راز بغضهای اسکالونی در جام جهانی؛ بچه ننه آرژانتینی!
به گزارش فوتبال ۳۶۰، در کشوری که فوتبال اغلب با تصویر مردان سرسخت، دوئلهای خشن و قهرمانانی بیاحساس تعریف میشود، لیونل اسکالونی چهرهای متفاوت ساخته. بازیکنانش، او را «لورونا» یا همان «بچه ننه» صدا میزنند، چون بارها اشکهایش را دیدهاند. همین لقب، برخلاف آنچه ممکن است تصور شود به بخشی از هویت نسل طلایی آرژانتین تبدیل شده و دلیل اصلی پیوند عاطفی عمیق بازیکنان با سرمربیشان است.
اشکهایی که تیم را ساخت
در مستند «ال متدو اسکالونی» سرمربی آرژانتین پیش از فینال جام جهانی ۲۰۲۲ برابر فرانسه، هنگام سخنرانی برای بازیکنان بغض کرد و نتوانست صحبتش را ادامه دهد. او از پابلو آیمار خواست ادامه حرفهایش را بزند و وقتی آیمار هم تحت تأثیر قرار گرفت، والتر ساموئل ناخواسته در مرکز توجه قرار گرفت. سالها بعد، بازیکنان هنوز آن لحظه را دست میاندازند اما در عین حال میدانند همان آسیبپذیری بخشی از نیروی این تیم بوده.
اسکالونی خودش هم از این موضوع فرار نمیکند. او در جام جهانی ۲۰۲۶ پس از هتتریک لیونل مسی مقابل الجزایر گریه کرد و بعد از بازگشت تاریخی برابر مصر گفت حتی نمیتواند سرش را بالا بگیرد چون بیش از حد احساساتی شده است. مربیان معمولاً تلاش میکنند هیچ نقطه ضعفی نشان ندهند اما اسکالونی دقیقاً برعکس عمل و همین صداقت، بازیکنان را به او نزدیکتر کرده است.
فراتر از تاکتیک، ساختن یک خانواده
قدرت واقعی آرژانتین فقط در سیستم بازی یا ستارههایش نیست. اسکالونی بارها گفته مهمترین بخش کارش انتخاب «همراهان مناسب برای سفر» بوده. او باور دارد یک تیم بزرگ قبل از هر چیز باید کنار هم زندگی کند، کنار هم غذا بخورد و کنار هم رنج بکشد. آسادوها (نوعی غذای محبوب مختص دورهمیها در آرژانتین) ی مشترک، شوخیهای رختکن و ساعتهایی که بازیکنان بیرون از زمین کنار هم میگذرانند، برای او به اندازه جلسات فنی ارزش دارد.
همین نگاه باعث شده تیم ملی آرژانتین بیشتر شبیه یک باشگاه به نظر برسد تا یک تیم ملی موقت. لئاندرو پاردس اعتراف کرده راضی نگه داشتن ۳۰ بازیکن آسان نیست اما اسکالونی این کار را انجام میدهد. بازیکنان میدانند حتی اگر جایگاهشان در ترکیب اصلی تغییر کند، ارزششان برای گروه از بین نمیرود و این اعتماد، یکی از بزرگترین سرمایههای آلبیسلسته در تورنمنتهای اخیر بوده.
مردی که از قلب هدایت میکند
اسکالونی برخلاف مربیان ایدئولوگ (مُصر بر یک باور) آرژانتین، خود را اسیر یک سیستم ثابت نکرده است. او در قطر ترکیب تیم را در میانه مسابقات تغییر داد و در جام جهانی ۲۰۲۶ بارها با توجه به شرایط حریف و فرم بازیکنان تصمیمهای متفاوت گرفت. برای او، تاکتیک مهم است اما نه به اندازه درک احساسات گروه و دانستن اینکه در هر لحظه کدام دکمه را باید در هر بازیکن فشار دهد.
رودریگو دیپائول درباره سرمربیاش جملهای گفته و شاید بهترین توصیف این تیم باشد: «برای بهتر کردن بازی، باید اول آدمها را بهتر کنی.» اسکالونی دقیقاً همین کار را به وجود آورده. او گروهی از بازیکنان را به جمعی تبدیل کرده که نمیخواهند این سفر تمام شود. شاید به همین دلیل آرژانتین در لحظات بحرانی آرام میماند، برمیگردد و تسلیم نمیشود. در کشوری با فوتبال احساسی، هیچکس به اندازه «بچه ننه» آرژانتین، راه استفاده از احساسات را بلد نیست.
