گاه‌شمار تاریخ فوتبال؛ سیزدهم آوریل، سیصد بازی برای استیوی محبوب

به گزارش فوتبال 360، بازیکنی که در طول دوران حرفه‌ای خود در قاره اروپا، تنها پیراهن یک باشگاه را به تن کرد و در طول 17 سال حضورش با پیراهن قرمزهای آنفیلد، یک مرتبه لیگ قهرمانان اروپا، دو مرتبه جام حذفی فوتبال انگلیس، 3 مرتبه لیگ کاپ و یک مرتبه لیگ اروپا را فتح کرد، هرگز دستش به جام قهرمانی لیگ برتر انگلیس نرسید.
کاپیتانی که نقش اول تراژدی لیز خوردن مقابل چلسی، همزمان با قرار گرفتن در یک قدمی لمس جام در قامت قهرمان لقب گرفت و عدم استواری قدم‌هایش یکی از مهم‌ترین جام‌های تاریخ لیورپول در دهه نخست از هزاره سوم را از آنفیلد فراری داد. استیوی سال 1998 مقابل بلکبرن برای نخستین بار پیراهن لیورپول را در لیگ برتر انگلیس بر تن کرد و جانشین جیمی ردنپ، کاپیتان مصدوم تیم شد.
مصدومیت ردنپ، توفیق اجباری هافبک جوانی بود که موفق شد 13 بازی در فصل نخست حضورش در ترکیب تیم انجام دهد و سال 2003 بازوبند کاپیتانی را به عنوان کاپیتان اول تیم تحویل گرفت. او که جام قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا را همزمان با رقم زدن معجزه استانبول مقابل میلان بالای سر برده بود، می‌توانست در ترکیب تیمی که رومن آبراموویچ برای قهرمانی در لیگ برتر جمع می‌کرد، شانس قهرمانی داشته و جزئی از جمع آبی‌های متمول لندن باشد اما ترجیح داد با نپذیرفتن پیشنهاد 20 میلیون پوندی از جانب چلسی، در جمع قرمزها باقی مانده و مقابل همان مشتری قدیمی، جام قهرمانی لیگ برتر انگلیس را از دست بدهد. حسرتی که تا همیشه برای جرارد باقی ماند و نتوانست لذت حضور در جشن قهرمانی لیگ برتر انگلیس را بچشد.
جرارد که اسطوره‌ای چون فرانچسکو توتی، او را کاپیتان تیم رویایی‌اش در منتخب جهان عنوان می‌دهد و زیدان ترجیح می‌دهد بهتر از رونالدو و مسی او را ستاره قدرنادیده خطاب کند، روز 13 آوریل 2008 مقابل بلکبرن که روزی نخستین بازی لیگ برتری‌اش را انجام داده بود، برای سیصدمین مرتبه در لیگ برتر با پیراهن لیورپول به میدان رفت. او تا پیش از آنکه بازی شماره 700 خود در ترکیب قرمزها را به انجام برساند، در میانه میدان لیز خورد و زمانی که جام از دستان لیورپول لغزید، سال 2015 تیم محبوبش را به مقصد آن سوی آتلانتیک ترک کرد.