4+1 دروازهبانی که مسیری متفاوت در پیش گرفتند؛ از سنگر به نیمکت
به گزارش فوتبال 360، این که شما به عنوان یک مدافع یا مهاجم پس از پایان دوران بازی به مربیگری مشغول شوید، اصلا عجیب نیست. در این بین چنانچه دروازهبانی، مسیر مشابهی بپیماید هم چندان تعجیببرانگیز نیست؛ به شرطی که در 1+4 نفر لیست ما نباشند؛ افرادی که نتایج عمدتا ناموفقی گرفتند!
دینو زوف
نفر دوم توپ طلای سال 1973، یکی از موفقترین دروازهبانان تاریخ فوتبال به حساب میآید. او سالهای درخشانی با لباس یوونتوس و تیم ملی ایتالیا درون دروازه ایستاد و تجربه حضور در ناپولی، اودینزه و مانتووا را داشت. زوف به همراه گوردون بنکس و یاشین، جزو 3 دروازهبان برتر قرن بیستم به شمار میآید. این ستاره هرچند به همراه یوونتوس تمام افتخارات ممکن را کسب کرد اما با وجود 2 بار حضور در فینال جام باشگاههای اروپا به همراه این تیم، هرگز نتوانست جام را به دست بیاورد. او در تیم ملی ایتالیا هم موفق به قهرمانی در یورو 1968، نایبقهرمانی در جامجهانی 1970 شد و با کسب جام جهانی 1982 به عنوان کاپیتان در سن 40 سالگی، تبدیل به مسنترین فاتح جامجهانی شد. پس از اتمام دوران بازی، او سرمربی یوونتوس نام گرفت و هرچند در فصل اول موفق به کسب جام نشد اما در سال دوم با قهرمانی در 2 جام حذفی ایتالیا و لیگ اروپا، یوونتوس را به مقصد لاتزیو ترک کرد و در مجموع در 3 مقطع که جمعا 5 سال به طول انجامید، سرمربی این تیم بود. او در 202 بازی 98 برد کسب کرد؛ هرچند توفیقی نیافت. نقطه عطف دوران مربیگری او، حضورش در تیم ملی ایتالیا بود و با تغییراتی، نسل جدیدی را وارد فوتبال آتزوری کرد که شامل الساندرو دلپیرو،فرانچسکو توتی و جانلوکا زامبروتا میشد.
تیم زوف در آن دوره از مسابقات، فوتبال خوبی ارائه میکرد و گروهش انعطاف تاکتیکی بالایی برخوردار بود و تنها به یک سیستم چینش اتکا نمیکرد.در نهایت تیم به فینال یورو 2000 راه یافت و در وقتهای اضافه، ترزگه با گل طلاییاش حسرت قهرمانی یورو 2000 را برای نسل طلایی ایتالیا به یادگار گذاشت.
جولن لوپتگی
با وجود دوران نسبتا موفق مربیگری، حاشیههایش در سال 2018 به حدی پررنگ بود که تمام مسائل دیگر از او از ذهنمان محو شده است. لوپتگی در دوران بازیگریاش، دروازهبان بزرگی نبود اما حضور در رئال مادرید، بارسلونا و تیم ملی اسپانیا، برایش کارنامه پرباری ساخته است.
هرچند به عنوان دروازهبان تعویضی در این تیمها حضور داشت و برای رئال مادرید یک ، برای بارسلونا 5 و برای تیم ملی اسپانیا تنها یک بازی انجام داد. مهمترین دوران فوتبالی او در لاسپالماس بود که در 5 سال حضورش در این تیم موفق به حضور در 112 بازی شد و پس از آن دستکشهای دروازهبانی را برای همیشه کنار گذاشت و کت و شلوار مربیگری به تن کرد.بعد از 2 سال موفق در پورتو در سال 2016 به تیم ملی پیوست تا سکاندار ماتادورها در جام جهانی 2018 باشد؛ اتفاقی که البته هرگز محقق نشد. این حواشی بر دورانش در رئال مادرید هم تاثیر گذاشت و دوران حضورش در این تیم بسیار کم فروغ و کوتاه مدت بود.پس از مادرید او به سویل رفت و 3 سال حضور در سویا برای او یک قهرمانی لیگ اروپا به ارمغان آورد و پس از آن به ولورهمپتون پیوست و بعد از تنها یک فصل حضور از این تیم جدا شد تا اکنون هیچ تیمی خواهان او نباشد و باید منتظر ماند و دید درنهایت، دوران حرفهای لوپتگی به کجا خواهد رسید.
نونو اسپریتو سانتو
نونو در دوران 18 ساله حضورش در چارچوب دروازه تیمهای زیادی حضور داشت که شامل تیمهایی نظیر ویارئال، اوساسونا، دینامومسکو و پورتو(2 مقطع) میشود.
نونو هم در دوران بازیگریاش، درخشش بخصوصی نداشت و قابل اشارهترین نکته درباره او، حضور در پورتو مورینیو به حساب میآید که به عنوان دروازهبان نیمکتنشین، قهرمانی لیگ قهرمانان را کسب کرد. نونو در قامت سرمربی هم به پورتو بازگشت اما مهمترین دورانش در ولورهمپتون رقم خورد که او را تبدیل به چهرهای مهم در دنیای فوتبال کرد.پس از ولورهمپتون به تاتنهام رفت اما درخششی نداشت. در ادامه در الاتحاد با وجود کسب قهرمانی لیگ به خاطر اختلافش با کریم بنزما عربستان را به مقصد انگلیس ترک کرد تا اکنون او را تحت عنوان سرمربی ناتینگام فارست بشناسیم.
البته وضعیت نونو در ناتینگام هم مساعد نیست و با حضور در رتبه هفدهم و البته مساوی عجیب مقابل بلکپول، هیچ بعید نیست از این تیم هم اخراج شود تا شاهد مقصد جدیدی باشیم؛ هرچند میتواند با زنده کردن خاطرات خوش در لیگ برتر، قصه را برای هواداران ناتینگام تغییر دهد.
کریس ترنر
دروازهبان دهه 80منچستریونایتد، بلافاصله بعد از اتمام دوران فوتبالیاش در لیتون اورینت به عنوان سرمربی فوتبال این تیم منصوب شد و طی 16 سال، سرمربیگری در تیمهای هارتلپول یونایتد، استاکپورت کانتی و شفیلدونزدی را تجربه کرد.او اکثر دوران حرفهایش به عنوان مربی را در سطوح پایین فوتبال بریتانیا گذراند و موفق به کسب عنوان قابل اتکایی نشد.
کارلوس کیروش
سیکیو دوران بازی ویژهای نداشت تا خیلی زود وارد زمین چمن و البته فعالیتهای آکادمیک شود اما او پیش از مربی بودن، تحت عنوان دروازهبان شناخته میشد.البته خودش درباره دوران حرفهایش در مصاحبهای گفته: «دروازهبان خوبی نبودم. در حقیقت پدربزرگم اولین بار، توپ فوتبال را به من داد و مرا را با فوتبال آشنا کرد. با این حال میخواستم در پست دفاع میانی بازی کنم. البته فوتبالم را به عنوان مهاجم شروع کردم و آرام آرام یک پست به پست عقبتر آمدم و در نهایت هم بعد از دروازهبان شدن به نیمکت رسیدم!» میتوان گفت با دانستن این نکته، علت تمایل کیروش به سبک دفاعی هم بر ما روشن میشود که ریشه در دوران بازیگری خودش دارد!
