دلتنگیهای امیر در آمریکا؛ «اگر مجید بود...»
به گزارش فوتبال 360، تیم ملی فوتبال ایران قرار است در اولین بازی مرحله گروهی جام جهانی به مصاف نیوزیلند برود. ایران که در گروه G به غیر از این رقیب با بلژیک و مصر همگروه شده از کهنهسربازهای مورد اعتماد امیر قلعهنویی بهره میبرد؛ بازیکنانی که فهرست شدهاند تا سرمربی تیم ملی را به هدفی که تعیین کرده، یعنی دو مرحله صعود در جام جهانی، برسانند. این دستورالعمل درحالی در برنامههای قلعهنویی گنجانده شده که به نظر میرسد محقق کردن بخش نخست آن، شدنی باشد.
ماجرا از این قرار است که تیم ملی به عنوان نماینده سید 2 در این گروه قرار گرفته و به لحاظ رتبه و رنکینگ، دستکم شرایط بهتری نسبت به دو تیم دیگر در این گروه، خواهد داشت. منهای این ماجرا، نباید از تغییر فرمت این دوره از رقابتهای جام جهانی هم گذشت؛ 48 تیمی شدن این جام، امکان صعود سومین تیم برتر از هشت گروه را هم ممکن کرده است. به این ترتیب، نه تنها به لحاظ رنکینگ فیفا، ایران وضعیت بهتری در مقایسه با دو تیم دیگر در گروهش دارد، بلکه صعود تیم سوم هم کمک کرده تا وعده نخست قلعهنویی، صعود از مرحله گروهی، ممکن به نظر بیاید.
دفاع؛ دغدغهای آزاردهنده
قلعهنویی و کادرفنی تیم ملی ایران به خوبی آگاه هستند برای محقق شدن وعدههایشان نیاز به خط دفاعی قدرتمندی دارند؛ در واقع چه در بازیهای مرحله گروهی و چه در صورت صعود و بازی در مرحله حذفی، وعده قلعهنویی در شرایطی عملی میشود که عملکرد خط دفاعی تیم ملی خوب باشد. این یکی همان موضوع نگرانکنندهای است که از زمان ورود امیر به تیم ملی درست نشده هیچ، روند بدی هم به خود گرفته است.
البته که آشفتگی در خط دفاعی و نداشتن انسجام در این نقطه از زمین، موضوع پنهانی نیست؛ خود قلعهنویی و سایر همکارانش در بخش فنی، بارها به این مورد پرداختهاند و نگرانیشان را هم مطرح کردهاند. حتی کار به جایی رسید که آنها در مقطعی تصمیم گرفتند «مینی اردویی» در تهران برگزار کنند و فقط مدافعان را فرابخوانند تا روی ایرادات موجود کار کنند؛ نقشهای که اگرچه ابتر ماند ولی نشان از سطح دغدغه قلعهنویی داشت.
به هر روی، او و تیم منتخبش در شرایطی به جام جهانی رسیدهاند که وضعیت این خط دفاعی هنوز هم نگرانکننده به نظر میرسد؛ هرچند بحث درباره اینکه تاکتیک قلعهنویی باعث چنین ضعفی است یا اشتباهات فردی، اجازه انسجام را از خط دفاعی گرفته، هنوز داغ است. هرکدام که باشد ولی آمار دروغ نمیگوید: از زمان ورود قلعهنویی به تیم ملی، ایران 44 گل در 43 بازی دریافت کرده که نگرانکننده است.
مجید بود فرق میکرد؟
همانطور که عنوان شد قلعهنویی به ایراد موجود بر ساختار دفاعی تیم ملی آگاه است؛ شاید به همین دلیل است که اخیرا ابراز دلتنگی برای مجید حسینی کرده و گفته او تنها کسی است که جای خالیاش در این تیم حس میشود. مجید حسینی به دلیل مصدومیت جام جهانی را از دست داد و قلعهنویی نبود او را مهمتر از علی قلیزاده توصیف کرده است. به اعتقاد امیر، تیم ملی وینگرهای زیادی دارد اما پر کردن جای خالی حسینی کار دشواری برای او و همکارانش خواهد بود. هرچند این مورد به آن معنی نیست که قلعهنویی اعتقادی به خط دفاعیاش ندارد؛ بلکه از آنها هم تعریف و تمجید کرده است.
با این وجود، حالا که دل امیر برای مجید تنگ شده، بد نیست عملکرد حسینی در مدتزمانی که قلعهنویی هدایت تیم ملی را به عهده داشته مورد بررسی قرار بگیرد، تا مشخص شود واقعا خلا او در تیم حس میشود یا خیر. حسینی که مثل دوران باشگاهیاش در فصول اخیر، بسیاری از بازیها را به دلیل مصدومیت از دست داده، برای امیر قلعهنویی در تیم ملی 7 بار بازی کرده که آمار چندان خوبی به همراه دیگر مدافعان کناریشان به جا نگذاشتهاند. او در تقابل با افغانستان و قرقیزستان در ترکیب اصلی بوده که تیم ملی در هر دو بازی دروازهاش گشوده شده. در برتری ایران مقابل ازبکستان با ثبت کلینشیت هم بازی کرده ولی مسئله اینجاست که دقیقه 90 به زمین مسابقه آمده است!
داستان بازیاش مقابل فلسطین هم جالب است؛ به جای شجاع خلیلزاده مصدوم، حسینی در دقیقه 44 وارد زمین شد و تیم ملی در دقیقه 45 به علاوه 7 گل خورد. هرچند که آن بازی نهایتا 4 بر یک به اتمام رسید. البته که با حضور مجید حسینی، تیم ملی سه کلینشیت هم داشته؛ یکی مقابل هنگکنگ که 65 دقیقه بازی کرده و دو تا هم مقابل کیپورد و ازبکستان؛ رقبایی که به غیر از ازبکستان، چندان قدرتی نداشتهاند.
با مرور آنچه که درباره دلتنگی امیر برای مجید عنوان شد، به نظر میرسد بودن مجید حسینی هم چندان دردی از خط دفاعی تیم ملی دوا نکرده؛ این یکی البته میتواند تحلیل را به سمت نظریه افرادی بچرخاند که اعتقاد دارند با ورود قلعهنویی به تیم ملی، ساختار دفاعی تیم دستخوش تغییر شده و بیش از اشتباهات فردی، انسجام تیمی در این زمینه به هم ریخته است.
