پیش‌بینی جام جهانی بر اساس جام ملت‌های آسیا و آفریقا؛ قاره‌های مستأصل

به گزارش فوتبال ۳۶۰، برگزاری هم‌زمان جام ملت‌های آسیا و جام ملت‌های آفریقا اگرچه با درخشش شگفتی‌سازان، اتفاقات غیرمنتظره و خط‌های داستانی جذاب همراه بود، این نکته را هم ثابت کرد قاره‌های آسیا و آفریقا از داشتن قدرت‌های درجه یک فوتبالی بی‌بهره‌اند و با وجود مدح و تمجیدهای شدید سال گذشته در مورد تیم‌هایی مانند ژاپن و مراکش، تغییر موازنه قدرت در سطح اول فوتبال ملی جهان به این زودی‌ها امکان‌پذیر نخواهد بود.

استرالیا در سال ۲۰۰۶ به مرحله یک هشتم نهایی جام جهانی رسید و مقابل ایتالیا، قهرمان آن دوره، شکست خورد. این اتفاق سال گذشته با شکست مقابل آرژانتین تکرار شد اما صعود کانگوروها با پیروزی‌های میلی‌متری مقابل تونس و دانمارک را یک شگفتی می‌دانیم چون سطح فوتبال استرالیا در این ۱۶ سال پیشرفت خاصی نداشته. ترکیب فعلی این تیم فقط یک بازیکن لیگ برتری دارد؛ جو گاوچی، دروازه‌بان ذخیره استون‌ویلا. ژاپن سال گذشته با شکست آلمان و اسپانیا خوش درخشید اما میراث ۲۰۰۲ همچنان دور از دسترس است و آنها در مرحله یک چهارم نهایی کاملاً مقهور ایران بودند. کره جنوبی چند بازیکن مطرح در فوتبال اروپا دارد، با این حال امسال حتی قبل از شکست مقابل اردن هم تیمی ناپایدار و متوسط به نظر می‌رسید. استخدام کلینزمن هم بیشتر به یک گام رو به عقب شبیه بود.

ایران هرگز به مرحله حذفی جام جهانی نرسیده و از آخرین قهرمانی این تیم در جام ملت‌های آسیا نزدیک نیم قرن می‌گذرد. سطح فنی مسابقات در قطر به شدت پایین بود و بازی‌های دور حذفی با احتیاط شدید، خیمه دفاعی، بازی مستقیم و توپ‌های بلند و ضرباهنگ کند و نامنظم حملات از طرف تمام تیم‌ها همراه شد. در آفریقا سطح فنی بالاتر نشان داد اما قهرمان شدن تیم بدون سرمربی ساحل‌عاج نشانگر فقدان یک قدرت فوتبالی واقعی در قاره مادر است. فیل‌ها در دور گروهی با ۴ گل مقابل گینه استوایی بازنده شدند تا تیم حریف را به مقتدرانه‌ترین پیروزی تاریخش برسانند اما در ادامه با ۴ پیروزی میلی‌متری (از جمله در مقابل سنگال، مدافع عنوان قهرمانی) به جام خانگی دست یافتند.

افول ژاپن و مراکش نشان داد نباید در جام جهانی ۲۰۲۶ انتظار ظهور یک مدعی درجه دوم از آسیا و آفریقا را داشته باشیم. آرژانتین، برزیل و اروگوئه به عنوان قدرت‌های سنتی آمریکای جنوبی پا به جام جهانی می‌‌گذارند و پس از تیم‌های مطرح اروپا (فرانسه، انگلیس، اسپانیا، آلمان، پرتغال، ایتالیا، هلند و بلژیک)، شاید نوبت به مکزیک و ایالات متحده برسد که در خانه به دنبال بهترین جام جهانی تاریخ خود خواهند بود. تیم‌های آسیایی و آفریقایی در انتهای این فهرست جا خواهند داشت؛ درست مانند تیم‌هایی نظیر شیلی و کلمبیا. این ۲ تیم یک دهه پیش در حال پیشرفت روزافزون دیده می‌شدند. آسیا در جام جهانی بعدی ۸ نماینده خواهد داشت و ۸ تیم برتر قاره کهن در جام ملت‌ها شامل تیم‌هایی همچون تاجیکستان، اردن و ازبکستان بود.

حضور ازبکستان و تاجیکستان در جام جهانی عجیب به نظر می‌رسد اما عملکرد ۲ تیم در مقابل فینالیست‌ها معنادار بود؛ ازبک‌ها در ضربات پنالتی مغلوب قطر شدند و تاجیکستان با یک گل به خودیِ توأم با بدشانسی به اردن باخت. انتظار می‌رود تیم‌های تازه‌وارد در جام جهانی آمریکای شمالی فراتر از انتظار ظاهر شوند و با جنگندگی خود نمایشی قابل قبول به جا بگذارند اما قدرت‌های فوتبال آسیا و آفریقا (و احتمالاً آمریکای شمالی) نخواهند توانست تیم‌های مطرح اروپا و کانمبول را بیشتر از گذشته به دردسر جدی بیندازند. فوتبال در دهه گذشته به مراتب جهانی‌تر شده؛ تیم‌های کوچک و بزرگ در حال پیشرفتند اما نه در آن حد که تیم جدیدی مدعی قهرمانی جام جهانی فوتبال باشد!

*سجاد اجاقی