حضور 18 تیم برگزار می‌شود و  به ترتیب پس از 5 و 4 هفته،  128 و 137 گل داشته. 

اوضاع گلزنی وخیم است

میانگین گل‌ها در هر دیدار از این فصل لالیگا، 3 گل بوده. در سری آ به طور میانگین 2.9 گل زده شده و لیگ برتر نرخ 2.82 گل به‌ازای هر دیدار داشته. این آمار برای لیگ یک فرانسه و بوندس‌لیگا به ترتیب 2.84 و 3.80 است.

بنابراین در میان 5 لیگ معتبر فوتبال اروپا، بدترین آمار متعلق به لیگ برتر انگلیس بوده. لیگ برتر انگلیس شاید پربیننده‌ترین رقابت فوتبال روی کره زمین باشد اما تماشای آن دیگر لزوماً لذت‌بخش نیست. جو ورزشگاه‌ها فوق‌العاده است اما کیفیت فوتبال داخل زمین چنین وضعیتی ندارد.
تمرکز بر توانایی‌های فیزیکی طی سال‌های اخیر حتی بیش‌تر شده و اکنون تاکید به‌وضوح روی قدرت بدنی بازیکنان به جای تکنیک است؛ فاکتوری که فصل گذشته از آرسنال، قهرمان مقتدر ساخت. شاید روزگاری تماشای بازیکنانی نظیر آداما ترائوره در زمین فوتبال عجیب بود اما این روزها، چنین بازیکنانی کم نیستند.

جنون عمل‌گرایی 

میکل آرتتا و بازیکنانش ارزش‌های اصلی لیگ برتر را به‌خوبی نمایندگی می‌کنند؛ قدرت بدنی، سرعت، توان، محافظه‌کاری و عمل‌گرایی. «توپچی‌ها» بازی زیبا را به لزوم کسب پیروزی با ارائه فوتبالی نه‌چندان زیبا تبدیل کرده‌اند و پاداش را با کسب نخستین قهرمانی لیگ برتری پس از 22 سال گرفتند. 
به همین دلیل، شیوه بازی آرسنال به الگویی برای رقبا تبدیل شده. نتیجه نهایی این رویکرد، کاهش قابل توجه گل‌ها در جریان بازی در فصل 26-2025 بود و در چنین محیط محدودکننده‌ای، درخشش بازیکنان هجومی دشوار می‌نماید.

نفس بریده

البته نشانه‌های امیدوارکننده‌ای در آغاز این فصل دیده شده. شاید شرایط متفاوت باشد و برخی تیم‌ها با آزادی عمل بیش‌تری بازی می‌کنند؛ از جمله خود آرسنال. با این حال نمی‌توان انکار کرد هالند تنها ابرستاره بدون رقیب لیگ است و همین مساله، شرایط فعلی منچسترسیتی را جذاب‌تر کرده اما اگر هالند این رقابت‌ها را ترک کند چه؟
تاکتیک‌های آرتتا شاید بیش از حد عمل‌گرایانه باشد. او زمانی گفت بازیکنانش در پایان فصل هرگز نمی‌توانند به اندازه بازیکنان پاری‌سن‌ژرمن و بایرن‌مونیخ «تازه‌نفس» باشند چون لیگ برتر به‌شدت رقابتی است.

در حسرت استراحت

رئال مادرید و بارسلونا به دلیل سلطه‌شان بر لالیگا، فرصت‌های بسیار بیش‌تری برای استراحت دادن به بازیکنان کلیدی و فراهم کردن زمان استراحت برای آنها دارند.
برای مثال، اگر آرتتا می‌توانست به بوکایو ساکا، ستاره جوان آرسنال به اندازه خویچا کواراتسخلیا استراحت دهد، او با شرایط بدنی بسیار بهتری به جام جهانی تابستان امسال می‌رسید.

از این جیب به آن جیب

با این حال، قرار نیست شدت فرسایشی بودن لیگ برتر به این زودی کاهش پیدا کند. پنجره نقل‌وانتقالات تابستانی به‌خوبی نشان داد، بزرگ‌ترین باشگاه‌های انگلیس بیش از هر زمان دیگری در حال خرید و فروش میان یکدیگر هستند. آن‌ها تا به جذب بازیکنانی  با سابقه اثبات‌شده در لیگ برتر علاقه نشان داده‌اند.
در نتیجه، اکنون شاهد انتقال بازیکنان معمولی با مبالغی فوق‌العاده هستیم؛ بازیکنانی مانند ساویو، لیام دلپ، ماتئوس فرناندس و الیوت اندرسون. طبیعتاً چنین روندی هیچ کمکی به افزایش کیفیت کلی فوتبال لیگ برتر نخواهد کرد.
افراد بسیار زیادی از چشم‌انداز نسبتاً تاریک آگاه هستند اما لیگ برتر اکنون یک تجارت بزرگ است و نمایش باید ادامه پیدا کند؛ حتی اگر در نهایت در صورت نبود بازیکنان کلاس جهانی بیش‌تر برای سرگرم کردن تماشاگران، میزان بیننده‌ها کاهش یابد.