معرفی تیمهای جام جهانی 2026؛ مصر، پیروان محمد صلاح در غرب
به گزارش فوتبال 360، مصر سرزمینی است که هر گوشهاش قصهای برای گفتن دارد؛ از اهرام و فراعنه گرفته تا شهرهای گمشده در دل صحرا. اما اگر قرار باشد تنها یک مقصد را برای شناخت روح اسرارآمیز این کشور انتخاب کنیم، شاید هیچجا به اندازه واحه سیوا شایسته این عنوان نباشد؛ جایی که باستانشناس مشهور مصری، زاهی حواس، آن را «بهشت گمشده» نامیده است.
سیوا در دل صحرای غربی مصر و نزدیکی مرز لیبی قرار دارد؛ واحهای دورافتاده که قرنهاست رازهایش ذهن تاریخدانان و ماجراجویان را به خود مشغول کرده است. مشهورترین راز این منطقه به معبد آمون، خدای خورشید و باروری در مصر باستان، بازمیگردد. کاهنان این معبد به پیشگوییهای خود شهرت داشتند و گفته میشود نابودی کمبوجیه، پادشاه هخامنشی، را نیز پیشبینی کرده بودند. کمبوجیه برای نابودی معبد، سپاهی عظیم را راهی سیوا کرد، اما ارتش او پیش از رسیدن به مقصد در دل بیابان ناپدید شد؛ معمایی که هنوز هم یکی از بزرگترین اسرار تاریخ مصر به شمار میرود.
چند قرن بعد، آوازه معبد آمون به گوش اسکندر مقدونی رسید. او پس از فتح مصر در سال ۳۳۱ پیش از میلاد، راهی سیوا شد تا مشروعیت حکومت خود را از کاهنان آمون بگیرد. سفر دشوار او از میان شنزارها و طوفانهای صحرا، با داستانهایی افسانهای همراه شده است؛ از جمله اینکه پرندگانی مرموز راه را به او نشان دادند تا سرانجام به معبد برسد.
اسکندر پس از ورود به معبد، به تنهایی وارد اتاق مقدسی شد که «قدسالاقداس» نام داشت. او پس از خروج، هرگز درباره آنچه در آن اتاق رخ داده بود سخنی نگفت و تنها وعده داد راز آن را روزی برای مادرش بازگو کند؛ وعدهای که هرگز عملی نشد. او پیش از بازگشت به مقدونیه درگذشت و راز دیدارش با خدای آمون برای همیشه در تاریخ گم شد.
امروزه بخشهایی از معبد آمون همچنان پابرجاست و گردشگران میتوانند از بقایای آن، از جمله اتاق قدسالاقداس و گذرگاههای باستانی اطرافش بازدید کنند.
اما سیوا تنها به معبد آمون محدود نمیشود. در نزدیکی آن، کوه دَکرور قرار دارد؛ مکانی که هر سال میزبان «جشنواره آشتی» مردم سیواست. بیش از یک قرن است که ساکنان این واحه در شبهای مهتابی گرد هم میآیند، کنار یکدیگر غذا میخورند و اختلافات خود را کنار میگذارند. علاوه بر این، شنهای منطقه به خواص درمانی شهرت دارند و هر سال گردشگران بسیاری برای درمان دردهای مفصلی و روماتیسم راهی این نقطه از مصر میشوند.
حالا که سفر کوتاه ما به یکی از اسرارآمیزترین نقاط مصر به پایان رسیده، وقت آن رسیده که از تاریخ و افسانه فاصله بگیریم و به سراغ فوتبال برویم؛ جایی که فراعنه امیدوارند پس از سالها غیبت، بار دیگر نام خود را در بزرگترین صحنه فوتبال جهان مطرح کنند.
مصر چگونه به جام جهانی رسید؟
مصر در مرحله انتخابی جام جهانی ۲۰۲۶ با تیمهای بورکینافاسو، گینه بیسائو، سیرالئون، اتیوپی و جیبوتی همگروه شد؛ گروهی که روی کاغذ مسیر نسبتاً همواری را پیش روی فراعنه قرار میداد. شاگردان حسام حسن هم از همان هفتههای ابتدایی نشان دادند قصد ندارند کار صعود را به اما و اگر بکشانند. مصر با ارائه نمایشهایی مقتدرانه موفق شد در هشت مسابقه خود شش پیروزی و دو تساوی به دست بیاورد، ۲۰ گل بزند و بدون حتی یک گل خورده به کارش پایان دهد.
فراعنه با این عملکرد کمنقص خیلی زود میخ صعودشان را در سنگ فرو کردند و پس از غیبت در دوره ۲۰۲۲، بار دیگر جواز حضور در بزرگترین تورنمنت فوتبال جهان را به دست آوردند؛ حضوری که هواداران مصری امیدوارند این بار فراتر از یک صعود ساده باشد.
مصر به روایت تاریخ جام جهانی
تیم ملی مصر برای چهارمین بار در تاریخ خود در جام جهانی ۲۰۲۶ حاضر میشود، اما نکته جالب این است که هیچکدام از این حضورها به شکل متوالی نبودهاند؛ فراعنه پیشتر در سالهای ۱۹۳۴، ۱۹۹۰ و ۲۰۱۸ هم تجربه حضور در بزرگترین تورنمنت فوتبال جهان را داشتهاند و حالا دوباره به این صحنه برگشتهاند.
این مسیر پر فراز و نشیب از همان نخستین دوره جام جهانی در اروگوئه ۱۹۳۰ شروع شد؛ جایی که مصر به دعوت فیفا قرار بود در این رقابتها شرکت کند. اما سرنوشت چیز دیگری نوشت؛ در مسیر سفر به فرانسه برای سوار شدن به کشتی اعزامی به اروگوئه، طوفان مدیترانهای باعث شد کاروان مصر به موقع به مارسی نرسد و در نهایت از اولین جام جهانی محروم شود.
در اولین حضور رسمی اما، یعنی جام جهانی ۱۹۳۴، مصر بهعنوان نخستین نماینده آفریقا و جهان عرب پا به این رقابتها گذاشت، ولی در همان بازی اول با شکست ۴-۲ برابر مجارستان از دور مسابقات کنار رفت.
در جام جهانی ۱۹۹۰، امیدها برای نمایش بهتر زنده شد. مصر تورنمنت را با تساوی ارزشمند ۱-۱ مقابل هلند آغاز کرد، سپس مقابل جمهوری ایرلند به تساوی بدون گل رسید و در نهایت با شکست ۱-۰ برابر انگلیس، از صعود به مرحله بعد بازماند.
در ۲۰۱۸ نیز داستانی مشابه رقم خورد؛ مصدومیت محمد صلاح پیش از شروع مسابقات ضربه بزرگی به تیم وارد کرد. مصر در بازی نخست مقابل اروگوئه تا دقایق پایانی مقاومت کرد اما در دقیقه ۸۹ شکست خورد. سپس با روسیه ۳-۱ و مقابل عربستان سعودی ۲-۱ شکست خورد تا برای سومین بار با حذف از مرحله گروهی زمین را ترک کند.
با وجود این ناکامیها، مصر در قاره آفریقا همچنان یکی از پرافتخارترین تیمهاست؛ با ۷ عنوان قهرمانی جام ملتهای آفریقا، هرچند آخرین قهرمانی آنها به سال ۲۰۱۰ برمیگردد. در سالهای اخیر نیز فراعنه نتوانستهاند ثبات گذشته را حفظ کنند و در پنج دوره اخیر تنها دو بار به نایبقهرمانی رسیدهاند.
در آخرین دوره جام ملتهای آفریقا ۲۰۲۵ نیز، تیم تحت هدایت حسام حسن تا نیمهنهایی پیش رفت، اما شکست مقابل سنگال مانع از رسیدن آنها به فینال شد تا داستان این نسل، همچنان با حسرت و انتظار ادامه پیدا کند.
سرمربی مصر کیست؟
سرمربی تیم ملی مصر، حسام حسن، یکی از اسطورههای بزرگ فوتبال این کشور و بهترین گلزن تاریخ تیم ملی به شمار میرود. با این حال، دوران مربیگری او در مقایسه با دوران بازیاش، چندان پرهیاهو و پرافتخار نبوده است؛ بهطوری که در ۹ باشگاه و دو تیم ملی که هدایت آنها را بر عهده داشته، هنوز موفق به کسب جام نشده است. انتصاب او در سال ۲۰۲۴ با رویکردی ملیگرایانه همراه بود و از همان ابتدا توجهات زیادی را به خود جلب کرد.
پس از صعود مصر به جام جهانی، حسن در اظهارنظری گفت: «ما از این روز بزرگ برای فوتبال مصر و خوشحال کردن مردم مصر، به رهبری عبدالفتاح السیسی خوشحالیم.» با این حال، پس از حذف تیم در نیمهنهایی جام ملتهای آفریقا ۲۰۲۵، او در اظهاراتی جنجالی، عواملی مانند شرایط غیرعادی و توطئهها را دلیل ناکامی تیم عنوان کرد و بر جایگاه تاریخی مصر در فوتبال آفریقا تأکید داشت.
حسام حسن در واکنش به انتقادات رسانهای نیز موضعی تند گرفت و در پاسخ به سوالات درباره ضعفهای تاکتیکی تیم، برخی خبرنگاران را به بیاحترامی متهم کرد و از پاسخ دادن به آنها خودداری نمود. این نوع واکنشها بخشی از سبک رفتاری و مدیریتی او در دوران سرمربیگریاش محسوب میشود.
از نظر شخصیتی و فوتبالی، حسام حسن چهرهای شناختهشده در فوتبال مصر است. او به عنوان بازیکن، یکی از مهاجمان قهار تاریخ این کشور بود و با ۶۹ گل در ۱۷۷ بازی ملی، عنوان بهترین گلزن تاریخ مصر را در اختیار دارد. دوران بازی او عمدتاً در باشگاه الاهلی سپری شد، هرچند سابقه حضور در تیمهای زمالک و دیگر باشگاههای منطقه را نیز دارد.
در دوران مربیگری، او تجربه هدایت تیمهایی مانند زمالک، الاتحاد اسکندریه، المصری، اسماعیلی و همچنین تیم ملی اردن را در کارنامه دارد. در فوریه ۲۰۲۴، پس از دورههای کوتاه و پرنوسان در باشگاههای مختلف، او به عنوان سرمربی تیم ملی مصر منصوب شد تا این بار در نقش جدید، هدایت فراعنه را در مسیر جام جهانی بر عهده بگیرد.
لیست نهایی مصر برای حضور در جام جهانی ۲۰۲۶ به شرح ذیل است:
دروازهبانان: محمد الشناوی (الاهلی)، مصطفی شوبیر (الاهلی)، المهدی سلیمان (الزمالک)، محمد علا (الجونه)
مدافعان: محمد عبدالمنعم (نیس فرانسه)، محمد هانی (الاهلی)، یاسر ابراهیم (الاهلی)، حسام عبدالمجید (الزمالک)، احمد فتوح (الزمالک)، طارق علاء (زد)، رامی ربیعه (العین امارات)، حمدی فتحی (الوکره قطر)، کریم حافظ (پیرامیدز)
هافبکها: محمد صلاح (لیورپول)، مروان عطیه (الاهلی)، احمد مصطفی زیزو (الاهلی)، محمود حسن ترزگه (الاهلی)، امام عاشور (الاهلی)، مصطفی عبدالرؤوف زیکو (پیرامیدز)، مهند لاشین (پیرامیدز)، هیثم حسن (رئال اوویدو)، ابراهیم عادل (نوردسلند)، نبیل عماد دونگا (النجمه عربستان)، محمود صابر (زد)
مهاجمان: عمر مرموش (منچسترسیتی)، حمزه عبدالکریم (بارسلونا)
ترکیب احتمالی مصر
مصر پس از ناکامی در جام جهانی ۲۰۲۲ قطر، این بار بدون شکست موفق شد به جام جهانی راه پیدا کند و صعود خود را یک بازی مانده به پایان قطعی کند. آنها در ۹ مسابقه ۱۹ گل به ثمر رساندند، در حالی که محمد صلاح با ۹ گل بهترین گلزن تیم بود. همچنین مصر تنها ۲ گل دریافت کرد و موفق به ثبت ۷ کلینشیت شد؛ آماری چشمگیر که نشاندهنده انسجام دفاعی این تیم در مسیر صعود است.
با این حال، سبک بازی مصر همچنان بیشتر عملگراست تا تهاجمی و رمانتیک. همین الگو در جام ملتهای آفریقا ۲۰۲۵ نیز دیده شد؛ جایی که تیم با بازیهای فشرده، انتقال سریع توپ و اتکا به حرکات محمد صلاح و عمر مرموش پیش میرفت. این رویکرد در نیمهنهایی مقابل سنگال نیز آشکار شد، جایی که مصر بیشتر برای مقاومت و تحمل فشار بازی کرده بود تا کنترل جریان مسابقه.
مصر احتمالاً جام جهانی را با سیستم ۴-۳-۳ آغاز خواهد کرد، هرچند این سیستم در جریان بازی میتواند به ۴-۲-۳-۱ یا حتی در برخی شرایط به ۳-۵-۲ تغییر کند. در دروازه، محمد الشناوی گزینه اصلی است، هرچند مصطفی شوبیر نیز در رقابت با او قرار دارد. در خط دفاعی نیز ترکیب رامی ربیعه، حسام عبدالمجید یا یاسر ابراهیم ساختار اصلی را تشکیل میدهد. در میانه میدان، مروان عطیه و حمدی فتحی نقش پوششی دارند و امام عاشور وظیفه انتقال توپ به خط حمله را بر عهده خواهد داشت.
حسام حسن، سرمربی تیم ملی، تأکید کرده که تغییرات تاکتیکی گستردهای در لحظات پایانی رخ نخواهد داد و حدود «۹۰ درصد» ترکیب تیم مشخص شده است. او همچنین تیم خود را در مقایسه با بسیاری از رقبای آفریقایی، تیمی «کاملاً ساختهشده از بازیکنان داخلی» توصیف کرده است. احمد «زیزو» سید نیز درباره او گفته: «حسام حسن با مربیان خارجی کاملاً متفاوت است؛ او شما را متقاعد میکند حتی اگر آماده نباشید، بهترین نسخه خودتان هستید.»
در مجموع، مصر تیمی منسجم و سختکوش است که گلزنی مقابل آن دشوار است، اما در صورتی که محمد صلاح مهار شود و هافبکها در خروج از پرس دچار مشکل شوند، ممکن است تیم در فاز هجومی کماثر به نظر برسد. این تیم در گروه G با بلژیک، ایران و نیوزیلند همگروه شده و در تلاش است برای نخستین بار در تاریخ خود، یک برد در جام جهانی کسب کند.
ترکیب احتمالی مصر (۳-۴-۱-۲): الشناوی؛ ابراهیم، عبدالمجید، ربیعه؛ هانی، عطیه، فتحی، فتوح؛ عاشور؛ صلاح، مرموش.
ستاره مصر در جام جهانی ۲۰۲۶ کیست؟
بدون تردید، محمد صلاح همچنان مهمترین و تعیینکنندهترین چهره تیم ملی مصر است؛ بازیکنی که حتی با عبور از سالهای اوج فیزیکیاش، همچنان ستون اصلی ساختار هجومی فراعنه محسوب میشود. در تیمی که بیشتر بر نظم و ساختار متکی است، صلاح همان عنصر خلاق و غیرقابل پیشبینی است که میتواند سرنوشت یک بازی را در یک لحظه تغییر دهد.
صلاح در سالهای اخیر نشان داده که نقش او فقط محدود به گلزنی نیست؛ او رهبر فنی و نقطه اتکای روانی تیم هم هست. در مسیر مقدماتی نیز بارها در لحظات حساس وارد عمل شد و با گلها و پاسهای تعیینکنندهاش، مصر را در مسیر صعود نگه داشت. به همین دلیل، تقریباً تمام طراحی هجومی تیم به شکل مستقیم یا غیرمستقیم حول محور او شکل میگیرد.
در کنار صلاح، عمر مرموش نیز بهعنوان یک مکمل مهم در فاز هجومی نقش پررنگی دارد. او با سبک بازی مدرن، تحرک بالا و توانایی حمل توپ در فضاهای انتقالی، میتواند فشار را از روی صلاح کم کند و در لحظات خاص، خود تبدیل به عنصر تعیینکننده شود. حضور مرموش باعث شده مصر فقط به یک ستاره وابسته نباشد، هرچند همچنان مرکز ثقل تیم مشخص است.
با این حال، جام جهانی ۲۰۲۶ احتمالاً یکی از آخرین صحنههای بزرگ بینالمللی صلاح خواهد بود؛ او در روز اولین بازی مصر ۳۴ ساله میشود و این تورنمنت را به یک نقطه مهم در مسیر حرفهایاش تبدیل میکند. در چنین شرایطی، فشار انتظارات روی او و مرموش دو برابر است، اما همچنان اگر مصر بخواهد از گروه خود عبور کند، همه مسیرها به عملکرد صلاح ختم میشود.
کدام بازیکن مصر را دنبال کنیم؟
مروان عطیه از آن دست هافبکهایی است که حضورش باعث میشود کل ساختار تیم منسجمتر و قابل اتکاتر به نظر برسد. بازیکنی ۲۷ ساله که کارش فقط دیده نمیشود، اما نبودنش کاملاً احساس میشود؛ از پوشش فضاهای پشت هافبکها گرفته تا قطع ضدحملات حریف و بازسازی سریع جریان بازی.
او در فاز دفاعی، مدافعان میانی را زیر نظر دارد و دائماً بین خطوط حرکت میکند تا هم از خط دفاع محافظت کند و هم ریتم بازی را از حریف بگیرد. عطیه با دقت بالا در پرس و خوانش لحظهها، اجازه نمیدهد مصر در انتقال دفاع به حمله دچار فروپاشی ساختاری شود.
در فاز هجومی هم نقش او کمتر مهم نیست؛ او پاسهای ساده اما حیاتی را در فشار بالا مدیریت میکند و به امام عاشور و بازیکنان کناری این آزادی را میدهد که جلوتر بازی کنند. همین تعادل باعث شده مصر در بسیاری از بازیها چهرهای کنترلشدهتر و کمریسکتر داشته باشد.
پس از صعود، عطیه از جام جهانی به عنوان فرصتی برای افتخارآفرینی یاد کرد و تأکید داشت که این نسل میتواند به نتایج تاریخی برسد؛ از جمله رؤیای بزرگ «کسب اولین پیروزی مصر در جام جهانی». در کنار او، عمر مرموش نیز به عنوان یکی از چهرههای تهاجمی مهم تیم مطرح است؛ بازیکنی که میتواند در لحظات سخت، وزن هجومی مصر را بالا ببرد و تعادل را به سمت گلزنی تغییر دهد.
پدیده مصر در جام جهانی چه کسی خواهد بود؟
استعدادی که ارزش دنبال کردن دارد، اینجا خیلی زود به یک نام ختم میشود؛ حمزه عبدالکریم. مهاجم ۱۸ سالهای که با حضور در تیم زیر ۱۹ سال بارسلونا، خیلی سریع خودش را در فضای فوتبال اروپا مطرح کرده و با ثبت ۶ گل، نگاهها را به سمت خودش برگردانده است. مهاجمی که بیشتر از سنش بازی میفهمد و در محوطه جریمه، تصمیمهایش بوی بازیکنهای بزرگ را میدهد.
مسیر پیشرفت او حالا به یک نقطه حساس رسیده؛ جایی که حتی بحث حضور دائمیاش در ساختار بارسلونا و نقش احتمالی در تیم اصلی، بهخصوص با توجه به آینده نامشخص روبرت لواندوفسکی، مطرح شده است. همین موضوع باعث شده عبدالکریم نه فقط یک استعداد، بلکه یک پروژه جدی برای آینده فوتبال مصر و حتی اروپا تلقی شود.
با این حال، سرنوشت او در جام جهانی کاملاً به نگاه حسام حسن گره خورده است؛ مربیای که معمولاً علاقهای به بازی با یک مهاجم کلاسیک ندارد و ساختارهای منعطفتر را ترجیح میدهد—رویکردی که در گذشته به ضرر بازیکنانی مثل مصطفی محمد هم تمام شده. حالا سؤال اصلی این است که آیا عبدالکریم میتواند خودش را به این سیستم تحمیل کند، یا باید منتظر فرصت بعدی بماند؛ اما در هر صورت، او بدون شک «پدیده قابل دنبال کردن مصر» در این تورنمنت خواهد بود.
غایبان مصر را بشناسید
بزرگترین و بحثبرانگیزترین غایب مصر در جام جهانی ۲۰۲۶ بدون شک مصطفی محمد است؛ مهاجم نانت که زمانی گزینه اصلی خط حمله فراعنه در مسیر مقدماتی بود. او با وجود حضور ثابت در ۱۰ بازی انتخابی، در فصل ۲۰۲۵/۲۰۲۶ نتوانست فرم قابل قبولی ارائه دهد و با ثبت تنها ۴ گل در ۲۴ بازی، از نظر فنی از نگاه حسام حسن افت کرد. سقوط نانت و کاهش تأثیرگذاری او در زمین باعث شد تصمیم نهایی کادر فنی به سمت کنار گذاشتن او برود؛ تصمیمی که البته با حواشی و بحثهای زیادی در رسانههای مصر همراه شد.
در کنار او، چند نام از لیگ داخلی نیز در فهرست نهایی جایی نداشتند. محمد شهاته و ناصر منسی از زمالک، از جمله بازیکنانی بودند که انتظار میرفت در لیست حضور داشته باشند اما به دلایل فنی و اولویتبندی جدید سرمربی از ترکیب نهایی خط خوردند. این تصمیمها نشان داد که حسام حسن در انتخابهایش بیشتر به فرم لحظهای و سبک بازی مورد نظرش توجه دارد تا نام و سابقه.
در خط میانی و حمله نیز برخی چهرههای باتجربهتر مثل محمد الننی در مرز حذف قرار گرفتند و در نهایت جایی در پروژه جدید تیم پیدا نکردند. همچنین برخی بازیکنان حاضر در لیست اولیه اردوها، از جمله مهاجم جوانی مانند آقطای عبدالله، در مرحله نهایی کنار گذاشته شدند تا فضا برای نسل تازهتر باز شود. این تغییرات، تصویر واضحی از یک تیم در حال بازسازی میدهد؛ تیمی که میخواهد با ریسک حذف چهرههای آشنا، به ترکیب تازهتری برسد.
در مجموع، لیست غایبان مصر نشان میدهد که مسیر حسام حسن کاملاً شفاف است: انتخاب بر اساس فرم، شدت بازی و نیاز تاکتیکی. تصمیمی که شاید جنجالی باشد، اما نشان میدهد مصر با یک پروژه جدید و جسورانه وارد جام جهانی ۲۰۲۶ شده است.
کمد لباس: مصر
لباس خانگی مصر برای جام جهانی ۲۰۲۶ با تمرکز بر هویت تاریخی و انرژی مدرن قاهره طراحی شده است. زمینه اصلی پیراهن با قرمز پررنگ شکل گرفته که در بخش سینه بهتدریج به تونهای تیرهتر محو میشود و حس عمق و قدرت را به طراحی میدهد. الگوهای هندسی زاویهدار که روی سطح لباس دیده میشوند، هم به نقشونگارهای هیروگلیف مصر باستان اشاره دارند و هم به ریتم پرتنش و زنده پایتخت مدرن این کشور.
جزئیات مشکی و طلایی در طراحی، نقش مهمی در تقویت حس اعتبار و جاهطلبی تیم دارند. این ترکیب رنگی باعث شده پیراهن فقط یک لباس ورزشی نباشد، بلکه نمادی از تاریخ، قدرت و جاهطلبی فوتبالی مصر در صحنه جهانی باشد. طراحی بهگونهای است که گذشته و حال را در یک هویت واحد به هم وصل میکند.
در مقابل، کیت دوم مصر رویکردی آرامتر و مینیمالتر دارد. زمینه سفید ملایم با الگوهای انتزاعی و تُنال طراحی شده که الهامگرفته از شنهای بیابان، نور متغیر و چشماندازهای بیپایان مصر است. این طراحی حس سکون و وسعت را منتقل میکند و با خطوط ساده اما دقیق، یک تصویر مدرن و تمیز از تیم ارائه میدهد.
در این لباس، جزئیات سبز تیره در ناحیه یقه و بخشهای ظریف دیگر، طراحی را به ریشههای طبیعی و فرهنگی مصر متصل میکند. نتیجه نهایی، کیتی است متین، ساده و در عین حال مطمئن؛ لباسی که تلاش میکند تعادل بین تاریخ کهن و هویت مدرن فوتبال مصر را بهخوبی نمایش دهد.
قصههای ایران و مصر
قصه ایران و مصر، داستانی کوتاه اما پر از فاصله، حسرت و خاطرههای نیمهکاره است؛ دو کشوری که برای خیلیها در ذهن، مصر هنوز با روایتهای تاریخی و مذهبی مثل یوسف پیامبر و کاخهای باستانی گره خورده، اما وقتی وارد زمین فوتبال میشویم، این تصویر کاملاً تغییر میکند و همهچیز رنگ رقابت میگیرد.
ایران و مصر در تاریخ فوتبال فقط دو بار در دیدارهای رسمی دوستانه به مصاف هم رفتهاند؛ دو مسابقهای که هرکدام سهمی برابر در برد و باخت داشتهاند. همین کم بودن تقابلها باعث شده این رویارویی همیشه حالوهوای خاص و ناشناختهای داشته باشد، انگار دو تیم بیشتر از آنکه همدیگر را بشناسند، فقط ردپایی کوتاه از هم در تاریخ دارند.
اولین دیدار به سال ۱۹۷۵ برمیگردد؛ جایی که ایران در یک تورنمنت دوستانه موفق شد با نتیجه ۲ بر ۱ مصر را شکست دهد. مجید بیشکار و حسن نظری گلهای ایران را زدند و شاکر عبدالفتاح تنها گل مصر را به ثمر رساند؛ شروعی ساده اما تاریخی برای یک تقابل کمتکرار.
اما مصر در دومین بازی پاسخ داد. در دیداری که باز هم در ایران برگزار شد، بازی در ۹۰ دقیقه با تساوی ۱-۱ تمام شد و در ضربات پنالتی، مصر ۸ بر ۷ ایران را شکست داد. گل ایران را علی دایی زد و گل مصر هم توسط حسام حسن، سرمربی فعلی این تیم، ثبت شد؛ تقابلی که حالا بعد از سالها، اسمهایش بیشتر شبیه یک روایت تاریخی شده تا یک بازی معمولی.
با وجود اینکه یک بار هم قرار بود دو تیم در تورنمنت العین دوباره به هم برسند، اما شکست یکی از طرفها برابر ازبکستان این تقابل را لغو کرد. حالا بعد از سالها، سومین دیدار ایران و مصر این بار در بزرگترین صحنه فوتبال جهان، یعنی جام جهانی، رقم میخورد؛ جایی که دیگر نه دوستانه است، نه قابل پیشبینی، و نه حتی شبیه خاطرات گذشته.
آمار و نکات مصر پیش از جام جهانی ۲۰۲۶
*اگر مراقب نیمکت تیم ملی مصر هستید، دو به یک نگاه نکنید؛ حسام حسن، سرمربی تیم، یک برادر دوقلو به نام ابراهیم دارد که مدیر تیم ملی است.
*مصر اولین تیم آفریقایی و عربی بود که در جام جهانی حضور پیدا کرد و در جام جهانی ۱۹۳۴، دو گل عبدالرحمن فوزی مقابل مجارستان باعث شد او بهعنوان اولین گلزن آفریقایی تاریخ این رقابتها ثبت شود.
*مصر هنوز در جام جهانی هیچ بردی ندارد و پس از ۴ دوره و ۷ بازی، حالا با امید به جام جهانی ۲۰۲۶ نگاه میکند.
*در جام جهانی ۱۹۹۰، مصر دوباره به صحنه برگشت و به تیمی تبدیل شد که طولانیترین فاصله بین دو حضور در جام جهانی را تجربه کرده بود: ۵۶ سال و ۱۶ روز؛ رکوردی که بعدها در ۲۰۲۲ توسط ولز شکسته شد.
*دو تساوی مصر در جام جهانی برابر هلند و ایرلند شمالی ثبت شده است.
*مصر در جام جهانی ۱۹۳۰ حضور نداشت، چون تیم اعزامی به دلیل طوفان در مسیر مارسی تأخیر خورد و ارتباطش با کشتی اعزامی به آمریکای جنوبی را از دست داد.
*با توجه به فاصله زیاد بین نسلهای مختلف، هیچ بازیکنی در تاریخ مصر بیش از ۳ بازی در جام جهانی انجام نداده است.
*محمد صلاح با ۲ گل در کنار عبدالرحمن فوزی، بهترین گلزن مصر در تاریخ جام جهانی محسوب میشود.
*مصر تنها ۹ بازیکن لژیونر در تیم خود دارد، در حالی که انگلیس با ۲ چهره در صدر این آمار قرار گرفته است.
*باشگاه الاهلی با وجود قهرمان نشدن در لیگ، بیشترین سهم بازیکن را در لیست تیم ملی دارد.
*احمد حسن با ۱۸۴ بازی ملی رکورددار تاریخ مصر است و محمد صلاح با ۱۱۵ بازی، همچنان نزدیکترین تعقیبکننده فعال اوست.
*صلاح با ۶۷ گل ملی تنها دو گل تا رسیدن به رکورد سرمربیاش فاصله دارد و این شانس را دارد که در همین جام جهانی، عنوان بهترین گلزن تاریخ مصر را تصاحب کند.
*هندوراس تنها تیمی است که بازیهای بیشتری نسبت به مصر در جام جهانی داشته اما هنوز حتی یک برد هم در این رقابتها ثبت نکرده است.
*محمد صلاح، ترزگه و محمد الشناوی تنها بازیکنانی هستند که از تیم مصر در جام جهانی ۲۰۱۸ دوباره به این نسل رسیدهاند.
آن چه باید درباره مصر بدانیم
نقطه قوت تیم ملی مصر چیست؟
مصر تیمی است که بیش از هر چیز روی انسجام دفاعی و نظم تاکتیکیاش حساب باز میکند. خط میانی سختکوش با محوریت بازیکنانی مثل مروان عطیه باعث میشود تیم در فاز بدون توپ کاملاً فشرده و کنترلشده عمل کند. در کنار این ساختار، وجود محمد صلاح بهعنوان یک ستاره تعیینکننده، هر لحظه میتواند ورق بازی را برگرداند. همین ترکیب «نظم + یک لحظه نبوغ» بزرگترین سلاح فراعنه است.
نقطه ضعف تیم ملی مصر چیست؟
بزرگترین مشکل مصر، وابستگی بیش از حد به لحظههای فردی، مخصوصاً محمد صلاح است. اگر او مهار شود، خلق موقعیت برای این تیم سخت میشود. از طرفی، در فاز بازیسازی از عقب زمین و عبور از پرس تیمهای بزرگ، مصر گاهی دچار کندی و کمریتمی میشود. همین موضوع باعث شده مقابل تیمهای سطح اول، در مالکیت توپ و جریان بازی تحت فشار قرار بگیرند.
ریشه کلمه Egypt از کجا رسیده؟
کلمه «Egypt» از واژه یونانی باستان «Aigyptos» گرفته شده که در اصل به نام یکی از معابد یا مناطق مهم مصر باستان اشاره داشته. یونانیها این نام را برای کل سرزمین استفاده کردند و بعدها همین شکل وارد زبانهای اروپایی شد. اما در زبان عربی و فارسی، نام اصلی و تاریخی این سرزمین «مِصر» (Misr) باقی مانده که ریشه آن به زبانهای سامی برمیگردد و به معنای «سرزمین» یا «کشور» هم تفسیر شده است.
چرا مصر در آفریقا موفق است ولی در رسیدن به جام جهانی سخت صعود میکند؟
در سطح قاره آفریقا، مصر یکی از پرافتخارترین تیمهاست چون ساختار فنیاش در برابر رقبای همسطح کاملاً کارآمد است؛ بازیهای فشرده، تجربه بالا و کیفیت فردی ستارهها باعث میشود در جام ملتهای آفریقا همیشه مدعی باشد.
اما در مسیر مقدماتی جام جهانی، داستان فرق میکند. رقبا متنوعتر و فیزیکیتر هستند، شرایط سفر و بازی در ارتفاعات یا زمینهای سخت آفریقا فشار را بالا میبرد، و مهمتر از همه، سبک بازی مصر مقابل تیمهایی که پرس سنگین و سرعت بالا دارند کمتر جواب میدهد. به همین دلیل صعود به جام جهانی برایشان همیشه سختتر از قهرمانی در قاره بوده است.
