تاکتیک جدید مسئولان ایرانی علیه «آمریکا»؛ اسمش را نیاورید!

به گزارش فوتبال 360، تیم ملی ایران که به عنوان یکی از نمایندگان آسیا، از مدت‌ها قبل حضورش در جام جهانی 2026 را قطعی کرده، این روزها با مشکلات عدیده‌ای دست و پنجه نرم می‌کند که بیشتر آن‌ها حاصل اتفاقاتی سیاسی است. ایران قرار است در گروه «G» جام جهانی با تیم‌های نیوزیلند، بلژیک و مصر مصاف دهد اما هنوز نمی‌داند می‌تواند با ترکیب کامل در آمریکا حاضر باشد یا نه. این یکی مربوط به جنگ 40 روزه‌ای است که آمریکا، کشور میزبان جام جهانی، به طور مستقیم علیه ایران به راه انداخت و بعدها شایعه شد ممکن است به همه اعضای تیم ملی ایران برای حضور در جام جهانی ویزا ندهد. البته که در سطحی بسیار بالاتر، نه ویزا، بلکه حضور در آمریکا یا تحریم جام جهانی وارد مباحث سیاستمدار و دولتمردان ایرانی شد؛ به طوری که بودند و هستند افرادی که می‌گویند به دلیل حمله آمریکا به ایران، تیم ملی نباید در جام جهانی شرکت کند.

حضور در آمریکا ظاهرا قطعی شده است

باوجود اختلاف نظری که در این سطح به وجود آمده ولی ظاهرا تصمیم فدراسیون فوتبال ایران و بخشی از بدنه سیاسی کشور، حضور قطعی تیم ملی در جام جهانی است. این یکی را می‌شود از تدارکات و اردوی تیم ملی در این مسیر دید. هرچند که مهدی تاج به عنوان رئیس فدراسیون و امیر قلعه‌نویی به عنوان سرمربی تیم ملی چندین بار به صراحت از این گفته‌اند که تصمیم قطعی، حضور در جام جهانی آمریکا است. 

با این حال، از آنجا که دولت دونالد ترامپ تا به الان چندین بار شان تیم ملی و اعضای فدراسیون فوتبال ایران را زیر سوال برده، بخش دیگری از بدنه سیاسی - اجتماعی ایران، حاضر به پذیرش چنین موردی نیستند که تیم ملی حتی با وجود احتمال کارشکنی‌های متعدد و توهین‌های احتمالی بیشتر از سوی میزبان، باز هم قرار است به آمریکا سفر کنند. از این رو، می‌توان حس کرد که چرا ادبیات مسئولان ورزشی - سیاسی ایران چند روزی در مواجهه با میزبانی آمریکا تغییر کرده؛ آن‌ها به تازگی حاضر به پذیرش کلامی این مورد نیستند که آمریکا میزبان جام جهانی است!

اسمش را نیاورید!

برای شرح بیشتر این تاکتیک جدید، کافی است به اظهارات اسماعیل بقایی، سخنگوی وزارت امور خارجه، برگشت که خودش را به ورزشگاه دستگردی رسانده بود تا بازی درون گروهی تیم ملی را از نزدیک تماشا کند. او در مواجهه با این پرسش که آیا تیم ملی قرار است به آمریکا سفر کند یا خیر عبارت عجیبی به کار برد و گفت که تیم ملی به آمریکا سفر نمی‌کند بلکه برای شرکت در جام جهانی می‌روند. او گفت: «ما همه تلاش‌مان را انجام می‌دهیم. تیم ملی فوتبال ما به آمریکا سفر نمی‌کند، ما برای شرکت در جام جهانی به آنجا خواهیم رفت. بنابراین وظیفه فیفا است که همه امکانات و شرایط لازم را فراهم کند. دولت‌های میزبان هم طبق مقررات فیفا تعهد خیلی روشنی دارند که بدون در نظر گرفتن ملاحظات و اغراض سیاسی، امکانات لازم را فراهم و روادید لازم را صادر کنند. امیدواریم که فیفا به خاطر حفظ اعتبار خودش هم شده تدابیر لازم را اتخاذ کند. برخی از اتفاقاتی که در این چند روز افتاد، به هیچ عنوان زیبنده فیفا نبود. ما اطمینان داریم که تدابیر لازم را برای جلوگیری از تکرار این خطاها اتخاذ می‌کنند. وزارت امور خارجه هم از همه امکانات خود برای تسهیل این کار استفاده می‌کند:.

جالب است که سخنگوی وزارت امور خارجه در تلاشی واضح، آمریکا را میزبان تیم ملی ایران نمی‌داند. البته که پیش از اظهارات سخنگو، عباس عراقچی، وزیر امور خارجه، هم گفته بود که «تا جایی که می‌داند بازی‌های تیم ملی قرار است به میزبانی مکزیک برگزار شود و تیم ملی به آمریکا نمی‌رود».

به غیر از مسئولان سیاسی، مهدی تاج، رئیس فدراسیون فوتبال ایران، که همچنان بابت رفتاری که دولت آمریکا و کانادا برای صدور ویزایش انجام داده مورد انتقاد است، آمریکا را حذف می‌کند و از فیفا به عنوان میزبان جام جهانی یاد می‌کند. او در واکنش به اینکه تیم ملی به آمریکا خواهد رفت یا خیر، چنین گفته است: «ما اصلا با آمریکا کاری نداریم. ما برای جام جهانی انتخاب شدیم و میزبان ما فیفاست نه آقای ترامپ و آمریکا:.

کاش مدیریت می‌کردید

مشخص نیست نام نبردن از آمریکا توانسته یا می‌تواند مشکلات تیم ملی را برای سفر بدون دغدغه به جام جهانی حل کند یا خیر؛ ولی به نظر می‌رسد بهترین شیوه برای برداشتن فشار روحی - روانی از مجموعه تیم ملی، مدیریت صحیح چنین مواردی بود. می‌شد از همان مراسم قرعه‌کشی جام جهانی تعداد «عشق به سفرها» به آمریکا را کم‌تر کرد تا داستان سختگیری آمریکا برای صدور ویزا با حساسیت چندانی مواجه نمی‌شد. حتی می‌شد از طریق دیپلماسی از طریق دیگر کشورهایی که ارتباط قوی‌تری با میزبان جام جهانی دارند، ورود تیم ملی به آمریکا را تسهیل بخشید. حتی می‌شد «بلوف» رفاقت با جانی اینفانتینو را هم کم‌تر زد و با واقع‌نگری بیشتری به حل مشکلات تیم ملی پرداخته می‌شد. هرکدام از این تاکتیک‌ها به نظر می‌رسید می‌توانست مناسب‌تر از تاکتیک «اسمش را نیاور»، باشد.